Koers houden

I Have a Dream, mijn vader krijgt er geen genoeg van

Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en rijk denkt te worden als botenbouwer? In deze laatste column gaat vader mee naar een afspraak.

Ik ga dit weekend kennismaken met een gitarist om te kijken of het muzikaal klikt. Ik heb ’m via internet leren kennen, hij woont vlakbij m’n vader en omdat ik natuurlijk niet in mijn eentje bij een onbekende man thuis ga zitten, heb ik gevraagd of ik mijn vader mee kan nemen.

Voordelen

Drie voordelen: ik word minder snel vermoord en/of verkracht, mijn vader ziet weer eens iets anders dan zijn woongroep of onze favoriete ­horeca en de muzikant tot slot kan ondervinden dat er nu eenmaal vogels van diverse pluimage op deze aarde zijn. Deze redenen heb ik natuurlijk niet genoemd aan de muzikant en mijn vader, maar ze gingen allebei akkoord.

Ik haal mijn vader op en praat in de gemeenschappelijke woonkamer nog wat bij met zijn begeleidster. Als ik haar vertel dat ik me veiliger voel nu ik mijn vader bij me heb, gaat hij wat rechter op zitten. “Me dunkt dat ik paraat ben”, zegt hij ernstig.

We lachen en gaan op weg. Over een zonovergoten Walcheren rijden we zwijgend naar Domburg en ik denk na over hoe alles is gelopen.

Zo kan het gaan

Vroeger alles moeilijk, elkaar zestien jaar niet gezien en nu maakt mijn vader nota bene dat ik me veilig voel. Zo kan het dus gaan.

We arriveren op de afgesproken tijd bij een achtertuin met een groot kippenhok. De gitarist – een schat van een man, zie ik direct – verwelkomt ons en de twee mannen zijn meteen in gesprek over die kippen. Mijn vader vertelt dat hij ook kippen heeft willen houden, maar dat hij het nu houdt bij boten. De gitarist, die ik vooraf heb ingelicht over mijn vaders eigenaardigheden, knipoogt en neemt ons mee naar binnen voor koffie.

Als we even later muziek zitten te maken, is het net of we dit al jaren doen. En zit mijn vader op de bank de krant te lezen, alsof hij dat hier ­elke zaterdag doet. Af en toe onderbreekt hij ons voor een verzoek­nummer. Bob Dylan, Abba; de gitarist heeft het allemaal paraat. ‘I Have a Dream’ moeten we een paar keer doen, daarvan kan mijn ­vader geen genoeg krijgen.

Echt leuk

Het klikt, muzikaal, en de gitarist en ik spreken af dat we er een vervolg aan geven. “Dit vond ik nou echt leuk”, zucht mijn vader als we terugrijden.

We besluiten de dag af te ronden bij onze favoriete Italiaan. In het ­restaurant bestelt mijn vader, die pertinent weigert zijn kunstgebit in te doen, een pizza calzone die hij natuurlijk amper weg kan krijgen. Lijdzaam zie ik toe hoe hij er een enorme kliederbende van maakt.

Jij en je vader beleven echt avonturen, mailde een Trouw-lezer mij, en dat hij ons daarom benijdde. Daar moet ik nu aan denken. En ik voel me rijk.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. Afgelopen weken schreef ze over haar vader, die psychiatrisch patiënt is, maar nog altijd denkt dat hij rijk zal worden met boten bouwen. Eerder afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden