Honkbal / ’Als je rustig blijft, maak je ongemerkt grote stappen’

Honkballer Rick van den Hurk (22) gaat in het voorjaar proberen een vaste plek te bemachtigen bij de Florida Marlins, uitkomend in de Amerikaanse Major League.

In sporthal De Hoeveland in Waalre verdringt een dertigtal kinderen zich rond Rick van den Hurk. Verlegen vragen ze hem na afloop van de vrije honkbaltraining een petje of handschoen te signeren. Met een rode viltstift zet hij geroutineerd zijn naam, opgesierd met nummer 56, op de aangereikte spullen. Speciaal voor de foto draagt de boomlange gastcoach het tenue van zijn Amerikaanse werkgever. Sinds zijn debuut in de Major League ontkomt de pitcher (werper) van de Florida Marlins niet aan dergelijke taferelen.

Begin april kwam de Brabander onverwacht in de schijnwerpers te staan. Een blessuregolf onder de vaste pitchers noopte de technische staf op zoek te gaan naar een bruikbare vervanger. Na lang beraad nam een assistent contact op met de Carolina Mudcats. Van den Hurk, spelend voor dit opleidingsteam, moest zich direct melden in Miami, waar de Florida Marlins zich voorbereidden op een duel met de Milwaukee Brewers.

„De trainer riep me plotseling bij zich op zijn kamer”, blikt Van den Hurk terug. „Zijn mededeling was kort maar krachtig. ’Rick, je staat niet bij ons op de werpheuvel, maar in de Major League.’ Ik kreeg amper de tijd om mijn ouders op de hoogte te brengen. De volgende ochtend moest ik om vijf uur op het vliegveld zijn. Een ticket naar Miami lag al klaar. Niet veel later zat ik in de kleedkamer met spelers tegen wie ik huizenhoog opkeek.”

Van den Hurk stelde niet teleur. Voor zestigduizend supporters in het Dolphin Stadium schakelde hij vijf tegenstanders uit. Hoewel de Marlins verloren, maakte de Nederlander die dag grote indruk. „Ik was nerveus, maar niet verkrampt”, vertelt hij. „Toen ik de kans kreeg wilde ik knallen. Een tweede mogelijkheid krijg je misschien niet meer. Het ging gelukkig heel goed. Al maakte die enorme mensenmassa best indruk. Bij de Mudcats zaten hooguit tweeduizend toeschouwers op de tribune.”

Vier wedstrijden en vele interviews voor de Amerikaanse televisie later eindigde de droom tijdelijk. Ricky Nolasco, voor wie hij inviel als startende werper, was weer speelklaar. Door een nieuw blessuregeval mocht Van den Hurk op 5 juni wederom opdraven. Ditmaal tegen de machtige Atlanta Braves. „Mijn eerste zege op het hoogste niveau. Een bevestiging dat ik kon winnen in de Major League. In een rechtstreekse confrontatie op de heuvel versloeg ik John Smoltz van de Braves, al twintig jaar een van de beste Amerikaanse werpers.”

Dit glorieuze moment leverde Van den Hurk veel krediet op. Tot het einde van de competitie kwam hij nog dertien maal in actie voor de Marlins. Bovendien mag hij in februari tijdens de springtraining, de traditionele voorbereiding op het nieuwe seizoen, strijden om een vaste plek in het team. Zorgen maakt hij zich daar niet over. „Ik train keihard in Nederland, kom straks fit aan en doe mijn ding zo goed mogelijk. Hopelijk bereik ik mijn doel: starten in de Major League.”

Deze kalme benadering van het Amerikaanse sportcircus is zijn handelsmerk. Niets brengt hem langdurig uit balans. In de race om een positie op de heuvel bij de Marlins kan deze eigenschap van doorslaggevend belang zijn. „De wedstrijd draait om jou”, legt Van den Hurk enthousiast uit. „Als de startende werper goed uit de startblokken komt, dan wint het team negen van de tien keer. Met die druk moet je snel leren omgaan. Je bezig houden met randzaken kost te veel energie.”

Van den Hurk vertrouwt op zijn mentale veerkracht, sinds hij twee jaar geleden een pees in de elleboog van zijn werparm afscheurde. Tijdens de lange revalidatie leerde hij hoe hard de wereld van professioneel honkbal is. Het intensieve contact met trainers en ploeggenoten verdween als sneeuw voor de zon. Kleedkamerhumor maakte plaats voor vluchtige handdrukken bij toevallige ontmoetingen in het krachthonk of de campus. „Als je geblesseerd raakt, ben je niets.”

Deze psychologische klap kwam Van den Hurk snel te boven. Hij besloot zich positief op te stellen en gedisciplineerd te werken aan een terugkeer. Tijdens die herstelperiode leerde hij beter te passen op zijn lichaam. „Mijn elleboog was overbelast. Ik wilde in een razend tempo naar de top. Daar betaalde ik een hoge prijs voor. Dat is een goede les geweest. Ik ga niets meer forceren. Mijn kans in de Major League komt vanzelf. Kijk maar naar afgelopen jaar. Als je rustig blijft maak je ongemerkt grote stappen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden