Hotel met eerlijkheid als enige luxe

(Trouw) Beeld
(Trouw)

Het Hans Brinker Budget Hotel in Amsterdam trekt al jaren de aandacht door zijn provocerende antireclame. In het onlangs verschenen boek ’The worst hotel in the world’ zijn alle posters van deze campagne verzameld.

Kees de Vré

Visa, al twintig jaar de Tamil klusjesman en conciërge van het hotel, verzekert trots dat „er elke dag wordt schoongemaakt”. De reclamecampagne van ’het slechtste hotel van de wereld’ doet anders vermoeden; de posters beloven de bezoeker niet alleen stofballen in alle soorten en maten, maar ook uitgedrukte peuken op tapijten en kussenslopen vol urine. Een onschuldig fris jongensgezicht op de ’check-in’ poster heeft op de ’check-out’ poster na één nacht in het hotel een afgeleefd gezicht met diepe wallen.

De campagne voor het hotel met 507 bedden en 127 kamers werd in 1994 bedacht door Erik Kessels van reclamebureau KesselsKramer. „Toen ik binnenkwam, dacht ik: „Hoe moet ik hier nu iets van maken? In de reclame maken we iets mooier dan het is, maar dat was nu echt niet mogelijk.” Volgens Kessels was „eerlijkheid hun enige luxe”.

Rob Penris (60), al dertig jaar directeur van het hotel, merkt dat „het aantal gasten enorm is gegroeid”. De bezoekers – jongeren tussen de 15 en 30 – komen er alleen om te overnachten, niet om op de kamer te zitten. Ze mogen maximaal vijf dagen blijven.

„Dan komen ze de kamers binnen met slaapzak en tot hun verbazing zijn er dan bedden, handdoeken en een douche”, vertelt Penris.

„Mensen klagen na de campagne nu eerder dat het hotel niet vies genoeg is”, voegt Kessels toe. Jezelf niet beter voordoen dan je bent, de ironie en de zelfspot van de campagne doen het goed bij de jongeren; het hotel is onder backpackers heel bekend volgens Kessels: „Het is een soort cult-bestemming geworden.”

Penris vindt dat er veel vooroordelen zijn over jongeren. „Ze komen niet alleen voor drugs, ze zijn net als vroeger in hun hart gewoon op zoek naar vrijheid en nieuwe dingen.” Als ze asociaal gedrag vertonen, zet hij ze eruit of stopt „ze samen met andere aso’s in een asokamer, dan kunnen ze elkaar lekker lastigvallen.” Door de strengere regels heeft hij de laatste tijd minder last van jongeren die raar doen door paddo’s. „Ik ben blij dat ik jonge Japanners niet meer hoef te leren overgeven.”

Op zondagavond is er disco bij de bar. Matthew (18) en James (17) uit Bristol hangen over de dikke bekraste houten tafels in de eetzaal. Ze kenden het hotel via andere backpackers en zijn op doorreis naar Berlijn. „Het bier is hier maar 1,50 euro per glas”, mompelt Jake. „Maar het toilet stinkt wel, hoor.” Ze zijn tevreden met wat ze krijgen voor de 25 euro per nacht die ze betalen, maar vonden het keukenpersoneel erg grof. „Ze hebben wel gelijk”, zegt Penris. „Ik moet oppassen dat het personeel niet gaat leven naar die campagne. Eens in het half jaar moet je ze corrigeren.”

Er is wel een grens aan wat hij accepteert: „Een aantal posters over zelfmoord heb ik teruggestuurd. In dertig jaar heb ik er drie meegemaakt en dat waren er drie te veel.” Wat het vervolg van de campagne wordt, is nog niet duidelijk. Vooralsnog sluit Penris zich aan bij de meest gehoorde reactie van zijn klanten; „It’s not the Ritz, but it’s okay.”

In het ¿slechtste hotel ter wereld¿ check je na één dag met diepe wallen uit. (Trouw) Beeld
In het ¿slechtste hotel ter wereld¿ check je na één dag met diepe wallen uit. (Trouw)

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden