Hotel redde Mouna uit handen van de Kadafi’s

Zwitserland staat bekend om neutraliteit en discretie, zeker als het gaat om de omgang met de rijken der aarde, maar er zijn grenzen. Die werden vorige maand ruim overschreden door Hannibal Kadafi, een van de zonen van de Libische leider.

Paul-Kleis Jager

Met zijn hoogzwangere echtgenote Alina werd een opgewonden Hannibal uit het President Wilson-hotel in Genève gesleurd en 48 uur vastgehouden. Het hotelpersoneel had de politie getipt over de mishandeling van zijn twee bedienden, de Tunesische Mouna en de Marokkaanse Hassan.

Het Franse weekblad L’Express vertelt in een reconstructie van de affaire hoe kamermeisjes zich ontfermden over de de doodsbange Mouna, die onder de bloeduitstortingen zat. Een van de werknemers van het Wilson gaf haar een mobieltje waarmee ze om hulp zou kunnen vragen als mevrouw, een voormalig fotomodel van Libanese origine, of meneer zich weer aan haar zou vergrijpen.

Drie dagen later sloeg Mouna alarm. Even later stonden agenten voor een dichte deur van de suite van een scheldende en tierende Hannibal. Zij vroegen vertsterking, niet zo gek gezien de reputatie van deze Kadafi: in 2004 werd hij aangehouden na dronken spookrijden op de Parijse Champs-Elysées, een jaar later kreeg hij in Frankrijk vier maanden voorwaardelijk omdat hij agenten had bedreigd met een pistool. Dat deed hij nadat hij Alina, die toen zwanger was van hun oudste kind, had afgetuigd.

Hannibal en Alina, die zou bevallen in de zeer sjieke Beaulieu-kliniek, werden uiteindelijk afgevoerd in een geblindeerde limousine.

Tripoli liet het er niet bij zitten en dreigde de oliekraan dicht te draaien, omdat de Zwitsers de eer hadden aangetast van de familie van de ’Grote gids van de revolutie’. Hannibals zus Aïcha, die advocate is, verweet de Zwitserse autoriteiten geloof te hechten aan de getuigenissen van ’sociaal lager geplaatsten’.

Zwitserland, voor 20 procent van zijn oliebehoefte afhankelijk van Libië, hield de rug recht. De Kadafi’s kunnen alleen aan de rechter ontkomen als Mouna en Hassan hun beschuldigingen intrekken en een en ander geregeld kan worden met een schadevergoeding. De kans dat het zo afloopt, is groot.

Verder besteedt L’Express, net als zijn rechtsere concurrent Le Point, veel pagina’s aan de vorige week overleden Alexander Solzjenitsyn. Vrijwel nergens was de opwinding over zijn ’Goelag Archipel’ zo groot als in Frankrijk. Het boek verscheen hier in 1973, toen de communistische partij nog machtig was en marxisten de toon aangaven in intellectuele kringen. Het is nu moeilijk voor te stellen, maar Solzjenitsyns boodschap dat de strafkampen geen ontsporing, maar ’de essentie van het communisme zijn, het onvermijdelijke resultaat ervan’, leidde tot verhitte debatten.

Le Point heeft ook nog een mooi verhaal over de malaise van het stierenvechten. Nog maar 15 procent van de Spanjaarden zegt zich ervoor te interesseren.

De liefhebbers brengen tegen de campagnes van dierenactivisten inmiddels ook groene argumenten in stelling. Stierenfokkers, zo zeggen zij, zijn onmisbare natuurbeschermers. Zij beheren immers 540.000 hectare grond die onderdak biedt aan bedreigde diersoorten als de zwarte ooievaar, de lynx en de witte kraanvogel.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden