Hunkeren naar een Duitse hit

Nederlanders moeten beter Duits spreken, zegt Frans Timmermans. Het Muziekconsult gaat op zoek naar muzikaal lesmateriaal.

Een van de eerste dingen die Frans Timmermans als nieuwe minister van buitenlandse zaken deed, was Nederlanders oproepen om iets aan hun steeds slechtere Duits te doen.

Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Want alleen op school leer je geen taal. Die moet je ook onbewust oppikken, doordat je hem af en toe om je heen hoort. En wat precies oorzaak is, en wat gevolg, dat is gissen, maar het is een feit dat er al jaren nauwelijks meer Duitse hits op de Nederlandse radio klinken.

Vroeger was dat wel anders. In de jaren zestig en zeventig haalden niet alleen Duitse levensliedzangers als Udo Jürgens hier regelmatig de hitparades, ook zijn Griekse (Vicky Leandros), Zweedse (Siw Malmkvist) en Nederlandse (Heintje) collega's scoorden met duitstalig repertoire. In de jaren vielen we vervolgens voor de muziek van de Neue Deutsche Welle: '99 Luftballons', 'Eisbär', 'Bruttosozialprodukt', allemaal hitjes die je zo weer kunt meefluiten als je ze terughoort.

Maar de afgelopen 15 jaar? Eén absolute Dauerbrenner kunnen we bijschrijven: 'Haus am See' van Peter Fox. Verder een nummer van Wir Sind Helden dat populair werd dankzij een voetbalprogramma, en zo nu en dan een culthitje van Rammstein. Dat was het wel zo'n beetje.

Gek eigenlijk, want Berlijn is tegenwoordig toch meer dan ooit het Sehnsuchtsort van de mondiale hipstercultuur. Misschien dat een hernieuwde kennismaking met Duitse muziek dan ook moet beginnen met het hitje 'Yeah yeah' van The Durags. Daarin worden de hipsters die als sprinkhanen over die stad zijn uitgezwermd op de hak genomen: Dass mein Hodensack so schwitzt, weil meine Hose so eng sitzt, das find' ich stark; ich bin im Weinbergspark.

Een variatie op hetzelfde thema is 'Ich will nicht nach Berlin' van Kraftklub, een jonge band die sinds twee jaar aan de weg timmert met energieke, punkachtige rock en roll.

Uit Berlijn zelf komt overigens vooral instrumentale elektronische muziek - daar heb je dus weinig aan. Dan kunnen we beter de blik richten op die andere hippe stad in Duitsland, Hamburg. Die heeft al lang een eigen lijflied: 'Reeperbahn'. De zanger ervan, Udo Lindenberg, gaf zijn carrière onlangs een nieuwe impuls door samen te werken met jongere artiesten; de nieuwe versies van zijn klassieke hits 'Cello' en 'Reeperbahn' zijn populairder dan ooit.

Maar wat voor muziek van nu komen we verder in de Duitse hitlijsten tegen? Veel gepolijste rock, met een licht alternatief randje, maar ook een flinke dosis Schmalz. De band Silbermond scoort er al jaren mee. Leuk, maar het onderscheidt zich ook weinig van alle Nederlandse 3FM-band-van-week-hitjes; dat hoeven we niet uit Duitsland te halen. Nog iets gelikter - nee, ronduit onuitstaanbaar - is Unheilig. Laat hun laatste single 'Lichter der Stadt' alsjeblieft géén hit worden hier...

Hiphop dan. De Duitse Gers Pardoel heet Cro, die met hitjes als 'Easy' enorm populair is onder de schoolgaande jeugd. Lastig is alleen, dat een snel gerapte Duitse hiphoptekst misschien iets te veel vergt van onze taalkennis. En als we het dan verstaan, dan zet het niet altijd aan tot verder studeren: Kein' Schulabschluss doch mein Portemonnaie ist voll, rapt de zeer populaire Kay One in 'Style und das Geld', even later gevolgd door: Eh jo, du studierst Jura? Verpiss dich, du Schwuler! Nee, dan moeten we toch maar hopen dat de Duitse gimmickhit van dit jaar hier aanslaat: 'Leider Geil', een aanstekelijke lofzang op de onverantwoordelijkheid door elektro-rappers Deichkind.

Maar afgezien daarvan is de spoeling dus dun, en moeten we concluderen: vroeger was alles beter. Gelukkig is daar dan nog Max Raabe, een Duitse zanger die ons in ieder geval nog in die gedachte kan laten zwelgen. 'Küssen kann man nicht alleine', croonde hij vorig jaar, in een liefdevolle en grappige pastiche op de jazzy popmuziek uit de jaren dertig. Die kan zo op de Nederlandse radio!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden