Holly, Orbison en Presley spelen eindelijk samen in veredelde 'Soundmix-show'

Tot en met 4/11. De komende week in Breda (30/9), Eindhoven (1/10), Gouda (3/10), Tilburg (4/10), Roosendaal (5/10), Venray (6/10) en Utrecht (7/10).

Hoe het had kùnnen zijn als het zo had mógen zijn, bleek een fraai uitgangspunt voor 'The Concert They Never Gave'. De muzikale theatershow, die dinsdagavond in Cultureel centrum Amstelveen in première ging, is bedoeld als eerbetoon aan Buddy Holly, Roy Orbison en Elvis Presley, de drie grootste rock 'n rollers van deze eeuw, maar ontaart al snel in een veredelde soundmix-show.

Wat wil je ook? De zangers-imitators waren al voorradig, want Martin Fischer, Bernie Jessome en Clayton Mark speelden de rollen de afgelopen jaren al in Engelse musicals over de grote drie. Voeg er een stevige begeleidingsband aan toe, waarbij de blazers, gitaristen en backing vocals de jaren vijftig-sfeer net zo vlekkeloos kopiëren als de kleding en decoratie doen, en het bestaande repertoire doet vervolgens de rest.

En aldus geschiedt. 'Peggy Sue', 'Pretty woman', 'Only the lonely' en tientallen andere succesnummers passeren de revue in afzonderlijke programmablokjes rond het werk van de drie. Aan het slot van de beide helften treden zij samen op. Dan pas, zoals tijdens 'Jailhouse rock', wordt het publiek zingend en swingend één. Maar voor die tijd heerst er toch een opmerkelijk cultuurconflict tussen de reguliere bezoekers van theatervoorstellingen en die van popconcerten. De eerste groep wil namelijk onderuitgezakt genieten, terwijl de andere zich allerminst bekommert om het feit dat sommigen het maar storend vinden als men gaat staan of tussendoor de zaal uitloopt voor een plas. Maar er is nog iets waar de bezoekers het niet over eens zullen zijn geweest: de vraag of je je maar gewoon moet overgeven aan de aanstekelijke rock 'n roll of dat je het produkt ook op zijn artistieke waarde moet blijven schatten. Wie alleen maar wil genieten, heeft een prachtavond. Wie kritischer kijkt, vindt de 'Elvis' matig en soms storend 'overacting' en noemt het optreden van 'Roy Orbison' slechts verdienstelijk. Alleen 'Buddy Holly' blijkt goed, ook als gitarist. Aan het slot verliest hij echter zijn karakteristieke bril en daarmee zijn rol. Dan wordt hij weer gewoon even Martin Fischer en ervaar ik het nadeel van die soundmix-formule. Maar hij was wel de enige naar wie ik benieuwd was in een andere dan deze namaak-rol.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden