Huldigen in het HHH

Een essentieel onderdeel van een gezellig avondje HHH (Holland Heineken Huis) is voor de Oranjevolgers al sinds jaar en dag de avondlijke huldiging van ONZE gladiatoren.

Dat begon in het klein (Barcelona) en groeide via Atlanta, Sydney en Athene uit naar een ware explosie van plezier in Peking.

De huldigingmomenten deden de veelal makkelijk via de kleur van hun kleding te herkennen Nederlandse fans naar het HHH stromen om er een knalfeest van te maken.

Niets op tegen en vaak een prachtige afsluiting voor sportfans die veel geld en tijd geïnvesteerd hadden in een sportieve zomerreis naar (vaak) een ver land.

Die huldigingen werden in Sydney al 'talk of the town' en trokken duizenden avond- en nachtvlinders naar het HHH want, dat dient gezegd, de sfeer was altijd goed, ernstig oranje getint en het was voor de vele sportvolgers van ons kleine landje een kers op de taart van een (vaak) lange olympische dag.

Ook bij de winterspelen bestond dat HHH en was je, met schaatsende sporters, een tikje zekerder van oranjevertier in de avond.

In London was tot gisteravond nog niet gehuldigd en dat is, in de eerste avonden van het olympisch toernooi, toch voelbaar geweest in het immens grote gebouw dat in de Britse volksmond Ally Pally heet en dat gesitueerd is in Noord-London; een uur reizen vanuit de stad.

Om er te komen moet de olympische fan dus flink wat afreizen; vanuit de stad met de metro en vervolgens met een aparte buslijn.

Tot en met dinsdagavond werd er niet gehuldigd. De vier zilveren vrije slagzwemsters moesten nog verder in het toernooi en Marianne Vos moest nog haar tijdrit rijden en verder viel er gewoonweg niets te feesten; de medailleteller bleef immers op twee staan.

Gisteravond dus kwam daar verandering in. Duizenden laafden zich aan het goud van de wielrenster en aan het brons van judoka Bosch. De oranjepolonaise werd ingezet en de olympische dag kreeg voor velen een prettige, feestelijke afsluiting. Zoals het vroeger was, hoorde je menigeen zeggen, want er bestaat al zoiets als een vaste olympische toerist. Dat zijn mensen die sparen en hun zomer in een oranje gekleurd verblijf in een vreemde stad omzetten.

Niets mis mee, de mensen die dat doen hebben daar alle recht op. Het HHH is dan de vaste ankerplaats voor al die lieden; het is 'Nederland ver van huis' en ineens even dichtbij. Met veel, heel veel, verschrikkelijk veel oranje, met haring, met Hollands bier, met de krant van wakker Nederland in stellages, met gelijkgestemden, taalvrienden, veel blond, met mensen die geïnvesteerd hebben om hun bezoek aan de Spelen op waardige, oranje wijze bekroond te zien.

Een huldiging in het HHH is, in de loop der jaren, een nationaal symbool van uitbundig feestvieren gebaseerd op sportieve trots geworden. Oranje boven alles, pompende muziek en een danshal vol blije olympiagangers die dansten, zongen, feesten en hun olympische zomer vorm zagen krijgen.

Helemaal niets mis mee en prachtig om er van enige afstand naar te kijken. Ik heb een week nu doorgebracht in het HHH omdat mijn werkplek daar is, maar er werd niet één avond gehuldigd.

Gisteravond ging de kurk van die fles en dat was nodig ook; licht pijnlijke verstilling begon toe te slaan.

De vraag is alleen of er nu ritme in het huldigen komt, hoeveel 'kinderen van oranje' er de komende dagen over de handen van de menigte gedragen zullen worden, hoeveel koninklijke toespraken er zullen komen en hoe het sportieve Nederlandse volk 'uit haar dak kan gaan'.

Bij de voorliggende Spelen gebeurden dat steeds zo'n vijftien maal (gemiddeld) en kon de Nederlandse sportfan zijn lol dus bijna iedere avond op.

Tot nu toe is het stil geweest, maar gisteravond kreeg Noord-London te horen waartoe al die Oranjeklanten in staat zijn.

Soms lopen ze langs, de Britten die in de buurt wonen en die op geen enkele manier involved zijn in die maffe Spelen.

Die mensen kijken met enige verbazing naar die onafzienbare rijen in het oranje geklede mensen die uit bussen en taxi's rollen en die op weg zijn naar hun eigen biertje en eigen broodje kroket. Benieuwd hoe de schwung er in Ally Pally in blijft.

De sfeer in het veelgeroemde HHH wordt immers vooral bepaald door het succes van de Nederlandse sportmensen. Vier dagen HHH zonder huldiging ging bijna voelbaar worden bij de oranje massa. Het deed ietwat denken aan het drinken van Buckler (dank je Youp), als ik die vergelijking mag maken.

Mart Smeets

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden