'Homeland' maakt op Idfa de tongen los

„We laten graag documentaires zien die discussie aanzwengelen”, aldus Ally Derks, directeur van het documentaire festival Idfa bij de première van ’Homeland’. De film van George Sluizer, die afgelopen weekeinde de tongen flink losmaakte, en zowel oud-premier Dries van Agt als oud-minister Hans van den Broek naar het Amsterdamse Tuschinski-theater lokte, is het laatste deel in een vierluik over circa veertig jaar Palestijnse geschiedenis.

De 78-jarige regisseur George Sluizer, die in 1988 internationaal doorbrak met ’Spoorloos’, ontsnapte enkele jaren geleden ternauwernood aan een slagaderbreuk en loopt sindsdien op krukken. Na zijn genezingsproces wilde hij nog maar één ding: afreizen naar de twee Palestijnse families die hij in de periode 1974-1983 in drie films had vastgelegd in een vluchtelingenkamp in Beiroet. „Deze film is gemotiveerd door mijn woede over de wijze waarop de Palestijnen worden behandeld door de Israëlische regering”, aldus Sluizer. „Ik wilde ze waardigheid geven.”

Sluizer, zelf zoon van Joodse ouders die de dood vonden in een Japans interneringskamp, meent dat de onderdrukten de nieuwe onderdrukkers zijn geworden. De Palestijnse families, die deels over de wereld zijn uitgezworven, mogen zelfs niet terugkeren om in hun thuisland te sterven. Sluizers woede geldt vooral de comateuze Ariel Sjaron, die hij een misdadiger noemt en die hij op een van de meest intense en controversiële momenten in de film in een brief meedeelt dat het voor iedereen beter was geweest als hij in Auschwitz was gestorven. Die uitspraak komt overigens niet uit de lucht vallen. Sluizer verwijst hiermee naar een uitspraak van Golda Meir: ’een Jood die met een niet-Joodse vrouw trouwt, had beter in Auschwitz kunnen sterven’.

’Homeland’ is een van de meest persoonlijke films geworden in de lange carrière van de regisseur. Sluizer is boos, en spreekt zich uit. ’Homeland’ krijgt daardoor bijna het aanzien van een egodocument. We zien een aangeslagen regisseur die met een laatste krachtsinspanning de mensen bezoekt die hij in zijn hart heeft gesloten, en die hem als een zoon in hun midden ontvangen.

Tegelijkertijd is het de spraakmakende afsluiting van een kroniek over de Palestijnse diaspora die in de Nederlandse cinema zijn weerga niet kent. Alhoewel. Sluizer had in generatiegenoot Johan van der Keuken en diens documentaire ’De Palestijnen’ (1975) wel een legendarische metgezel. In ieder geval ook een Nederlandse regisseur die de wereld over reisde en uit zijn doppen keek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden