Column

Huiselijkheid met mijn vader op citytrip

null Beeld Trea van Vliet
Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een zeventigjarige vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen?

Trea van Vliet

Mijn vader snijdt een chocoladebroodje doormidden, plakt er drie minikuipjes boter en vijf plakken ham tussen en begint gelukzalig te eten.

We zijn op citytrip in Gent en mijn vader heeft net bij het ontbijtbuffet wankelend zijn bord volgeladen. Mijn uitgangspunt is dat hij alles wat hij zelf kan, zelf moet doen. Ook als dat betekent dat er een ei over de grond rolt en er koffie op het kleed komt, zoals nu.

Het is ons eerste weekend weg.

Zijn verzorgers en ik hebben goed doorgesproken hoe we dit tripje veilig en behapbaar konden houden. Niet te ver weg, rustig programma, goed opletten. Ik heb er tegenop gezien, maar het loopt als een trein.

Hoogtepunten: de rondvaarttocht in het stadscentrum. Dit ontbijtbuffet. De geweldige kip die we eten in de stad, zo mals dat het zo van de botjes valt. We raken niet uitgepraat over die kip! In het Frans, want in Gent praat je Frans, vindt mijn vader.

Het is voor het eerst dat ik zie hoeveel medicijnen hij slikt. Achttien pillen moet ik hem - verspreid over de dag - toedienen, waaronder een paar middelen tegen angst en psychoses. Ik trek regelmatig aan de bel over dat pillenbeleid. Maar misschien doen ze toch iets heel erg goed, want het is wonderlijk hoezeer mijn vader erin slaagt om zijn eigenzinnigheid door al die middelen heen te handhaven.

Zelf geniet ik dit weekend vooral van de kleine momenten tussendoor. Zoals in de auto. Mijn vader is iets aan het vertellen, maar stopt zijn verhaal steeds.

'Ja pap, ik luister', moedig ik hem aan.

'Die juffrouw interrumpeert me steeds,' knikt mijn vader naar mijn mobiele telefoon waarvan ik de navigatie heb aangezet. Ik giechel en leg uit dat die juffrouw een automatische piloot is waar we gewoon doorheen kunnen praten.

Ik ben nog niet uitgesproken of de navigatiestem roept door de auto dat als ik zojuist iets heb gezegd, ze dat niet heeft verstaan.

'Me dunkt dat je die juffrouw toch niet helemaal juist inschat', zegt mijn vader plechtig.

Huiselijk

Of op de hotelkamer, waar hij na wc-bezoek monter meedeelt wat hij daar heeft gedaan. Ik krijg de slappe lach en zeg dat dat te veel informatie is voor zijn dochter.

'Kan informatie ooit te veel zijn?' reageert mijn vader verwonderd. Hij strompelt naar het hotelbureautje waar zijn iPad ligt. Het was een grote verrassing voor hem dat hotelkamers ook wifi hebben. Kan hij ook hier lekker e-mailen en boten bestellen.

Ik lig op zijn bed te lezen en kijk af en toe naar hem. En dat is dan meteen mijn hoogtepunt van deze trip: deze huiselijkheid, die ik vroeger nooit met hem heb gekend. Op een hotelkamer in Gent, met mijn gekke oude vader.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. Deze zomer schrijft ze op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Lees meer van Trea van Vliet over haar vader.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden