hotel mama

Studenten blijven steeds langer thuis wonen. In Hotel Mama staat het eten klaar, wordt de was gedaan en gaat iedereen zijn eigen gang. Maar een moeder als Marijke van Aalsum (50) wil haar hotel binnenkort sluiten voor dochter Berre van den Akker (19). ,,Vroeger riep ik stoer: als mijn kinderen achttien zijn, gooi ik ze er uit.''

Haar dochter moet voor de zomer écht op kamers, vindt Marijke: ,,Misschien moeten we een datum prikken. Want als we op deze manier doorgaan, zit je hier over vier jaar nog.''

Ze zitten samen aan tafel in een mooi Gronings herenhuis. En ze kunnen het prima met elkaar vinden: ze lachen en luisteren, óók naar kritiek. Die komt langzaam maar nadrukkelijk op tafel: Berre heeft zich nou niet bepaald uitgesloofd om een kamer te vinden. ,,Ik ben echt lui, ja, daar kom ik tijdens dit gesprek wel achter.''

Marijke, arbeids- en organisatiedeskundige, schenkt nog eens thee in en luistert aandachtig naar haar dochter. De tweedejaars studente bedrijfskunde aan de plaatselijke universiteit probeert te verwoorden waarom haar kamerzoektocht maar niet van de grond komt: door studiestress, doordat de tijd zo snel voorbijgaat.. In de afgelopen anderhalf jaar heeft ze twee kamers bekeken. En daar bleef het bij: ze zette geen advertenties, schreef zich bijna nergens in, negeerde geruchten over vrijgekomen kamers. ,,Ik wil wel graag weg, maar ik handel er niet naar. En ik hoef natuurlijk niet in een klein hok te gaan zitten.''

Haar huidige kamer ligt pal onder het schuine dak, maar liefst vijftig traptreden van de begane grond verwijderd. Groot is de kamer niet, gezellig wel, met een hoogslaper, een zitbankje en een flinke kleuren-tv. Berre heeft een eigen badkamer, die ze niet met haar ouders of broer Joan (15) hoeft te delen. Het samenleven gaat prima, vertelt Berre. Zij kookt een keer per week, meestal eten ze samen en haar ouders zeuren gelukkig nooit over haar studie.

Beneden legt Marijke uit waarom ze het toch tijd vindt dat Berre het huis uit gaat. Meer verantwoordelijkheid dragen, met geld leren omgaan, dat zou voor Berre heel goed zijn. Marijke: ,,Hier staat de cola altijd klaar en Berre heeft waarschijnlijk geen idee wat die kost.'' Haar schrikbeeld is dat van de 'nestblijver': de volwassene die aan moeders rok blijft kleven. Zelf ging Marijke al jong het huis uit. ,,Vroeger riep ik stoer: als mijn kinderen achttien zijn dan gooi ik ze er uit.''

Meer dan vroeger stoort Marijke zich ook aan kleine dingen: een vuil glas op tafel, een vieze badkamer. ,,Blijkbaar verwacht ik nu iets meer verantwoordelijkheid van Berre.'' Dat begrijpt Berre goed, al onttrekt ze zich niet bewust aan huishoudelijke karweitjes: ,,Ik zie die dingen vaak niet.''

En dan is er nog een praktisch punt: Marijke wil nu wel eens een eigen kamer. En dat moet Berre's kamer worden, want alle andere ruimtes zijn in gebruik. In gedachten heeft Marijke Berre's kamer al tien keer ingericht - eindelijk haar eigen territorium. Berre moet om haar moeder lachen: ,,Aha, nu ik dat weet..''

Veel van Berre's studiegenoten wonen inmiddels wel op kamers. In het sociale verkeer is dat geen enkel probleem: ,,Het is echt niet zo dat ik er buiten val, dat ik niet mee kan praten.'' Maar soms is ze zich wel bewust van een andere wereld, waarin studenten op de raarste hindernissen stuiten. ,,Dan zeggen ze: ik heb geen vergiet. Of ze gaan ineens een hamer of een zaag kopen. Echt dingen waar ik totaal niet mee bezig ben.'' En laatst wou een studiegenoot weten: als jij nou een leuke jongen tegenkomt, neem je die dan zomaar mee naar huis? Dat zou misschien best kunnen, zegt Berre: ,,Maar zo'n type ben ik niet.''

Sinds een paar maanden bemoeien Berre's ouders zich ook actief met haar huisvesting. Ze surfen de huizensites af, op zoek naar een koophuis waarin Berre met wat andere studenten kan wonen. Want, zo redeneert Marijke: ,,Misschien moeten wij wel een heel mooi huis kopen om Berre de deur uit te krijgen.'' Berre vindt het best, wacht de initiatieven van haar ouders rustig af. Intussen verheugt Marijke zich op een nieuwe relatie met haar zelfstandige dochter straks: ,,Het lijkt me goed om een vaste afspraak te maken, dat je bijvoorbeeld elke vrijdag komt eten. En ik vind het dan ook wel leuk om samen te tennissen of kleren te kopen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden