Opinie

Homoweekeinde

De meest homovriendelijke minister ooit, Ronald Plasterk, reikte afgelopen zondag de homoprijs 'Jos Brink’ aan de meest verdienstelijke homoseksuele man van dit moment, Henk Krol, hoofdredacteur van de Gaykrant.

Dit gebeurde op de internationale dag tegen homofobie. Vlak daarvoor werd in Moskou een demonstratie van homoseksuelen uiteengejaagd. De homoseksuele deelnemer aan het Eurosongfestival, Gordon, was overigens door Nederlandse autoriteiten afgeraden hieraan deel te nemen omwille van zijn veiligheid. Zaterdag sierde de foto van Boris Dittrich de cover van het Volkskrant magazine. Hij schreef een boek, ’Elke liefde telt’, over zijn werk tegen homodiscriminatie voor de organisatie Human Rights Watch. Zondagavond zond BNN een cursus anale seks voor homo’s uit, die door de beroemde homoseksuele presentator P. de Leeuw van commentaar werd voorzien.

Een greep uit het homonieuws van een bijzonder homoweekeinde. Je kunt, zoals ik, een grenzeloze sympathie koesteren voor de homocause en je toch langzaam voelen wegglijden in een lauw bad van homomoeheid. Hoewel homonieuws niet per se homogeen is, het gaat van leuke initiatieven tot grimmige incidenten, is de alomtegenwoordigheid van het onderwerp in ons dagelijkse leven bijna verstikkend geworden. En je kunt je afvragen of het effect hiervan op doorsneeheteroseksuelen niet averechts gaat werken naarmate de stroom aan homoberichtgeving toeneemt.

Je kunt hier en daar al een geïrriteerde onverschilligheid waarnemen. Was het niet oudburgemeester Ed van Thijn van Amsterdam die in de jaren tachtig, tijdens een jubileumfeest van het COC, waarschuwde dat het gevaar bestond dat homo’s, anders dan vroeger door ophanging, nu door liefkozingen en prijzen dreigden te worden gewurgd? Ik heb me ook wel eens afgevraagd of de doorsneehomoseksuelen die een rustig en geïntegreerd leven nastreven, niet hun buik vol hebben van al die homoactivisten, tv-nichten en andere professionals die in hun ostentatief geafficheerde seksualiteit een bron van inkomsten hebben gevonden. Zelf word ik door heel wat homo’s omringd. Het zijn zowel familieleden of vrienden als leden uit mijn kennissen- en werkkring. We zien elkaar zeer regelmatig en prikken soms een vorkje samen. Zelden of beter gezegd nooit gaan de gesprekken over hun afwijkende seksualiteit of de sociaal-culturele aspecten hiervan.

De doorsneehomo hunkert naar een genormaliseerd leven en gruwt van elke vorm van kabaal, drukdoenerij of slachtofferschap. Maar dat luidruchtige verontwaardiging op zijn plaats is wanneer weer eens een geval van geweld tegen homo’s wordt gesignaleerd, dat zijn we met elkaar eens. Neem nou het incident dat Boris Dittrich in zijn Volkskrant-interview rapporteert. Vijf jaar geleden werd hij door een jonge Marokkaan met mes (’homo, ik wacht buiten op je’) in een supermarkt bedreigd. Wie nou verwacht dat de politicus die zich sterk heeft gemaakt voor het registreren van dit soort incidenten, direct naar de politie liep, komt bedrogen uit. Boris hield het onder de pet. En spijt krijgt hij nu ook van zijn loslippigheid tegen de krant. Waarom? Omdat Nederland, met al zijn homoprijzen, homosubsidies, tv-nichten en gayprides ’zeer tolerant is voor homo’s’. En Boris is zeker niet van plan om dit idyllische imago te beschadigen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden