Honderd worden aan de Costa kan straks niet meer

Aan de Spaanse Costa Blanca verblijven een paar honderd Nederlandse senioren in verpleeg-en verzorgingshuizen. Voor geen goud willen zij terug naar Nederland. Maar ze zijn de laatsten die van de mogelijkheid profiteren.

In café Trefpunt in Benidorm hoorde Lau Taverne (75) tijdens een vakantie over het verzorgingstehuis Montebello: een tehuis waar Nederlanders op kosten van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) worden verzorgd. Terug in zijn woonplaats Beverwijk pleegde Taverne een paar telefoontjes en alles was geregeld. ” Ik heb mijn huur opgezegd en ben met één koffer op de bus naar Benidorm gestapt#, vertelt hij. ” Dat was drie weken geleden.” Samen met twee buurmannen zit hij in het restaurant van het tehuis. Op tafel staat een kan rode wijn. Jacques Bollen (88) eet van zijn bord zuurkool met lever. Hij woont sinds drie maanden in het tehuis. Hij kwam met zijn vrouw. Zij had parkinson en moest in Nederland naar een verpleeghuis, waar hij niet mee naar toe mocht verhuizen. Ze maakten ze de keuze om in Spanje te gaan wonen. Acht weken geleden is ze plots overleden. Op het balkon van zijn ruime appartement met donkere eiken meubels laat Bollen na de lunch foto's zien van de crematie. ” Jammer dat het zo moest lopen'', zegt hij.

De slager van beroep wil niet terug naar Nederland. Zijn dochter woont in de buurt van Benidorm en in Maastricht, zijn oude woonplaats, heeft hij niemand meer. ” Ik kom mijn dagen prima door. Ik ga elke dag zwemmen, ik speel jeu de boules en ga één keer per week naar de Nederlandse soos waar ik biljart met een tandarts. Ik kan doen wat ik wil en de zorg is geweldig.” Aan de Spaanse Costa Blanca verblijven ruim tweehonderdduizend Nederlandse senioren. Ruim tweehonderd van hen verblijven in Nederlandse en Spaanse verpleeg-en verzorgingshuizen waar zij voornamelijk geholpen worden door Nederlands personeel. Dit alles op kosten van de AWBZ, al is wel goedkeuring van de verzekeraar nodig. Maar nu op 1 januari 2006 de Europese Verordening Sociale Zekerheid ingaat en de nieuwe Nederlandse zorgverzekeringswet, vervalt de AWBZ voor Nederlanders die in het buitenland wonen. Een overgangsregeling bepaalt dat wie voor 1 januari al een indicatie had, permanent mag blijven. Wie na 1 januari zorg wil ontvangen in Spanje krijgt dit voor maximaal een halfjaar.

De Nederlanders die al zorg ontvangen aan de Costa moeten er niet aan denken terug te moeten naar Nederland. Terug naar het slechte klimaat en tehuizen waar je met meerdere mensen een kamer deelt.

# Hier is de zorg namelijk uitstekend#, zegt de 92-jarige Willem Kissing. ” Ik krijg iedere dag schoon linnengoed, word iedere dag gewassen en zodra je belt staan ze gelijk voor je deur.” De oud-handelsman in koffiebonen en rijst woont al vijfentwintig jaar in Spanje, waarvan de laatste paar jaar in het Spaanse verpleeghuis Ciudad Patricia in Benidorm. Kissing, die zichzelf een dirty old colonial noemt, werd een paar jaar geleden getroffen door een hersenbloeding en raakte verlamd.

De Spaanse arts J. Arzuaga werkt al negentien jaar in Ciudad Patricia. Hij staat erop om hoogst persoonlijk een rondleiding te geven. Trots laat hij de fysiotherapieruimte zien, het zwembad, de kamers en de recreatieruimten. ” Hier ruikt het niet naar oude mensen. Iedereen wordt dagelijks gedoucht. Of ze nou willen of niet. Daarnaast heeft iedereen een eigen kamer. Dan heeft niemand last van andermans snurken of geuren.” De arts heeft vijftig Nederlanders onder zijn hoede. Een deel van hen woont in appartementen, zoals de vrouw van Kissing, een deel in de naastgelegen verpleeginstelling. Zij wonen allemaal in volle tevredenheid in Ciudad Patricia, al laat het eten te wensen over. Kissing:” Ze proberen Europees te koken, maar dat mislukt altijd. Zodra het eten wel een keer goed is, roepen we met zijn alleen heel hard 'hoera!'.” Op het terras, gelegen op de bovenste verdieping van de instelling, schenkt de Nederlandse verpleegkundige Nikki van Rest koffie in voor de bewoners. Zij is in dienst van de Thuiszorg Costa Blanca. Volgens haar is niet alles zo rooskleurig als het lijkt voor de Nederlandse senioren. ” De communicatie verloopt wel moeilijk. Wij tolken als mensen een arts op bezoek krijgen'', vertelt zij. ” De familie van de meesten woont in Nederland. Dat is best zwaar voor ze. Wij bezoeken de mensen elke dag. Zorgen dat ze nieuwe brillen en gebitten krijgen. Omdat de familie ver weg woont, voel je je ook verantwoordelijk voor de mensen.” Tachtig kilometer ten zuiden van Benidorm ligt Royal Care Residence. In het nieuwe gedeelte van het dorp in Rojales ligt sinds zeven jaar deze Nederlandse instelling. De appartementen van de witte villa hebben allemaal een balkon met uitzicht op de bergen, het zwembad, een 18holes golfbaan. In de residencia wonen 32 mensen permanent of voor korte tijd. De lunch bestaat uit vier gangen, ontbijten kan tot halfelf. De verpleging en verzorging is geheel in handen van Nederlandse artsen en verpleegkundigen die ook werken in de Nederlandse vestigingen van Royal Care. Bij toerbuurt draaien zij diensten in Spanje.

Eigenaar van de residencia is Redjinder Thakoersingh. Naast vier particuliere huizen in Nederland en de residencia heeft hij op 1 juli een Nederlandse afdeling geopend in het verpleeghuis Villademar in San Pedro del Pinatar. Hij hoopt in de toekomst meer samen te kunnen werken met Nederlandse instellingen.

# Als iemand uit Nederland drie maanden hier verblijft, dan kan het bed in Nederland worden gebruikt door iemand die moet revalideren.

Dat levert de overheid een besparing op, want de zorg in Spanje is een stuk goedkoper.” Christine van der Helm (89) geniet al vier jaar van die zorg in Rojales.

# Ik heb altijd gezegd: ik ga nooit naar Spanje. Dat leek mij niets, maar nu slijt ik mijn dagen hier#, vertelt Van der Helm in haar geairconditioned appartement. Via haar kinderen die een advertentie zagen is ze hier terechtgekomen. Haar man is overleden. ” Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om naar Nederland te gaan. Ze houden ons jong hier. Bovendien heeft het personeel tijd en aandacht voor je. Dat is in Nederland wel anders.” Trijntje van der Roest (78) loopt in badpak richting het zwembad. Via haar dochter die in Spanje woont, is ze drie jaar geleden in de residencia komen wonen met haar hondje Rexie. ” Ik heb in Nederland geen familie. Dus wie helpt mij daar?# Twee keer per dag loopt zij een rondje om de golfbaan en een keer per week gaat ze met een buurvrouw naar de markt. Op een benedenappartement woont Dineke Cap (94). ” Ik weet nog goed toen ik aankwam in Spanje. Ik was verrukt door de sinaasappelbomen langs de weg. Machtig.” In het verpleeghuis in San Pedro del Pinatar vullen de 32 kamers voor de Nederlanders zich in rap tempo. Een aantal mensen zal permanent in Villademar gaan wonen. De overige groep bestaat uit mensen die reactiveren, wachten op een plek in een Nederlands verpleeghuis of ziek zijn en zorg behoeven maar er toch een paar weken tussenuit willen. In tegenstelling tot de residencia in Rojales ziet dit gebouw er wel uit als een verpleeginstelling. Alle kamers zijn identiek en de gangen ruiken naar ontsmettingsmiddel. Het buitenbad moet nog worden gebouwd. De palmbomen naast het toekomstige bad zijn net geplant.

''Het zijn er tien, maar volgens mij is er één dood”,zegt Ida Hoppenbrouwers (91), die vanuit haar kamer op de bomen uitkijkt. Zij is een paar dagen geleden aangekomen in Villademar. ” Prachtig, prachtig'', roept ze voortdurend uit. ” Fantastisch. Dat ik dit nog mag meemaken. Het lijkt wel een droom.” Heimwee naar Nederland heeft ook zij niet. ” Daar sliep ik met een andere mevrouw op een kamer. Hier heb ik zelfs mijn eigen badkamer en een eigen televisie. Ik wil hier wel honderd worden.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden