Hoofdprijs voor een blikje visserslatijn

Jeroen Thijssen is culinair journalist en schrijver. mail@jeroenthijssen.nl

'Fishtale,' noemen de Engelsen ons visserslatijn, de hengelaarverhalen over snoeken van vier meter lang.

'Fishtales' noemt Bart van Olphen zijn nieuwe project. Het is een woordspeling, natuurlijk, maar toch: visserslatijn?

Van Olphen begon in 2008 met goede vis toen het duurzaamheidskeurmerk MSC nog in zijn larvestadium verkeerde. 'Fishes' heette zijn merk.

Nu lanceert hij Fishtales: msc-gecertificeerde blikjes vis en visfilets, met een verhaal en een sausje.

Vis met een verhaal? Dat vraagt om onderzoek. Op naar de Albert Heijn, waar Fishtales voorlopig zijn verhalen vertelt.

Hoe de vis dat doet, wordt pas duidelijk voor het koelschap. Op het karton van 'Bjørnar's kabeljauw filets' staat een foto van visser Bjørnar Jonassen. De verpakking vertelt hoe hij 'de ijskoude wateren' van 'zijn woeste werkgebied' bevist, 'vanaf zijn boot Kildin.' Zo heeft elke vis zijn visser en iedere visser zijn verhaal. De tonijn uit Californië is gevangen door Jack, met de hengel. De gerookte zalm komt van Paolo en de sardines van Zé Manel.

Mooie verhalen, vast erg goed voor de klantenbinding. Maar hoe smaakt het en wat kost dat visserslatijn extra?

Een korte inspectietocht brengt aan het licht dat de Tales soms enkele centen duurder, maar soms ook dubbeltjes goedkoper zijn dan de concurrenten. Neem de ansjovisfilets van Mariano: veertien eurocent goedkoper dan de vergelijkbare vangst van Princess. De skipjack tonijn van Ali Mohamed: vijf cent goedkoper dan vergelijkbare merken.

Dan de smaak. Dan moet ik beginnen met de gerookte zalm, omdat ik weinig dingen lekkerder vind dan dat en ik niet kan wachten.

De vis ziet er fantastisch uit. Er zit geen haartje vet aan, de kleur is prachtig oranje. Ook de smaak bevingert de toppen van het smaakvermogen. Heerlijk. Alleen, Paolo (uit Port Moller, Alaska, vissen van zijn vader geleerd) is niet zo sterk in plakjes snijden. er is zelfs geen fatsoenlijk plakje vanaf te krijgen. Het visje smaakt ook geweldig in brokken, maar voor gerookte zalmrolletjes is het toch lastig.

Van sardientjes uit blik heeft nog nooit iemand rolletjes willen maken - ik begrijp persoonlijk niet waarom iemand die droge rommel wil eten, maar dat terzijde. Maar Zé Manel heeft voor een verrassing gezorgd met zijn zo Portugese visjes (met zijn vader, zijn grootvader en zijn drie broers gevangen vanaf hun boot 'Deus não falte!'). Die zijn heerlijk! Net of je een blikje zee opentrekt, zo geuren ze, en de zachte, brokkelige, bijna zoete visjes doen verlangen naar een bezoek aan Portugal.

De verse vissen: schol, kabeljauw en zalm, zijn kwalitatief goed en voorzien van bijpassend sausje.

Maar uiteindelijk draait het om de tonijn. Over tonijn-in-blik kan men niet serieus genoeg zijn.

De uitdager is variant in zonnebloemolie (Ali Mohamed, Malediven, houten boot, hengels). Bestaande merken die meedoen: Rio mare, zonder msc-merkje maar wel dolfijnveilig. Dan Princess, ook zonder msc en mét dolfijntje, en ten slotte John West, zonder msc en zelfs niet dolfijnveilig. John doet het zelfs zonder olie; John is dan ook droog als een onderdeel van Sinterklaas, en te zout om zo uit zijn blikje te eten. Dan doet Princess het beter, die weliswaar ook aan dat Sintonderdeel doet denken, maar veel minder zout is - en maar net iets duurder dan John.

Nu komen de kampioenen.

De Rio is op het romige af, heel weinig zout maar raar zoet. De Fishtales (Ali, hengels) is net zo zacht, net zo weinig zout maar mist de zoetigheid - daarom wint dit blikje visserslatijn de hoofdprijs.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden