'Hopelijk komen we met minder thuis dan waarmee we weggingen'

Tristan, Emma en Oscar op de vrijmarkt in Utrecht: 'We hebben al twee geldjes!'Beeld Maarten Hartman

Prentenboeken, kinder t-shirts in alle denkbare maten, cupcakes, grabbeltonnen, blik gooien en mini-moestuintjes. Tijdens de Utrechtse vrijmarkt op Koningsdag is het business-as-usual.

Het samengestelde gezin van Ralph Savelberg en Olga Kalles: Tristan (4), Emma (5), Oscar (6) en Josefine (8).
Op het oranje zeil liggen boekjes van Dikkie Dik en Nijntje, kinderkleren, twee paarse speelgoedpaarden van Josefine en een berg knuffels. Erachter staan Tristan, Emma en Oscar te dansen en gekke bekken te trekken met hun geschminkte gezichten. Het donkerblauwe peuterfietsje van Tristan staat aan de kant. Dat is al verkocht, voor 7,50 euro, zegt zijn moeder Olga van Kalles.

"Het is de eerste keer dat we spullen verkopen, in plaats van kopen", vertelt vader Ralph Savelberg. Tussen de knuffels ligt ook een door oma gehaakte Ernie van Bert&Ernie. Savelberg: "Het was wel even spannend of die ook weg mocht. Maar het mocht van oma." De kinderen mochten zelf kiezen wat weg mocht, zegt hij. "Wij hoopten op nog veel meer. Aan de andere kant: we hoorden vanochtend over een meisje dat vorig jaar haar pop had verkocht en hem nu weer loopt te zoeken. Zij had er het hele jaar last van gehad. Dat wil je ook niet meemaken."

Josefine is daar niet bang voor. "Ik pakte gewoon alles wat ik heel erg stom vind." Met haar kleine broertjes en Emma bestiert ze ook nog een grabbelton: 1x voor 20 cent, 3x voor 50 cent. "Hij zit helemaal vol cadeautjes", juicht Oscar terwijl hij een muntje in een plastic spaarvarken duwt. "We hebben al twee geldjes", kirt Emma. "Er zitten mooie dingen in", prijst Emma aan. "Wat er in zit vertellen we niet!" Wat ze met de buit gaan doen? Emma kijkt verlegen naar haar vader en lacht. Savelberg: "Ik ben bang dat die opgaat aan andere spulletjes. Maar hopelijk komen we dit jaar met minder thuis dan waarmee we weggingen."

Wie is ook alweer welk prinsesje?Beeld Maarten Hartman

Bo Bijwaard (10) met zijn broertje Vry ('vier-en-half') en moeder Stefanie
Alexia, Amalia of Ariane? Bo Bijwaard heeft zwart-wit-foto's van de drie prinsesjes op zijn magneetbord geplakt. Maar wie is ook alweer wie? Voor 50 cent mogen voorbijgangers raden en een kroontje op het juiste hoofd plakken. Of soms voor tien cent, daar doen Bo en zijn broertje Vry ook niet moeilijk over.

Bo houdt het grote bord stevig vast, neemt een teug adem en zet een keel op: "Wie wordt de Koningin, krijgt een prijs! Wie wordt de Koningin, krijgt een prijs!" Drie mensen hadden het al verkeerd, vertelt Bo die tussendoor onvermoeibaar verder scandeert. Het gaat goed vandaag, meent hij: "Ik heb al bijna een volle zak geld."

Vorig jaar stond Bo ook op de vrijmarkt. "Maar toen ging het niet echt goed. Er kwamen heel veel mensen langs maar die liepen verder." Naast Bo buigt moeder Stefanie zich over stapels oude kleren van de jongens, en sorteert een stel knuffels. Tommy van Sesamstraat gaat weg, net als een tiental andere beesten van de jongens. Zonde? Valt wel mee, vindt Bo. "We hebben thuis nog een hele zak met knuffels over."

Jesper Morren op zijn cello, die in Utrecht de viool lijkt te verslaan in aantalBeeld Maarten Hartman

Jesper Morren (11)
Een prin - se van O - ran - je. Jesper Morren verplaatst snel zijn vingers op de cello en speelt het Wilhelmus uit. Een blikje met muntjes aan zijn voeten. Jesper zit al bijna vijf jaar op celloles en mag straks nog met zijn orkest de 'Domplein Trotters' optreden in één van de feesttenten. Daar spelen ze ook allerlei andere liedjes, hoor, zegt Jesper. Bijvoorbeeld 'opzij, opzij, opzij', van Herman van Veen.

Maar eerst verdient hij wat bij in de zon op het gras van het Utrechtse Lepelenburg. "De laatste keer dat ik telde had ik al 3,50", zegt hij tevreden. De helft daarvan geeft hij via de organisatie van de kindervrijmarkt aan een goed doel. Welke? Jesper haalt zijn schouders op. Vorig jaar speelde hij ook op zijn cello op de vrijmarkt, net als het jaar daarvoor. Dit jaar is hij beslist niet de enige. De cello lijkt in Utrecht de viool te verslaan in aantal. Dat komt omdat ze zo'n goede muziekleraar hebben, denkt Jespers moeder.

Jespers oranje hanekam komt trouwens niet uit een spuitbusje maar is echt, vertelt hij trots. Die wast hij er vanavond niet even uit. "Hij moet uitgroeien."

Elza waagt een schot bij de schiettent van Pablo Meinardi.Beeld Maarten Hartman

Elza Klostermann (6) mikt op de blikken in de schiettent van Pablo Meinardi (9)
Het is druk bij de zelfgebouwde schiettent van Pablo (9). De ene na de andere kleuter grijpt het plastic speelgoedgeweer vast om met een zachte, plastic kogel de blikken omver te schieten. Elza Klostermann (6) zoekt naar een euro in het blikje met kleingeld in haar handen, terwijl Pablo de blikken rechtzet. Bij het vierde schot raakt Elza een van de bovenste blikken: goed voor een lollie of een plastic speelgoedfiguurtje.

"Het is verslavend hoor", vertelt Pablo als een echte marktkoopman. Alle blikken wegschieten is trouwens nog niet zo gemakkelijk, In de onderste blikken zitten drie muntjes voor het gewicht, in de bovenste vijf. "Anders is het supergemakkelijk. Dan vallen ze bijna vanzelf om." Pablo draait zich om en tikt een kleuter op zijn schouder. "Jongetje, wil jij schieten? Het is altijd prijs!"

Kinderen die meedoen winnen niet zo vaak, vertelt Pablo. "Het is te doen. Maar daarom doe ik altijd prijs. Wie verliest krijgt een lolly of een poppetje zoals deze smurf. Wie het lukt om in vijf keer alle blikken weg te schieten krijgt een reep chocola." Hij wijst naar een schoenendoos die nog bijna vol repen zit. Net als zijn portemonnee straks: "Ik heb al bijna vijftig euro verdiend."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden