Hoog niveau van laureaten Elisabethwedstrijd

Laureatenconcert Elisabethconcours mmv Hannes Minnaar, Evgeni Bozjanov, Denis Kozjoekin, Philharmonie van Vlaanderen olv Otto Tausk op 18/6 in Orpheus, Apeldoorn.

In de laatste week van mei zat menige muziekliefhebber aan de tv of de computer gekluisterd om de verrichtingen van de twaalf finalisten van de Brusselse Internationale Koningin Elisabethwedstrijd te volgen. Extra spannend was het omdat voor het eerst sinds jaren een Nederlandse pianist de finale wist te bereiken. Hannes Minnaar schreef geschiedenis met het winnen van de derde prijs.

Onderdeel van de prijzen is een internationale concerttournee voor de drie als hoogste geëindigde laureaten. Nederland werd slechts eenmaal aangedaan met een concert in Theater Orpheus te Apeldoorn. Hierin traden vrijdagavond naast Minnaar de Rus Denis Kozjoekin (eerste prijs) en de Bulgaar Evgeni Bozjanov (tweede prijs) op, begeleid door de Philharmonie van Vlaanderen onder leiding van Otto Tausk.

Alleen Hannes Minnaar vertolkte het werk dat hij in de Brusselse finale had gespeeld: het Vijfde pianoconcert van Saint-Saëns. Evenals op het concours speelde hij dit avontuurlijke stuk bijzonder gaaf, met veel elan, kleur en bovenal: speelvreugde. Minnaar bewees met zijn gecultiveerde, frisse en gepassioneerde spel dat hij zijn hoge klassering in Brussel alleszins waard is. Hij liet in het ’Afrikaanse’ concert prachtig ’jeu perlé’ horen naast imposante octaven en fijnzinnige, oriëntaalse klankeffecten. Dat zijn spel aanvankelijk niet helemaal synchroon met het orkest liep, moet niet Minnaar maar de weinig exact dirigerende Tausk worden verweten. Jammer dat niet de Amerikaanse dirigente Marin Alsop op de bok stond, die tijdens het concours zo voortreffelijk begeleidde.

Hoe anders musiceerde de eigenzinnige Bozjanov in Chopins Eerste pianoconcert. Zijn spel was gaaf en soms interessant, maar riep twijfels op. Bozjanov zit, net als Glenn Gould, extreem laag en speelt Chopin met het sentiment van een pianist van omstreeks 1900; hij maakt bizarre theatrale bewegingen en trekt gezichten. Door zijn houding kan hij moeilijk zijn lichaamsgewicht benutten om voldoende toon te creëren en is hij aangewezen op een slagtechniek. Zijn pianospel is desondanks plastisch, maar op het schmierende af. Chopins pianoconcert is gebaat bij een minder extreme en klassiekere interpretatie, dan deze qua tempi verbrokkelde uitvoering.

Veel gezonder was de monumentale uitvoering van Brahms’ Tweede pianoconcert door Kozjoekin. Hij bleek een krachtpatser die in Brahms’ forse klanksculpturen voortdurend het overwicht over het orkest wist te behouden. Daarnaast had hij alle aandacht voor de lyrische kwaliteiten; in de finale bleek de gigant ook speels te kunnen spelen. Kozjoekin is een compleet kunstenaar die zijn terecht gewonnen eerste prijs volledig waarmaakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden