Interview

Hordeloopster Nadine Visser: 'Ik kan gewoon goed over hekjes springen'

Nadine Visser voelt zich al geen meerkampster meer. 'Want ik ben nu ook gewoon hordeloopster.' Beeld Koen Verheijden

Hordeloopster Nadine Visser verbrak het 29 jaar oude Nederlandse record op de 100 meter horden en is deze zomer een van de blikvangers op de EK atletiek in Berlijn.

De ene na de andere sporter feliciteert Nadine Visser (23) in de wandelgangen op Papendal. De hordeloopster krijgt high fives op weg van de atletiekbaan naar de kantine.

"Dank je", klinkt het telkens bescheiden. Visser heeft vorig weekend het 29 jaar oude record op de 100 meter horden van Marjan Olyslager verbeterd.

Ze was er al maanden naar op jacht en scherpte de oude toptijd van 12.77 aan tot 12.71 seconden. Toen ze het record eenmaal te pakken had, bij de Diamond League wedstrijd in Stockholm, ontbrak de uitzinnige vreugde waar sommige sporters mijlpalen mee vieren.

Geen perfecte race

Ze is er echt wel blij mee hoor, verzekert Visser achter een kop koffie in de lunchzaal van de atleten. Maar ze is nog niet helemaal tevreden. "Het is niet zo dat ik nu de vlag uithang. Ik heb al heel lang het idee dat ik dit kan lopen. Ik had het misschien wel eerder verwacht. Leuk dat ik dat record heb, maar het was nog geen perfecte race. Het kan nog sneller."

Ze staat liever niet te lang stil bij haar prestatie. De knop is alweer om, richting de Europese kampioenschappen in Berlijn in augustus. Daar wil de vrouw die in maart op de WK indoor in Birmingham verrassend brons pakte op de 60 meter horden, iets 'belangrijks' neerzetten.

Het tonen van emoties zit sowieso niet in de aard van de Noord-Hollandse, die tot haar zeventiende in Hoogkarspel woonde, een dorpje tussen Enkhuizen en Hoorn.

Nuchterheid

Soms ziet de atlete bij wedstrijden de vreugde van collega's, en vraagt ze zich af waarom zij zich niet zo kan laten gaan. "Ik heb dat ook wel eens tegen mijn trainer gezegd. Waarom kan ik nu gewoon niet helemaal uitbundig zijn? Wat gek eigenlijk. Het zit denk ik niet zo in me. Ik vier dingen meer van binnen."

Ze wordt naar eigen zeggen sneller emotioneel van kleine dingen. "Als ik heel gefrustreerd ben in de training als iets niet lukt kan ik heel erg balen van mezelf. Dan kan ik al bijna huilen. Ik heb het ook als ik blijdschap bij anderen zie. Daar kan ik soms emotioneler van worden dan van dingen die ik zelf doe."

Thuis gaat het lang niet altijd over atletiek, al houdt haar moeder de verrichtingen van haar dochter intensief bij. "Ze weet vaak meer dan ik", zegt Visser lachend. "Dan zegt ze dingen over een wedstrijd die pas over twee maanden is. Het is goed bedoeld, maar soms is het een beetje te veel. Dan vraag ik of het even niet over atletiek mag gaan."

Visser is blij dat haar broers zich met andere zaken bezighouden. De oudste is politieagent, de jongste studeert nog. "Ze zijn trots op wat ik doe, maar ze volgen niet alles en vinden het allemaal wel prima en normaal. Dat vind ik wel grappig. Dat is echt de nuchterheid van waar ik vandaan kom."

Visser komt niet uit een topsportfamilie, al is haar vader tegenwoordig gek van padel, een combinatie van tennis en squash. Haar moeder heeft in haar jeugd aardig gesprint, en een oom en tante waren ook goed in atletiek.

Cluppie

Visser kon in haar jeugd altijd al goed bewegen. Ze turnde vroeger en haalde prijzen op regionaal niveau. Toen ze dat niet meer leuk vond, ging ze op atletiek. Atletiekvereniging SAV in Grootebroek noemt ze nog steeds haar 'cluppie'. Ze is er nog steeds lid.

"Ik was relatief oud toen ik begon met atletiek, 12 of 13 jaar. Het ging heel goed, ik mocht al snel bij een trainer in Purmerend komen trainen. Dat was toevallig een sprint- en hordencoach."

Toen bondscoach Bart Bennema het talent van Visser spotte, mocht ze op Papendal komen trainen. Het jaar voor haar vwo-examen verhuisde ze naar Arnhem, waar ze met andere atleten in een flat ging wonen. Nu woont ze al een tijd samen met haar vriend in de buurt van haar trainingsbasis.

Visser, geschoold als meerkampster, twijfelde al een tijd tussen specialiseren en verder gaan op de meerkamp. Na haar bronzen WK-plak besloot Visser zich volledig toe te leggen op de horden. Ze voelt zich al geen meerkampster meer. "Want ik ben nu ook gewoon hordeloopster."

Meer diva's

Het is een andere wereld. Op de meerkamp gaan de concurrenten vaker amicaal met elkaar om. "Dat kan ook bijna niet anders als je twee dagen lang tegen elkaar aan het strijden bent. Je kunt moeilijk twee dagen lang voor je uit gaan staren." Bij de horden zitten meer diva's, net als op de sprint.

Toen Visser de overstap maakte, zeiden sommige teamgenoten dat het tijd was om wat aan haar kapsel te doen en wat meer make-up te dragen. "Omdat sommige meiden er in onze ogen wat overdreven uitzien", legt Visser uit.

"Het hoort een beetje bij de Amerikaanse en Jamaicaanse cultuur. Je bent daar ook een van de zoveel goede atletes. Misschien krijg je daardoor de drang om je op een andere manier te onderscheiden. Dat is in Nederland niet nodig, je bent vaak een van de weinigen die op jouw onderdeel goed is."

Wel grappig

Visser is niet bang voor de imposante vrouwen die voortaan haar concurrenten zijn. Ze vindt de excentrieke kapsels alleen maar leuk. "Dafne (Schippers, red.) heeft het daar ook wel eens over. Wij vinden dat alleen maar grappig. Wij krijgen alleen nog maar meer zin om ze te verslaan."

Voor de start wacht Visser tegenwoordig af of er na oogcontact 'een hoi komt'. Soms komt die niet. Vindt ze ook goed. "De een kijkt je niet aan, met de ander maak je een praatje."

Visser hoeft geen moeite te doen om zich te onderscheiden. Het duurde bijna drie decennia tot Nederland weer een hordeloopster had die bij de internationale top hoorde. Visser heeft het onderdeel altijd al leuk gevonden. "Ik heb toevallig een heel natuurlijk gevoel om over hekjes te springen. En als je ergens goed in blijkt te zijn, vind je het al snel mooi."

Lees ook:
Sport en politiek zijn niet altijd te scheiden, vaak ook wel

De Egyptische aanvaller Salah is met de Tsjetsjeense leider Kadirov op de foto gegaan, en de Turkse Duitsers Özil en Gündogan poseerden met de Turkse president Erdogan. Als Robbie Williams vanmiddag op het feestje van Poetin heeft gezongen (de Russische president in diens beleving misschien wel heeft toegezongen), kunnen we gaan voetballen.

Nadine Visser. Beeld Koen Verheijden
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden