HOND EN MENS

Volgens mijn Prisma-woordenboek zegt een Italiaanse hond baubau. Merkwaardig genoeg verkeren in dit kleine hotel aan het meer bijna even veel honden als mensen. De honden hoor je niet. Het mormeltje dat braaf naast de zwaargebouwde zakenman over het terras trippelt evenmin als het reuzendier dat bijna als een blindengeleidehond voor de gezette dame fungeert. Het grootste deel van de gasten is, hier in het noorden, Duitstalig. De daarbij behorende beesten zijn dus honderden kilometers in BMW's en Audi's meegesleept. Nogmaals, ze gedragen zich zonder uitzondering voorbeeldig. De plaatselijke hondenbevolking eveneens.

Maar de Italiaanse matrones die in groepjes van vier tot zes op het terras cappuccino's komen drinken of, beter nog, gelati lepelen: misdragen die zich? 's Lands wijs, 's lands eer. Zij stoten iedere minuut samen een brullend gelach uit, dat tot aan de hengelaars op de muur van het haventje reikt. Oude mannetjes die 's ochtends om elf uur op caféterrassen onduidelijke dranken tot zich nemen, bespreken luider stemme de gang van zaken in Rome of de eigen omgeving.

Het verkeersgedrag van voetgangers en automobilisten verdient in dit verband een aantekening. Toen ik in Londen werkte en soms Amsterdam bezocht, voelde ik mij in de Kalverstraat (of wat nu de Paleispromenade is in Den Haag) als een balletje in een flipperkast. Maar zelfs in de kerstdrukte werd je in Oxford Street of Regent Street niet aangeraakt. In het naburige Luino wordt op de enorme bomvolle woensdagse markt niet gelopen maar geschuifeld van de drukte. In de streek bevinden zich veel kampementen, om met de minister-president te spreken: petieterige Hollandse vakantiehuisjes. Hoor je Hollands op de markt, meestal ook niet zo zachtjes, reik dan maar vast naar je blauwe-plekken-water.

Het zebrapad werkt hier nog. Op de drukke buitenweg, in de binnenstad, hoeft de voetganger maar doelbewust het pad op te stappen en het verkeer van beide zijden geeft hem de ruimte om over te steken. Alle leeftijden en alle chauffeurs hanteren dit informele systeem even soepel. In Engeland, waar de zebra-crossing is bedacht, en in Nederland komt er niets van terecht, dat weet u.

Net als in Parijs na De Gaulle is hier heel wat stadsgezicht in de afgelopen vijf jaar aanzienlijk opgeknapt: schoongemaakt, geschilderd, geplaveid. Daar zal het nieuwe politieke zelfbewustzijn van het noorden wel mee samenhangen. Germiniaga, eens een krottig buurstadje van Luino, is bijna niet te herkennen: het buitenplein ziet er nu fris en goed geordend uit; langs het grachtje achter de kerk staan nu de rose oleanderbomen in bloei.

Ik schrijf deze tekst in het eenvoudige en (grotendeels) voortreffelijke stationsrestaurant van Luino. Drie gangen met een kwart liter rode landwijn, alles voor nog geen 18 gulden. Het monumentale stationsgebouw staat nieuw in de verf. Er gaat eens per uur een lokaaltje naar Bellinzona in Zwitserland en een ander naar Milaan. Het zou het grote internationale station tussen Zwitserland en het zuiden worden als die functie bijna een eeuw geleden niet door Chiasso was weggekaapt. Luino dacht dat enkelspoor voor de aansluiting met de Gattardo wel voldoende zou zijn.

Ziet u dat soort rivaliteiten tussen delen van provincies al in Brussel beslist worden? Waarom heeft mevrouw Maij eigenlijk niet naar het presidentschap van de Europese commissie gesolliciteerd?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden