Huischoreograaf Pite lost toekomstbelofte NDT in

'Plot Point': Met zichtbaar plezier volgestopt met clichés. (FOTO JORIS-JAN BOS)

‘Opus 589 & 590’ van Nederlands Dans Theater, tournee t/m 31/5. www.ndt.nl

Hoe dramatisch kan een opkomst of afgang zijn? Enorm, bewijst ’Swan Song’ van Paul Lightfoot en Sol León bij het Nederlands Dans Theater (NDT). Dansers schreiden in contemplatieve slowmotion over twee majestueuze trappen het niets tegemoet. Het zijn beelden die uit een gothic novel kunnen komen, een donker mysterie rond afscheid en onbestemd verlangen.

Met ’Swan Song’ trekt het choreografenduo zijn voorliefde voor oogstrelende, maar vaak (te) overheersende scenografie in overtreffende trap door: als een danse macabre van zetstukken die telkens in andere plaatjes worden herschikt. Daarmee koorddanst het duo zoals altijd tussen zeggingskracht en esthetische overdaad en ’Swan Song’ neigt naar dat tweede.

Jammer. De compositie ’Double Concerto for Violin, Cello and Orchestra’, die Philip Glass speciaal voor het werk creëerde, biedt alle ruimte voor fysieke verdieping. Glass heeft een bijna filmische score gemaakt, prima uitgevoerd door het Residentie Orkest, waarin doorhamerend crescendo voor orkest wordt versneden met verstilde stukken voor viool en cello. Alleen in het laatste deel wordt die rust verzilverd in dansvervoering, met name door Stefan Zeromski met scherpte gedanst. De met zijn 43 jaar allang pensioengerechtigde danser heeft in alle stukken van Lightfoot en León geschitterd, vaak als beschouwende loner te midden van groepswerk en duetten. ’Swan Song’ markeert zijn afscheid.

Het vertrek van Jirí Kylián eerder dit jaar, de zwanenzang van charismatische Zeromski: NDT gaat ontegenzeggelijk een nieuwe fase in. Het is huischoreograaf Crystal Pite die de toekomstbelofte van dit programma inlost. In ’Plot Point’ passeren op Bernard Herrmanns filmscore voor ’Psycho’ alle mogelijke plotingrediënten uit de klassieke film noir de revue: overspel, een koffer met geld, nachtelijke ontmoetingen. Een schaduwwereld van witte, gezichtloze alter ego’s dubbelt (of accelereert) de acties van ’echte’ Mad Men-achtige personages: alsof een storyboard tot leven komt, inclusief staccato ’beeld-voor-beeld’ dynamiek. Geluiden van onweer, voetstappen in de nacht en vuistslagen in een knokpartij komen zo van de gerüusmachertafel.

Pite gebruikt met zichtbaar plezier cinematografische clichés om haar (niet al te uitgesproken) dans te verdiepen. Het onderhoudende zit ’m in de stilering: als er een pistool wordt getrokken is die van hetzelfde witte triplex als de lantaarnpaal waaronder het complot is gesmeed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden