hotpants

Sommige kledingstukken zijn ver verheven boven het wild gewemel van trends, grillen, merken en hypes. Vandaag deel 4 van een serie over modeklassiekers

De modepers repte al twee jaar geleden van een comeback. Maar nu de zomerzon uitnodigt tot luchtige kledij, is het klip en klaar dat de hotpants juist dit seizoen helemaal hot zijn. Niet dat het straatbeeld wordt overspoeld door het ultrakorte broekje. Enigszins opgelucht constateren we dat vooral 'zij die het kunnen hebben' - oftewel jonge blommen - te zien zijn in het shortje. Met name de jeansvariant met rafelige zomen, die op frissere dagen vaak wordt gedragen met een zwarte panty, is geliefd.

Ook wie zich doorgaans niet op de hoogte stelt van de laatste looks, heeft de trend mogelijk opgemerkt. Medio juni berichtten verschillende media over de storm in een glas water, nadat een aantal scholen het broekje in de ban had gedaan. EO-praatprogramma Knevel & Van den Brink wijdde er een uitgebreid item aan. Lingeriekoningin Marlies Dekkers ging er in conclaaf met onze etiquette-expert Beatrijs Ritsema. Wie voor het verbod was en wie tegen laat zich raden.

Een discussie die niet meer zo interessant is nu alle schooldeuren zijn gesloten, en de hotpants vooral gespot worden waar ze volgens de strengen in de leer thuishoren: op de camping. Daar is het broekje vooral ook praktisch. Vanwege zijn geringe lengte kunnen de benen volledig bruinen en biedt het veel bewegingsvrijheid. Om dat laatste schijnt het Mary Quant, die wordt bestempeld als de uitvindster, mede te doen zijn geweest. De Britse modeontwerpster zorgde vanaf medio jaren zestig voor een enorme populariteit van de minirok, die ze beschouwde als een kledingstuk waarin vrouwen fysiek gezien zo min mogelijk werden gehinderd.

De hotpants waren een logisch vervolg: de draagsters werden nog mobieler, volgens Quant, omdat de hotpants de onderbroek bedekten. Daardoor konden vrouwen zich uit de naad rennen om de bus te halen, zonder zich te hoeven bekommeren om opwaaiende stukken textiel.

Het waren de couturiers van het vasteland die de hotpants opstuwden in de vaart der volkeren. In 1971 stuurden Christian Dior en André Courrèges hun modellen de catwalks op in het kledingstuk dat aanvankelijk the shorter short werd genoemd. In die tijd was Parijs' wil nog wet en dus werden de hotpants in zowel Europa als Amerika (waar het modevakblad Women's Wear Daily ze hun huidige naam verschafte) voor de jongere vrouw een tamelijk geaccepteerd verschijnsel. Er kwamen exemplaren van wol, leer en denim voor het dagelijkse leven en varianten van fluweel en satijn voor de nachtelijke uren. Ze werden bij voorkeur gedragen met flinke plateauzolen of laarzen tot ruim over de knie, en ook een dikke gekleurde panty eronder was gangbaar.

Begin jaren zeventig nam zanger James Brown een nummer op over het 'smokin' kledingstuk, waarin hij zingt dat hij er almaar koortsiger van wordt. Dat het broekje menig mannelijk oog niet onberoerd liet, was voor de Texaanse vliegtuigmaatschappij Southwest Airlines aanleiding om haar stewardessen in knaloranje exemplaren te steken, in combinatie met hagelwitte laarzen. Het motto luidde: sex sells seats. Aan boord werden drankjes geserveerd met namen als Passion Punch en Love Potion.

Hoewel de hotpants aanvankelijk op brede bijval mochten rekenen, was hun reputatie aan rigoureuze slijtage onderhevig. De broekjes werden geconfisqueerd door de gladde discoscene, die lang niet iedereen kon bekoren. Daarbij schijnt dat ze, met name in de Verenigde Staten, op een gegeven moment werden geassocieerd met prostituees, voor wie de hotpants een wat logischer werktenue waren dan voor de Southwest Airlines-stewardessen. Het beeld van de destijds 14-jarige actrice Jodie Foster, die in de gelauwerde film 'Taxi Driver'(1976) een in een hotpants gehuld tienerhoertje speelt, deed de populariteit van het kledingstuk ongetwijfeld geen goed.

Het geruststellende aan mode is dat we ons nooit al te lang bezwaard hoeven te voelen over wat we ooit gedragen hebben. Het recycle-tempo ligt hoog. Zo beleefden de hotpants begin jaren tachtig alweer een kleine opleving, dankzij de Amerikaanse hillbilly-televisieserie 'The Dukes of Hazzard'. Daarin is sexy nichtje Daisy steevast uitgedost in denim exemplaren, die spontaan 'Daisy Dukes' werden gedoopt.

Omdat ik de cultserie te lachwekkend vond om in Daisy een stijlicoon te zien, en niet vooraan heb gestaan toen de benen werden uitgedeeld, heb ik deze rage aan mij voorbij laten gaan. Toch ging ik niet al te lang daarna wel voor de bijl. Begin jaren negentig, tijdens de hoogtijdagen van de hedonistische house-beweging waarbij de hele nacht onbekommerd doordansen het motto was, werd je vrij en blij kleden à la the seventies weer fashionable. Et voilà: daar waren wederom de hotpants van bij voorkeur glanzende stofjes. Deze werden ook door de heel fanatieke mannelijke dansers gedragen, die de panty (voor mij een must) achterwege lieten en er stoere schoenen en een mouwloos shirtje bij droegen, zodat ze er ook weer niet al te femi-nien uitzagen.

Een look die sterk doet denken aan die van virtuele actieheldin Lara Croft van de computerspelserie 'Tomb Raider'. Croft geldt als het voorbeeld van de supervrouw die in de optimistische jaren negentig gestalte kreeg. Haar hotpants -met een stevige holster eromheen - stralen behalve seksualiteit vooral ook assertiviteit uit. Lara kan dankzij het ultrakorte broekje flink van zich aftrappen, en zo haar tegenstanders een kopje kleiner maken.

Momenteel geldt popster en bad girl Rihanna als belangrijk uithangbord voor de hotpants. Onlangs plaatste zij een foto van een weinig verhullende stringvariant op Instagram (een fotoapp voor de smartphone), die zelfs voor het korte shortje wel erg aan de 'hotte' kant was.

Dan denk je heel truttig toch even met weemoed terug aan het exemplaar van goudlamé dat Kylie Minogue aan het begin van deze eeuw droeg in 'Spinning around', de videoclip die haar wat in het slop geraakte loopbaan een flinke oppepper gaf. Het broekje schopte het tot topstuk tijdens de tentoonstelling 'The exhibition' die het Londense Victoria and Albert Museum in 2007 aan Minogues garderobe wijdde. Niet slecht voor een broekje dat volgens de Britse krant The Guardian voor een paar centen bij een liefdadigheidswinkel was gekocht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden