Hulp van ons bij uw oorlogstrauma? Stop eerst maar eens met drinken

Maandagochtend, kwart voor 9. Klaar om aan mijn column voor de dinsdagkrant te beginnen. Toch eerst even snel door de krant van vandaag bladeren, dacht ik. Wellicht lees ik iets waar ik op móet reageren. (Mijn oorspronkelijke plan was om u vandaag te trakteren op een stuk waarin ik klaag over lelijke TNT-postzegels.)

'Soldaten moorden erop los in Juba' kopte de voorpagina met een artikel over de situatie in Zuid-Soedan. Meteen dacht ik aan Ezzedin, een van de uitgeprocedeerde vluchtelingen die ik een jaar geleden ontmoette in de vluchtkerk. Hij komt uit Zuid-Soedan en ik heb vele lange gesprekken met hem en verschillende therapeuten gevoerd over wat hem is overkomen en de trauma's die hij heeft opgelopen. Sinds ik die verhalen ken, ben ik extra getriggerd alles direct te lezen over zijn geboorteland.

Het artikel beschrijft een man, Keah, die ziet hoe buurtgenoten bij elkaar worden gedreven door het regeringsleger. Een aantal mensen wordt in de laadbak van een auto geladen en afgevoerd. Anderen worden een huis ingedreven, een aantal wordt afgeschoten en vervolgens ziet Keah hoe militairen het huis met de mensen erin in brand steken. Het artikel citeert: "Mensen gilden het uit en ik was zo bang" en "Het voelde alsof ik zelf doodging." Toen ik dat las en mezelf hoorde denken 'Oh, nou, dat valt nog wel mee' realiseerde ik me dat mijn column deze week geen klaagbombardement over lelijke postzegels ging worden.

Ezzedins verhaal is er het afgelopen jaar in flarden uitgekomen en ik weet dat het verre van compleet is. De meeste stukken vertelde hij me in de wachtkamer vóór hij ergens zijn verhaal moest doen, steeds weer aan andere mensen. Ik legde hem dan uit dat het belangrijk was om het toch nog een keer te vertellen want al deze mensen moesten 'testen' wat zijn mentale gezondheid was en op basis daarvan werd bepaald of hij psychische ondersteuning en tijdelijke opvang zou krijgen.

"Jij weet wel, dat soort tangen, met welke jij auto repareren", begon hij dan bijvoorbeeld. "Zij alle vrouwen bloot op grond en government verkrachten vrouwen allemaal en dan met tang eerst tong uit mond trekken" (...) "Ja en dan neus er af halen en dan breast er af" - Hier maakte hij een gebaar waarin hij naar zijn eigen tepels wees 'like this' - "En nagels" - Hij toonde me hoe nagels uit vingers en tenen werden getrokken. "And then they play spelletje: een, twee, drie, vier vijf, en dan zij schieten een vrouw." Ezzedin was er als kind naast gezet en had moeten toekijken hoe de vrouwen uit zijn dorp letterlijk levend uit elkaar werden gerukt waarna uiteindelijk bijna iedereen werd doodgeschoten en zijn complete geboorteplaats afgebrand. De beelden staan op zijn netvlies.

De tests en gesprekken duren zo lang en er zit telkens zo veel tijd tussen dat Ezzedin steeds meer zelf op zoek gaat naar manieren om nog te kunnen slapen. In het afgelopen jaar dat ik hem probeerde te helpen is hij meer en meer gaan drinken: "This is my medicine" zegt hij, al wijzend naar een groot blik Aldi-bier.

Een paar weken geleden kwam de 'uitslag': Hij krijgt geen opvang of psychische hulp omdat hij een drankprobleem heeft waar hij eerst zélf vanaf moet komen. First things first.

We leven in een nare wereld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden