Homohuwelijk

De Katholieke Radio Omroep vertoonde afgelopen zaterdagavond een televisiefilm die de gedachten over het homohuwelijk weer aanscherpten. Franciscus en Erdogan, letten jullie ook even op! Kun je wat van leren. Het was een film met zo'n titel waar je niks uit kunt opmaken: '20 leugens, 4 ouders en een scharrelei'. Leutig, zo te zien. Dylan, als je zo heet ben je natuurlijk vrij en verzet je je tegen je omgeving. Dylan is een puber, bokkig, hij spijbelt, hij is opstandig en brutaal; alleen als hij gitaar speelt, in z'n eentje of met z'n bandje, lijkt hij goed in z'n vel te zetten - het beeld is bekend. Dylan wordt opgevoed door z'n ouders. Dat zijn twee potten, Emma en Ilse, maar dat kan natuurlijk niet helemaal kloppen, twee vrouwen kunnen geen kind voortbrengen. Emma is de biologische moeder, ze heeft het kind van Sjors, de biologische vader die zijn zaad voor haar in een bekertje heeft gestort. Althans dat beweren ze. Sjors is homo en met Bert. Bert weet niet dat Sjors een zoon heeft, Dylan. De potten kunnen hun zoon niet aan en als Emma ook nog een fokking ongeluk krijgt brengen ze Dylan naar zijn biologische vader. Die moet het maar even opknappen met zijn echtgenoot. Maar zo makkelijk gaat dat natuurlijk niet. Ook bij Sjors en Bert blijft Dylan puberen. Sjors die zijn vaderschap eerst verdonkeremaant moet Bert bekennen dat Dylan zijn zoon is en later ook nog eens dat het helemaal geen zaaddonatie was maar dat Emma en hij, in een vlaag van heteroseksuele liefde, gewoon hebben geneukt. Hemel, nee toch! Hoe homo zijn die twee eigenlijk nog? Dylan intussen blijft natuurlijk dooretteren, wordt uit zijn popbandje gezet, loopt weg, drinkt zich een coma. En o ja, er is nog Lotte, vriendinnetje van Dylan, dat soms langskomt en duidelijk een oogje op hem heeft. Enfin, je moet een film nooit proberen na te vertellen, ik weet het, maar het is om het vizier inzake het belangrijke vraagstuk van het homohuwelijk scherp te stellen. 20 leugens, 4 ouders en een scharrelei is weliswaar een soort komedie maar dat ontslaat ons niet van de plicht er kritisch naar te kijken. Humor is een deur naar de eeuwigheid, zei Heidegger, enfin. Homostellen prima, maar voor een kind heb je een vrouwtje en een mannetje nodig, zou je kunnen concluderen. En in de slotscène als Dylan een roerend lied voor al zijn vier ouders speelt, zitten de biologische ouders Emma en Sjors toch meer te genieten dan Ilse en Bert, die zelfs enigszins jaloers toekijken en hun aanvankelijk om de partner gelegde arm terugtrekken. En dan Dylan zelf, die ondanks zijn genetische code gewoon verliefd is op Lotte en dat gevoel met een fijne tongzoen demonstreert. Je zou zomaar kunnen denken dat deze film stiekeme propaganda voor de heteroseksuele liefde is. Maar, Franciscus en Erdogan, zijn jullie daar nog? Onthoud er liever van dat ook het homohuwelijk zijn stekels van jaloezie en leugens en tekortschieten kent en dat een geëmancipeerd land niet doet of het beter of heel anders is maar hetzelfde. Dylan komt op z'n pootjes terecht, dat voel je, leuk joch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden