Hoog in de lucht leeft Hannawald op

Sven Hannawald schreef geschiedenis door afgelopen weekeinde als eerste skispringer in 50 jaar alle wedstrijden van de Vierschansentournee op zijn naam te schrijven. Duitsland heeft een nieuw nationaal troetelkind.

AMSTERDAM - Sven Hannawald is volgens zijn trainer sinds afgelopen zomer weer 'een levenslustig, positief denkend mens'. Dat heeft hem vleugels gegeven, in combinatie met zijn begenadigd talent. De eeuwige twijfelaar is na zijn historische Grand Slam in Duitsland uitgeroepen tot de 'koning van de lucht' en een 'levende legende'. 'Hanni de Superadelaar' is het nieuwe nationale troetelkind: 27 jaar, amper zestig kilo, een liefhebber van de kookkunst en vrijgezel.

,,Hij is de schepper van een meesterwerk dat lang onbereikbaar leek te zijn, dat zwaarder weegt dan elke WK-titel of olympische goud, dit is eenmalig'', schreef de Süddeutsche Zeitung.

Vanaf zijn geboorte was Hannawald voorbestemd om een groot springer te worden. Zijn wieg stond op 9 november 1974 in Erlabrunn, in de kraamzaal waar ooit ook de legendarische Jens Weissflog werd geboren. In het Erzgebergte werd Hannawald naar de DDR-traditie al op zijn zesde opgenomen in de Kinder- en Jugendsportschule Klingenthal. Een klein, onopvallend ventje werd opgeleid voor de noordse combinatie (springen en langlaufen). In 1987 won hij op de Spartakiade, een soort jeugd-Olympische Spelen in de DDR, vier gouden medailles. Zijn hart lag toen al bij het springen.

De val van de Muur in 1989, op zijn verjaardag, veranderde alles. De Oost-Duitse trainers verkasten massaal naar het Zwarte Woud in het zuidwesten, de broedplaats van het Duitse schansspringen. Daar was geld te verdienen. Hannawald verpieterde, zonder trainingspartners, op een schans die amper meer werd gebruikt.

Vader Andreas Hannawald dreigde na de Wende ook zijn baan als autospuiter te verliezen. In het oosten heerste chaos. Het gezin besloot naar het Zwarte Woud te verhuizen. Sven Hannawald kwam terecht op het skigymnasium en ging wonen in Hintergarten, het dorp van springkampioen Dieter Thoma. Het ging daarna snel de goede kant op. In 1991 werd hij derde op het jeugd-WK, twee winters later werd hij als 19-jarige met zijn club Duits teamkampioen. Sinds dat moment maakt hij deel uit van de nationale ploeg onder leiding van Reinhard Hess.

Zijn natuurlijke gaven stonden onomstotelijk vast. Maar Hannawald was ook een tobber. De jongeman van 1.84 meter en 60 kilo dreigde een eeuwig talent te blijven. De winter van '97/'98 leek zijn grote doorbraak. Hij eindigde elf keer bij de eerste tien en boekte in Bischofshofen, op de helling waar hij zondag historie schreef, zijn eerste wereldbekerzege. Hij won daarna zilver op het WK en zilver met het Duitse team op de Spelen van Nagano.

Ziekte en vooral een ongezonde vermageringsdrift zorgden voor een paar kwakkeljaren. Geruchten over anorexia, een gevaar dat altijd op de loer ligt voor skispringers, bleven hem achtervolgen. Afgelopen zomer wist hij er een einde aan te maken. Hij gaf prioriteit aan een toename van zijn spierkracht. De Optojump werd plots zijn grote liefde. Het testapparaat meet de afsprongkracht. Hannawald had het ding altijd gehaat, totdat hij zag dat hij 14 centimeter hoger sprong dan ooit tevoren.

Het begin van de victorie diende zich aan in Neustadt begin december. Op zaterdag werd Hannawald gediskwalificeerd voor de wereldbekerwedstrijd, omdat het label voor de goedkeuring ontbrak aan zijn pak. Aan de maten van zo'n pak zijn strenge eisen gesteld om het effect van de 'luchtzak' te voorkomen. Hannawald kreeg de toorn van bondstrainer Hess over zich heen. De volgende dag sloeg hij genadeloos terug. Hij won met overmacht en toonde aan dat zijn mentale en fysieke kracht in balans waren.

Op nieuwjaarsdag, in Garmisch-Partenkirchen, begon de ware triomftocht. Daar, maar ook in Innsbruck en Oberstdorf, bezigde hij zijn favoriete oneliner: ,,Ik doe gewoon mijn ding.'' Naar de live-reportage van Bischofshofen keken zondag 13,3 miljoen Duitsers. Een mythe kon na een halve eeuw verbroken gaan worden. Zeven mannen in de geschiedenis waren in dat streven op de laatste schans alsnog gestrand.

Hoewel zijn hoofd 'een roterende carrousel van gedachten' was en zijn lichaam een woeste vulkaan, voerde Hannawald een perfecte sprong uit. Hij vloog 'alsof er een propeller op zijn rug zat' en landde 'als een vliegtuig'. Hij had definitief afgerekend met zijn grootste tegenstander: zijn eigen ik.

Een auto en in totaal 725000 euro nam hij in ontvangst; de bijverschijnselen van de roem zal de liefhebber van 'rusten en slapen' moeten accepteren. Niet voor niets verklaarde Hannawald al vaak dat hij zich het beste voelt hoog in de lucht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden