Huis maakt van dakloze nog geen carrièretijger

Dakloze. Beeld ANP
Dakloze.Beeld ANP

Het verstrekken van een woning aan daklozen draagt er nauwelijks aan bij dat ze gaan meedraaien in de maatschappij. Dat blijkt uit een gisteren gepresenteerde evaluatie van Housing First, het eerste grote project in Nederland waarbij woningen aan daklozen worden aangeboden.

Alwin Kuiken

Het concept is overgewaaid uit de Verenigde Staten en is gebaseerd op het idee dat een eigen stek en persoonlijke begeleiding de opmaat vormen voor re-integratie. Housing First ging in 2006 in Amsterdam van start en zag sindsdien 123 daklozen langskomen. Uit een onderzoek van het Nijmeegse UMC Radboud blijkt nu dat daklozen die sprong nauwelijks maken.

Hoewel ze zich in hun nieuwe onderkomen veel beter voelen, lukte het slechts zeven van de 123 deelnemers om de huurwoning op hun eigen naam te krijgen. Voor de overigen geldt dat het onderkomen op naam staat van Discus, onderdeel HVO Querido, de grootste welzijnsorganisatie van Amsterdam. Deze ex-daklozen worden nog zeer intensief begeleid.

Dat slechts zeven van hen op eigen benen kwam te staan, is opvallend, gezien de doelstelling van Housing First: maatschappelijke participatie. Daarbij: 78 procent van de deelnemers noemt een eigen woning hun uiteindelijke streven. In dat geval is begeleiding, voor bijvoorbeeld financiën of dagbesteding, minder aan de orde. Voor deze begeleiding ontvangt Discus elk jaar van zorgverzekeraars 26.000 euro per persoon. De gemeente Amsterdam betaalt ook mee aan Housing First, bijvoorbeeld voor de inrichting van de woningen.

Alle inspanningen ten spijt: dit leidt ook niet vaak tot het vinden van (vrijwilligers)werk. Van 64 geïnterviewde ex-daklozen waren er (medio 2011) slechts 26 aan het werk. Veertien deden dit vrijwillig, twaalf betaald. Gemiddeld verdient de laatste groep hiermee veertig euro per week, met uitschieters tot 240 euro.

Toch moet het project niet als mislukt beschouwd worden, betoogt Wessel de Vries, manager bij Discus. "De kosten mogen dan hoog lijken, maar als deze mensen op straat leven kosten zij de maatschappij meer."

Als verzachtende omstandigheid voor de slechte doorstroom naar een eigen woning wijst De Vries op de schuldenberg van 12.000 euro die de daklozen gemiddeld meetorsen. "In de drie jaar dat er normaliter voor schuldsanering uitgetrokken wordt, willen de meeste deelnemers liever nog geen woning op naam. Want als het onder onze vleugels financieel een keer misgaat, kunnen wij een maandje huur voorschieten. Dat gebeurt ook. Wanneer ze hun woning rechtstreeks van een woningcorporatie zouden huren, kan dat niet."

De Vries wijt de lage arbeidsparticipatie aan de economie in combinatie met het feit dat voor het project verslaafden met psychische problemen zijn geselecteerd. Hij noemt het om die reden positief dat driekwart nog steeds in hun woning zit. "Slechts drie procent moest het traject vanwege overlast verlaten. Met díe cijfers zijn wij natuurlijk zeer tevreden."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden