Klein Verslag

Honden, mits onder appèl, mogen los mee

De toegangsweg Beeld -

De aankomst! Eerst is er dat station van Delden, bediend door een streekmaatschappij die Blauwnet heet. Bomen aan weerszijden van de spoorlijn.

Je checkt uit, steekt het spoor over, en dan een straat en ineens sta je al na honderd meter in een sereen natuurlandschap, aangeduid door bordjes van zwartgelakt emaille.

‘Landgoed Twickel, vrij wandelen op wegen en paden’ staat er te lezen, met eronder een paar regels. De mooiste: ‘honden, mits onder appèl, mogen los mee’.

En eigenlijk bevind je je op de oude verbindingsweg tussen kasteel en station, want zo zag de baron dat graag: over je eigen land de trein bereiken.

Recht is die weg hier niet, er is zorgvuldig een bocht in gemodelleerd, en bochten zijn instrumenten van verlangen en romantiek: welk uit- of vergezicht gaan ze bieden?

Hier voert de weg naar een blauwgrijze metalen brug, hoog als een katterug, en gemaakt van louter trappen. Een trap naar de hemel.

Hij overbrugt een provinciale weg, een brede, messcherpe voor van asfalt, maar al vanaf het hoogste punt ziet de reiziger uit op het landschap dat hem aan de overzijde gaat ontvangen. Een rechte laan van eiken, met wilde grassen links en gemaaide velden rechts, gedecoreerd met boomgroepen.

Je herademt.

De trap is als een poort, je passeert hem om het landgoed zelf te bereiken. Lopend tussen de eiken neemt het verkeersgeluid verder af en dan, voorbij het huis dat Omega heet, opent zich het land weer. Links een haag van rododendrons, rechts hoog opschietend gras en lupines.

Achter de rododendrons begint de tuin van de buitenplaats, van het kasteel. Kasteel is eigenlijk een gek woord voor dit door de eeuwen heen uitgedijde landhuis, dat is omgeven door een brede gracht, door tuinen en een park. In de gracht drijft nu okergeel kroos. Over het water schiet een groene specht.

Je bevindt je in een machtig theater, huis, park, tuinen. Lanen zijn hier assen door het landschap, bomen gerangschikt als coulissen, dit is het antropoceen in zijn superieure vorm.

Ja ik ben hier graag, om me te laten meeslepen, om de pracht te ondergaan, zo zijn cultuurlandschap en natuur balsem voor de ziel.

Eromheen, om de randen van het goed, bromt de wereld, in al zijn hectiek. Het vergt stuurmanskunst om de bedreigingen te weerstaan, maar niet met als enig doel om te conserveren: ook dit serene landschap leeft, groeit, zoekt zijn inpassing in de tijd, balanceert belangen van pachters en boeren met waarden van duurzaamheid en natuur.

Maar hoe stuur je? En voor wie?

Voor de stichtingbestuurders bij wie het landgoed al voor de dood van de laatste barones in 1975 is ondergebracht? Een stichting die voor behoud en continuïteit staat?

Voor de nutsgebuikers van het goed? Voor de boeren, voor de exploitant van de bossen (Twickel heeft een eigen houtzagerij)?

Voor de kostbare conservering van huis en tuinen, die in privébezit blijven? Voor de recreanten en bezoekers, die er hun zielen laven?

Een fascinerend theater is het en niet zonder drama.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden