HOOR WIE KLOPT DAAR?

We willen meer natuur, en wat gebeurt er? Hup, een 'kerf' in de duinen van Schoorl, opdat de zee er bij zwaar weer lekker in kan kolken. Via zo'n doorsteek op ettelijke plaatsen, dat wil zeggen in de eerste duinenrij, moet het zoute water meer vrijheid krijgen. Het zijn experimenten om zout en zoet te laten samenvloeien in een 'dal' met kansen voor een oorspronkelijker plantengroei. En wie juicht niet bij het vooruitzicht van zo'n vochtige duinvallei met parnassia en andere zeldzaam wordende planten?

HUIB GOUDRIAAN

Maar waar ik geen weg mee weet, is dat we nog niet zo lang geleden werden gehersenspoeld met de opvatting dat de dreigende verzilting hoe dan ook moest worden geweerd. Zowel Deltaplan als droogmaking van de Zuiderzee kwamen er óók om de opmars van het zoute water, de verzilting, tegen te gaan. En eeuwenlang werd elke vierkante meter op het water bevochten, terwijl de duinen werden gezien als een frontlinie; ononderbroken beplant met helm.

'Het kan verkeren', zei Bredero. Er voltrekt zich immers een revolutie in het denken over kustbeheer. Ook Rijkswaterstaat vindt dat de natuur meer dan vroeger haar gang moet kunnen gaan. Met opnieuw eb en vloed in de Biesbosch en wellicht veertien 'kerven' in de eerste duinenlinie. Robert Graat, districtshoofd van Staatsbosbeheer, zei (volgens het Algemeen Dagblad) bij het gat van 50 meter breed door de voorste duinen in Schoorl, dat we in het verleden 'om de zee te weren de natuur te veel naar onze hand hebben gezet'. Anderen spreken over duinen die met de nieuwe maatregelen weer zullen stuiven; die ongehinderd door helm nieuwe, blinkend witte toppen zullen krijgen.

Ik heb soms een romantisch verlangen naar het laagland met de ongetemde zeearmen van weleer, de brokken puur natuur van vóór het Deltaplan. Maar diezelfde natuur zou bij klimaatsverandering met extreme weersomstandigheden én het rijzen van de zeespiegel eens echt haar gang kunnen gaan. Heb ik last van de genen, een erfenis van de strijd tegen de zee, door dit te bedenken? Maar met de andere bewoners van het Westen van Nederland kan ik er niet omheen heel wat meters beneden de zeespiegel te wonen. Ik weet ook dat dit land volgens de natuur zee en moeras behoort te zijn. Hoor wie klopt daar kinderen, wie klopt daar zachtjes aan het raam? De geest van Hans Brinker (die zijn vinger in de dijk stak).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden