Hou Hsiao-hsien is heerser over het introverte schouwspel

The Assassin

Regie: Hou Hsiao-hsien. Met Shu Qi en Chen Chang.

****

De Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien leidt ons mooi om de tuin met 'The Assassin'. Bij een Chinees martial arts-epos denk je al snel aan 'Crouching Tiger, Hidden Dragon', de viervoudige Oscarwinnaar van Hou's landgenoot Ang Lee vol zwaardvechters die over daken vliegen en in boomtoppen dansen, en hun vechtkunst ten beste geven. Niet dat er in The Assassin geen prominente vechtkunstenaar is. Evenals bij Ang Lee is de meester van de zwaardkunst bij Hou een jonge vrouw. Het euvel is dat ze een moordenaar is die niet kan moorden. De vraag is of je dat een gebrek kunt noemen.

We zijn in de Tang Dynastie, het China van de negende eeuw, waar de regering gedwarsboomd wordt door rebelse, provinciale gouverneurs. Nie Yinniang, gespeeld door Hou's muze Shu Qi, is als meisje ontvoerd door een taoïstistische non die haar heeft opgeleid om corrupte politici te elimineren. Nie Yinniang is inmiddels meester over haar zwaard, maar niet over haar gevoel. Omdat ze op beslissende momenten niet toeslaat, wordt ze getest.

Nie Yinniang wordt op pad gestuurd om een neef te vermoorden, haar eerste grote liefde die inmiddels een prominent gouverneur is in het noorden van China, een rol overigens van Crouching Tiger, Hidden Dragon-ster Chen Chang. Het is een uitstekende basis, zo blijkt, om haar gevoelens nader te onderzoeken. Niet de fysieke maar de emotionele, spirituele kant van de vechtkunstfilm treedt op de voorgrond.

De Chinese fabel voert door betoverende landschappen, opgenomen op locatie in Binnen-Mongolië. Het is alsof Hou een raam opent naar het oude China waar we over felgroene grasvlakten zwerven, langs majestueuze bergen en meren. Even hemels zijn de interieurs, volgestouwd met rode zijde dat oplicht bij kaarsen en fakkels, en een gouden gloed krijgt.

Je stapt een droomwereld binnen die door de aandacht voor details toch heel realistisch aanvoelt. Het is even wennen aan Hou's manier van vertellen in meditatieve, lange shots die weinig behoefte hebben aan een traditioneel verhaal. De geschiedenis ontrolt zich in sprongen, wat desoriënterend werkt. Betekenis is vooral te vinden in de schilderachtige natuurbeelden en rijk gedecoreerde interieurs waar Nie Yinninang als een schaduw in ronddwaalt. Hou maakt van drie granaatappels een stilleven. Het is een meesterlijke manier om moord en doodslag naar de achtergrond te dringen, en stilletjes een heldin te maken van een gemankeerde moordenares.

Niet dat The Assassin het als groots opgezet martial arts-epos beter doet dan Crouching Tiger, Hidden Dragon. De manier waarop Ang Lee juist wel alle grote gevoelens op het doek smeet, inclusief een allesverzengende liefdesgeschiedenis, was een genot. Hou Hsiao-hsien doet het anders. Hij is heerser over het introverte schouwspel.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden