HUISJE, BOOMPJE, BALLETJE/RESORT

“Een elitair parkje,” zo omschrijft de makelaar het Flevo Golf Resort te Lelystad. Aan de noordzijde van de polderstad-met-het-slechte-imago verrijst een luxueuze villawijk annex golfbaan. De gemeente verstrekt grif de bouwvergunningen, want de komst van mensen met geld en macht heeft meer effect dan welke pr-campagne ook. De bewoners zijn gelukkig, want: “In het Gooi woont alleen een bepaald soort mensen, hier is het veel gewoner, veel sportiever allemaal.” ineens

GONNY TEN HAAFT

“Eng hé, doodeng”. Het liefst zou mevrouw De Monchy even niet kijken, maar haar ogen worden steeds opnieuw naar die grote grijparm bij haar gloednieuwe ramen getrokken. Tussen de buien door doen tuinmannen op een knalgele graafmachine hun uiterste best haar tuin op te hogen. Rustig koffie drinken is er niet meer bij: steeds opnieuw dreigt de grijparm de woonkamer binnen te dringen, juist bij het mooiste zitje. “Het is hier een komen en gaan van werklui”, zegt de vrouw des huizes, “daar moet je tegen kunnen.”

Timmermannen, metselaars, parketleggers en verhuizers rijden dagelijks af en aan in het Flevo Golf Resort. Storm en regen houden de bouwers van deze gloednieuwe luxe villawijk te Lelystad niet tegen, zelfs tijdens een onweersbui leggen tuinmannen terrassen aan het water. Door de bouw is het er zelfs drukker dan in de veel oudere wijken van de stad, waar zich met dit weer geen sterveling vertoont.

Of de levendigheid zal aanhouden als deze exclusieve wijk over twee jaar klaar is? Moeilijk te zeggen, maar het antwoord is waarschijnlijk nee. De kopers van een villa in het Flevo Golf Resort komen voor ruimte en voor rust. Anders dan de bewoners van armere wijken in Lelystad als Punter, Jol en Galjoen hebben de Flevo Golf Resort-bewoners geld genoeg om zich een plek in deze oase van rust te verwerven. Wie tref je er aan: spelende kinderen (bij mooi weer waarschijnlijk in het zwembad in de tuin), hondeneigenaren met hun viervoeter naast de fiets, en zeilliefhebbers die knutselen aan hun boot. “Natuurlijk is dit een wijk apart”, geeft Liesbeth De Monchy toe, “een wijk die nooit met de stad zal integreren. Als wij uitgaan, rijden we naar Amsterdam. In Lelystad en Dronten komt alles wat cultureel gezien interessant is, maar voor de sfeer en gezelligheid wil je toch naar een echte stad. 'Ik wil niet in de polder uit', zei mijn man laatst nog.”

Haar familie en vrienden die het huis van De Monchy nog niet gezien hebben, snappen niet dat zij hun vorige woonplaats Houten voor Lelystad heeft verruild. Het heeft lang geduurd voordat Liesbeth de Monchy de naam van haar nieuwe woonplaats hardop durfde uit te spreken. “Toen ik de advertentie zag, dacht ik: nee, Lelystad, daar begin ik niet aan, met al die problemen en criminaliteit. We zochten vooral op de Veluwe, maar daar is een groot huis niet meer te betalen. En toen ik deze plek zag, was ik meteen verkocht.”

Unigolf, de projectontwikkelaar achter deze nieuwe villawijk, voelde de markt enkele jaren geleden goed aan. Met de auto kom je overal, dus ook van Lelystad naar andere delen van het land. Omdat de grond buiten de polders zeer kostbaar is, zou Lelystad wel eens aantrekkelijk kunnen worden. Zo lang Punter, Jol en Galjoen maar achter de horizon verstopt blijven. In een eigen dorp vlak buiten de stad trekken mensen zich minder aan van het slechte imago. Als je vanaf A6 de afslag Lelystad-Noord neemt bereik je de wijk zonder een glimp van Lelystad te zien.

Inmiddels verkopen de huizen zo goed dat directeur H. Dop van Schoeman Makelaardij het aandurft de prijzen elke vier maanden met tienduizenden guldens te verhogen. “Binnen zestien maanden zijn de huizen gemiddeld 130 000 gulden in prijs gestegen. Dat is ongekend veel.”

Grootste trekker van de wijk is een golfbaan, onlangs uitgebreid van negen tot achttien holes. “De enige plek in het land waar u bijna óp de golfbaan woont, in een villa die op maat voor u gebouwd wordt”, belooft de grote advertentie die elke drie weken in de woonkrant van De Telegraaf verschijnt.

“Daar zie je de laatste twee holes”, wijst Liesbeth De Monchy vanuit haar keukenraam, “mijn zoon van dertien vindt het prachtig. Uit school pakt hij zijn golftas en roept dat ie 'een paar hole-tjes' wil gaan lopen.” Ook haar andere drie kinderen (van zes, elf en veertien jaar), zijzelf en haar man maakten dankbaar gebruik van het aanbod om een jaar gratis lid te worden van de club. Tien privélessen en een complete golfset voor elk gezinslid maken dit lokkertje voor nieuwe bewoners compleet. “Wij hadden nog nooit gegolfd, maar nu vinden we het heel leuk.”

Het grootste deel van de golfbaan ligt aan de rand van het Flevo Golf Resort maar het laatste stukje ligt tussen twee straten in. Ettelijke stroompjes en heuse waterpartijen verfraaien de greens en de lange lanen, die naar golftermen zijn vernoemd. Aan de Birdielaan, de Eaglelaan en de Parlaan liggen zes verschillende typen huizen, kris kras door elkaar. Van deze zes is de Captiva-bungalow het meest in trek, heeft makelaar Dop gemerkt. De Captiva is geheel gelijkvloers en heeft een woonkamer van 73 vierkante meter. “Mensen vallen voor zo'n grote living”, weet Dop, “73 vierkante meter, moet je je voorstellen, sommige mensen wonen daarin.”

Op papier telt de Captiva maar twee slaapkamers, wat een minnetje blijkt voor potentiële kandidaten. Geen nood, want in het Flevo Golf Resort mag alles naar eigen inzicht worden veranderd, zolang het gevelaanzicht en de kleuren maar intact blijven. Twee slaapkamers worden er met het grootste gemak drie, een enkele garage wordt een dubbele, muren verdwijnen of worden juist neergezet. “De mogelijkheden tot differentiatie zijn hier eindeloos”, vertelt Dop, “hoe meer differentiatie, hoe meer doelgroepen. Hoe meer doelgroepen, hoe meer verkoop.”

Maar ook de Colony (“met ruime Z-vormige ligging en serre-achtige uitbouw”), Sanibel (“met parmantig karakter door het overstekende dak”), Sarasota (“lijkend op een Chinese pagode, waar licht een overheersende rol speelt”), Cypress (“met een opvallend statig torentje”) en de Bonita (“de keizer onder deze koninklijke villa's”), vallen bij de koper in de smaak. Vooral gezinnen met kinderen kiezen de Bonita, een “echt gezinshuis” met drie verdiepingen. Zo besloten De Monchy's tot een Bonita, omdat zij elders geen nieuwbouwhuis met zoveel kamers konden vinden. “Met vier kinderen en drie honden heb je aan een bungalow niet genoeg.”

De kavels in het Flevo Golf Resort hebben een minimum oppervlakte van zeshonderd vierkante meter. Wilt u liever meer? Geen probleem, vertelt Dop aan elke kandidaat-koper die zijn informatiecentrum binnenloopt, dat kan, ... raison de 300 gulden per vierkante meter. Tot zijn verrassing blijkt dit niet tegen dovemansoren gezegd: iedereen wil meer meters, de meesten zelfs tientallen. “Gemiddeld kopen mensen 120 tot 150 meter extra, dus dat is zo weer 40 000 tot 50 000 gulden bovenop onze prijs. Het is ook wel logisch: grond van je buurman is maar één keer in je leven te koop.”

Gek genoeg, geeft Dop toe, weet hij daarom nog niet hoeveel huizen het Flevopark zal tellen als het af is. Aanvankelijk dacht hij nog aan 350, inmiddels schat hij dat het bij 230 zal blijven. Hoe groter de kavels die hij verkoopt, hoe minder de ruimte die resteert. Liesbeth De Monchy heeft nu al spijt dat zij niet nóg meer grond bestelde dan de 60 vierkante meter extra waartoe zij anderhalf jaar geleden besloot. “660 vierkante meter vonden wij toen al zoveel”, licht zij toe, “ruimte went snel, ik vind het nu al heel gewoon.”

De De Monchy's kochten hun Bonita voor 640 000 gulden, inclusief de extra grond en al het meerwerk dat zij lieten verrichten. Van de garage maakten zij bijvoorbeeld een extra kamer voor de kinderen en het balkon op de tweede verdieping trokken zij bij de ouderlijke slaapkamer. “Inmiddels ligt de standaardprijs van de Bonita op 689 000 gulden”, weet De Monchy, “ons huis zou nu zeker 8,5 ton kosten.”

Makelaar Dop staat elke keer weer versteld van de grote bedragen die mensen bereid zijn neer te tellen voor hun eigen villa-op-maat. En dan nog wel in Lelystad! Velen betalen evenveel voor het meerwerk als voor het kale huis. Het duurste huis tot nu toe ging voor 1,7 miljoen gulden weg. “Deze mensen namen een inpandig zwembad en een keuken van zo'n 70 000 gulden. Maar ook verkoopprijzen van 1,3 en 1,4 miljoen zijn al normaal. Tegenwoordig is het populair de woning te spiegelen, dan valt de zon beter naar binnen, dat doen we voor 4700 gulden.”''

De bewoners, weet mevrouw Jacobs van de Belangenvereniging Kopers en Bewoners Flevo Golf Resort, vinden het bovendien een pre dat hun huis nooit hetzelfde is als dat van de buren. “Elke keer is het weer een verrassing als je ergens de drempel over stapt, dat maakt het project zo leuk.” Zelf kocht zij een Cypress en, “terwille van de privacy”, 150 vierkante meter extra grond. Van de oorspronkelijke indeling beneden met twee slaapkamers en een woonkamer liet het echtpaar Jacobs weinig over. “Eén slaapkamer hebben we volledig bij de woonkamer getrokken. Voor ons is dat riant.”

De bewonersvereniging bestaat al ruim een jaar. Opmerkelijk lang voor een vereniging in een wijk die nog niet eens half af is, maar de nood was dan ook hoog. Moeilijkheden tussen de projectontwikkelaar en de aannemer leidden tot grote vertraging in de bouw, oplopend tot zelfs vijftien maanden. Tientallen mensen hadden hun eigen huis al verkocht en moesten tijdelijk in huurhuizen worden gehuisvest, ín Lelystad nog wel, de stad waarvan ze de naam niet eens durfden uitspreken in bijzijn van hun familie. “Het zou eerst vier maanden duren”, vertelt Liesbeth De Monchy, “maar het werden er uiteindelijk vijftien. Het vervelendste was dat we veel spullen in de opslag hadden gedaan. Kleren, kerstspullen, ineens hadden we het toch nodig.”

Scheldend en mopperend in de bouwkeet van de makelaar, vonden de verontruste bewoners elkaar. De Monchy herinnert zich een vergadering waar gestemd werd over het inschakelen van de pers. Voorstanders leek dit een doeltreffende manier om een doorbraak te forceren, tegenstemmers vreesden dat slechte publiciteit de verkoop van de resterende huizen zou schaden. “Uiteindelijk kwam projectontwikkelaar Unigolf met geld over de brug en nam een andere aannemer het werk over”, vertelt Jacobs, “nu loopt alles goed en door die bewonersvereniging is er al een band. We worden een dorpje an sich, voor zo'n wijk is dat heel uniek. Nog voordat we er wonen, kennen we elkaar allemaal.”

Allemaal? Nou ja, niet allemaal, geeft Jacobs toe, maar van bijna 100 kopers, zijn er toch maar mooi 78 lid. Ook in het Flevo Golf Resort wonen natuurlijk mensen die het liefst op zichzelf zijn, of die principieel nergens lid van willen worden. “Eén wil dit bijvoorbeeld niet vanwege een oorlogstrauma. 'Word dan donateur', zei ik tegen hem, en dat heeft hij gedaan.”

Mevrouw Jacobs is sinds kort gemeenteraadslid voor de VVD. Haar buren in het Flevo Golf Resort komen uit Veenendaal en Houten; ruim zeventig procent van de kopers komt uit andere delen van het land.

Jacobs beschouwt zichzelf als ambassadeur van zowel de villawijk als de stad, die volgens haar een betere naam verdient. “Tijdens een dagje uit met de vereniging hebben we veel van Lelystad laten zien. Bus-in-bus-uit, huifkar-in-huifkar-uit, dat was vreselijk gezellig. Een lief-en-leed commissie zorgt bij elke oplevering voor een kaartje. Ook hebben we avonden georganiseerd met gastsprekers over de stad: iemand van de gemeente over kustontwikkeling bijvoorbeeld, en iemand over bliksembeveiliging.”

Omdat de kopers zoveel aan hun Bonita's, Cypressen of Captiva's veranderen, is voor elk huis een eigen bouwvergunning nodig. De gemeente verstrekt deze vergunningen grif. De komst van mensen met geld en macht, beseft de stad, heeft meer effect dan welke pr-campagne ook. Nu al besloten kinderen van ouders met een villa in het Flevo Golf Resort hun ouders naar Lelystad te volgen. Een directeur die er al woont, organiseert binnenkort een busrit door Lelystad voor zijn werknemers, in de hoop hen warm te maken voor een verhuizing van het hele bedrijf.

Makelaar Dop typeert zijn wijk, door de rest van Lelystad al 'goudkust' genoemd, als “een elitair parkje”. 'Wie komen hier wonen?', is de vraag die hij steevast van potentiële kopers krijgt. “Ze zoeken elkaar op”, is Dops ervaring, “dat is gewoon de realiteit”. De laatste maanden had hij ineens wel zes of zeven stewards en stewardessen in zijn keet. “Toeval misschien, maar het kan ook zijn dat ze rekenen op een vliegveld in de polder.”

“Ik word er wel eens op aangesproken ja”, vertelt mevrouw De Monchy, “dat ik in de wijk van die rijke stinkerds woon. Toch valt het me mee: er wonen hier allemaal mensen die het goed hebben, maar het is niet zo overdreven als in het Gooi. In het Gooi woont alleen een bepaald soort mensen, hier is het veel gewoner, veel sportiever allemaal.” Haar kinderen zitten bovendien in “zeer gemêleerde klassen”: op de openbare school in Lelystad komen zij zelfs meer met kinderen uit lagere milieus in aanraking dan op de montessorischool in hun vroegere woonplaats Houten. “Maar mijn zoon durft op school niet te vertellen dat hij golft, dat laat ik ook maar zo.”

Tot haar verrassing vindt zij de scholen in haar nieuwe woonplaats veel beter dan gedacht. De afstand is helaas wat groter dan in Houten maar het onderwijs is “zeer professioneel”. Ook de muziek- en balletlessen van haar kinderen zijn van onverwacht hoog niveau. “Alleen winkelen is een ramp, daarvoor ga ik nog steeds naar Utrecht, het Gooi of Amsterdam.”

Haar keukenraam biedt uitzicht op een kruidentuin en drie terassen, waarvan ééntje met een vlonder aan het water, met daarachter weer de golfbaan. Om het IJsselmeer goed te zien loopt zij naar de bovenste verdieping, of pakt de fiets voor een ritje langs het meer, met één van haar twee dalmatiërs ernaast. De tweede dalmatiër houdt meer van het bos: ook dat is om de hoek, het Zuigerplasbos is nog dichterbij dan de eerste Albert Heijn. Sinds zij in Lelystad woont, zegt De Monchy, voelt zij zich gezonder. “In Houten was ik vaak ziek, ik had last van bronchitis en was vaak benauwd. Ik hoor dat van meer mensen die hier wonen, waarschijnlijk komt het door de schone lucht. Moet je nagaan, dat bestaat dus nog: schone lucht. In Houten stond ik altijd voor stoplichten en in de file; hier zijn misschien drie stoplichten in de hele stad.”

Twee villa's zijn onlangs alweer van eigenaar verwisseld. Eén stel moest het huis verkopen wegens echtscheiding. Het andere huis bleek puur als belegging te zijn gekocht. Beide villa's waren binnen een maand weg, maar De Monchy vreest wel dat de “explosief gestegen prijzen” in de toekomst tot onverkoopbare kavels zullen leiden. “Acht ton in de polder, dat wordt toch echt te gek?”

Dop sluit juist niet uit dat hij zijn prijzen volgend kwartaal opnieuw zal kunnen verhogen. De waarde van het exclusieve park blijft naar zijn inschatting voorlopig gegarandeerd, mits hij maar niet verplicht wordt recreatiewoningen neer te zetten. Jaren geleden sprak projectontwikkelaar Unigolf met de gemeente af dat het Flevo Golf Resort, naast de dure villa's, ook zo'n tweehonderd recreatiewoningen zou tellen. De gemeente legde dit vast in het bestemmingsplan, een voorwaarde om in aanmerking te komen voor een subsidie van Economische Zaken, waarmee onder andere het populaire strandje bij de haven (óók op steenworp afstand van het park) aangelegd kon worden. Dop voorspelt dat hij zulke recreatiewoningen van rond de twee ton aan de straatstenen niet kwijt raakt. “Voor dat geld kopen mensen liever een tweede huisje in het buitenland. Als we toch gedwongen worden ze hier te bouwen, betekent dat een behoorlijke waardevermindering van de villa's. Dat wil toch niemand?”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden