Hulp aan de zwaksten

Waarom neem je een hond uit het buitenland? Om de simpele reden dat je op een dag, tijdens je vakantie, er eentje tegen het lijf loopt die je hart steelt, vertelt Trouw-verslaggever Stephanie Engel. Bij haar gebeurde dat vorige zomer op het Griekse eiland Lesbos.

Eén blik in zijn richting was voor de drie maanden oude pup genoeg om voor altijd zijn loyale hondendiensten aan mij aan te bieden. Het was dag twee van onze vakantie. De omgeving verkennend tuurde ik even bij een kleine supermarkt naar binnen en in het gangpad zat een smoezelig witbruin hondje dat mij strak aankeek.

Zonder dat ik het zelf door had, zat ik al vast aan dit beestje. Wij liepen door, hij stapte vrolijk kwispelend achter ons aan. Ik riep nog: 'vooruit, naar huis jij!', in de veronderstelling dat het dier bij de winkel hoorde. Hij bleef ons volgen, helemaal tot aan de deur van het appartement. Daar ging hij zitten, en de volgende ochtend was hij daar nog steeds.

Ik heb het hondje in mijn armen genomen en de rest van de vakantie niet meer losgelaten. Het hele dorp ben ik afgelopen op zoek naar de rechtmatige eigenaar. Een Engelse eigenaresse van een lokaal restaurant vertelde dat het een zwerver betrof. Waarschijnlijk kwam hij uit een nest van verwaarloosde pups. Dit gebeurde vaak.

Als de moederhond de pups niet meer kan voeden, bekommert niemand zich meer om ze. De dieren dalen dan van de boerderijen in de heuvels af naar de kustplaats, op zoek naar eten. Maar de aankomende winter, wanneer de toeristen de kust hebben verlaten, zou hij waarschijnlijk niet overleven.

Voor mij was toen al helemaal duidelijk dat hij mee terug zou gaan naar Nederland.

Op het terras van het restaurant werd de pup met hulp van de aanwezige gasten Ignatios gedoopt, roepnaam Iggy. Ik had geen idee hoe ik Iggy mee moest nemen naar huis, maar met alle handreikingen die ik kreeg, bleek het eigenlijk doodeenvoudig te zijn. De Engelse hondenliefhebster hielp ons aan een dierenarts voor de nodige injecties, druppels en een paspoort. Via de Belgische reisleidster, die ook eens een pup van straat had geplukt, kreeg Iggy een plekje in het vliegtuig.

Terug in Nederland maak ik tijdens mijn uitlaatrondes kennis met een hele nieuwe wereld, die van de 'buitenlanders'. In mijn Amsterdamse buurt kom ik voormalige landgenoten van Iggy tegen, maar ook Spanjaarden, Portugezen, Hongaren en zelfs een exemplaar uit Indonesië.

Waarom kiezen we in Nederland steeds vaker voor een buitenlandse hond? Sommigen zijn hun trouwe viervoeter, net als ik, tijdens een vakantie tegengekomen. Anderen zijn op zoek gegaan naar een hond op internet en kwamen uit bij websites met buitenlandse honden. Eén ding hebben ze gemeen: ze willen allen juist de verschoppelingen een thuis bieden.

Het gaat om de hond zelf, hoor ik de baasjes vaak zeggen, niet om het ras of om uiterlijke kenmerken. Het dier moet vooral gewoon hond zijn. Een hond om mee te rennen in het bos, als speelkameraad voor de kinderen, als trouwe vriend en goed gezelschap in het dagelijkse leven. Een hond dus zoals Iggy.

Er zijn ook beunhazen bij
De belangstelling voor een hond uit het buitenland neemt toe. Van de 180.000 honden die jaarlijks in Nederland worden aangeschaft, komen er ruim vijfduizend uit het buitenland, meldt de website BUZhonden.nl. In 2009 telde de site 5214 honden. De cijfers over 2012 zijn er nog niet, maar de verwachting is dat die een stuk hoger zullen uitvallen. De site komt aan de cijfers door jaarverslagen af te lopen van alle stichtingen die zich bezighouden met zwerfdieren. Honden die, buiten die stichtingen om, door particulieren mee worden genomen uit hun herkomstlanden, zijn in de cijfers niet meegenomen.

Ook koepelorganisatie Animal Foundation Platform (AFP) ziet de belangstelling groeien, vertelt voorzitter Isabelle Sternheim. Dat komt mede, zegt Sternheim, doordat de honden die in Nederlandse asielen worden aangeboden vaak groot zijn, een lastig karakter hebben, of van een ras zijn waar weinig interesse voor is. Bovendien, zegt ze, speelt de toegenomen aandacht voor de wereldwijde zwerfdierenproblematiek in de media een rol.

Volgens AFP houden inmiddels liefst 150 tot 180 organisaties zich op de een of andere manier bezig met buitenlandse zwerfdieren. De Nederlanders die zo'n stichting beginnen, hebben het dierenleed vaak met eigen ogen gezien, vertelt Sternheim. "Dat er zwerfdieren bestaan is voor die mensen op zich geen probleem. Het gaat om de manier waarop er met de dieren wordt omgegaan. Ze worden gestenigd, in brand gestoken of de poten worden afgesneden. Als mensen dat soort wreedheden zien, komen ze in actie. En dat zijn met name vrouwen."

Veel van die stichtingen helpen Nederlanders die een buitenlandse hond willen adopteren. Maar dat gaat lang niet altijd goed. Sternheim waarschuwt dat er in het grote aanbod aan stichtingen ook 'beunhazen' rondlopen. Voor die clubs draait het alleen maar om het geld dat ze aan de honden kunnen verdienen. Dat kan tot veel problemen leiden.

Ook de Hondenbescherming krijgt veel schrijnende verhalen te horen van hondeneigenaren die met malafide organisaties in zee zijn gegaan. De honden zijn angstig, kunnen zich niet aanpassen of vertonen vluchtgedrag.

"Mensen die bellen over een buitenlandse hond die ze bij een slechte organisatie hebben gekocht, zitten dan echt met de handen in het haar. Ze vragen aan ons wat ze moeten doen met hun probleemhond", vertelt een woordvoerder van de Hondenbescherming.

Hiertegen helpt alleen een gedegen voorbereiding van de hondeneigenaar in spe. "Zoek vooral een goede organisatie, want die zijn er zeker bij", zegt Sternheim. "En kijk wat de stichting de nieuwe hondeneigenaren en de emigrerende hond te bieden heeft." Tijdige vaccinatie, bijvoorbeeld, uitgebreide voorlichting vooraf en begeleiding in het traject daarna.

Volgens BUZhonden.nl bieden de welwillende organisaties vaak ook hulp in de landen van herkomst. Veel stichtingen bieden bijvoorbeeld vaccinatie- of sterilisatieprogramma's aan. AFP steunt organisaties in de aanpak van dergelijke projecten. "Het gaat om bewustwording van de zwerfhondenproblematiek", zegt Sternheim, "in de landen van herkomst én in Nederland."

Turkije - Haarlem
Simone Riedijk (34) met Baby (5) en Caramel (6)

"Op een vuilnisbelt in het binnenland van Turkije vond ik Baby: een pup van zes weken die door straathonden werd aangevallen. Haar vier broertjes waren al dood. Het was niet makkelijk om Baby naar Nederland te krijgen, al met al heeft het negen maanden geduurd. Ik doe elk jaar vrijwilligerswerk voor Actie Zwerfhonden in Turkije. Een andere vrijwilliger van deze stichting heeft Caramel voor me meegenomen. Ook deze hond was in levensgevaar. Ik heb beide honden op eigen initiatief overgebracht, want Actie Zwerfhonden doet niet aan adopties, alleen aan hulp ter plekke. Honden naar Nederland brengen is niet de oplossing, maar met het argument 'onze asielen zitten ook vol' kan ik niks. Bezoek eens een Turks asiel, daarmee vergeleken leven asieldieren hier in een paradijs."

Hongarije - Amsterdam
Morgan Sanders (50) met Lokni (9)

"Van kindsaf aan wilde ik al een Puli, dat van oorsprong een Hongaars werkhondje is. Bij ons thuis hebben we altijd dieren opgevangen, dus dan ga je niet naar een fokker voor een rashond. In Nederland zat één Puli in het asiel. Helaas was die al opgehaald, ik was net te laat. Via een Duitse stichting die in adopties van Hongaarse honden doet, vond ik Lokni. De vorige eigenaar heeft haar waarschijnlijk gedumpt omdat ze niet waaks is. In tegenstelling tot de meeste Puli's blaft Lokni namelijk niet. Handig voor mij, want ze gaat dagelijks mee naar mijn werk. Op straat is Lokni de meest gefotografeerde hond van Amsterdam. Toeristen willen altijd een foto van haar, soms zelfs vanuit de auto."

Spanje - Arnhem
Ju-Jing Ling (44) met Filou (2)

"Filou komt uit een Spaans asiel. Na een jaar zoeken vond ik hem via de stichting Animal in Need. Ik ben de websites van alle stichtingen afgegaan. Voor mij was het belangrijk dat een adoptieorganisatie ook lokaal sterilisatieprojecten uitvoert, maar ook wat de ervaringen van andere hondeneigenaren zijn. Een goede voorbereiding is essentieel. Hoe vaak zie je wel niet dat honden weer via Marktplaats worden weggedaan? Bij Animal in Need blijft de stichting eigenaar van de hond. Dat is ook goed, want zo houden zij de controle. Op 2 april heb ik Filou van het vliegveld opgehaald. Dat was enorm spannend, want ik kende hem natuurlijk alleen van de foto. Toen ik hem in mijn armen had, sprongen de tranen in mijn ogen."

Griekenland - Spijkenisse
Marrie van Eeuwijk (53) en Ron van der Wolf (54) met Prince (3)

"Prince zat aan een touw van nog geen meter in de brandende zon. Hij kreeg alleen pasta te eten en zag er heel slecht uit. Vorig jaar tijdens onze vakantie op Lesbos zagen we hem voor het eerst. We vroegen de eigenaar beter voor het dier te zorgen of hem af te staan. Hij wilde er niets van weten. De bruine kijkers van het hondje kregen we maar niet uit ons hoofd. In juni van dit jaar zijn we weer naar het eiland gegaan. Prince zat er nog steeds. We mochten wel met hem wandelen. Dat deden we elke dag. Op de vierde dag zei de eigenaar: neem hem maar mee. Waarom de man nu wel toegaf, weten we nog steeds niet. Misschien had hij gewoon genoeg van ons."

Roemenië - Heerde
Nico van de Wetering (34) met Smokey (2)

"Na 14 jaar overleed mijn trouwe maatje, een hond uit een asiel in Nederland. Op de dag dat hij doodging werd mijn nieuwe hond overgebracht van Roemenië naar een Nederlands gastgezin. Maar dat hoorde ik natuurlijk pas later. Smokey vond ik via de stichting Dogswish. Van alle foto's die ik op internet heb bekeken, sprong deze jonge herdermix er gewoon uit. Ik wilde per se een tweedehands hond, het is stom om een gefokte hond te kopen die veel geld kost terwijl er zoveel asielhonden zijn. Na de adoptie ben ik me gaan inzetten voor honden in Roemenië. Ik zamel spullen in: medicijnen, voedsel, speelgoed, riemen, bakjes, noem maar op. Vorige zomer hebben we de eerste lading met een oude camperbus naar Roemenië gebracht. Dit jaar gaan we weer."

Meer over dit onderwerp: www.trouw.nl/buitenlandsehonden

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden