Holleeder wil maar geen Soprano worden

Het leek zo mooi: de Hollandse maffia als exportproduct. In speelfilmvorm dan. Alle ingrediënten waren aanwezig voor succes: interessante zaak rond een internationaal vermaarde CEO, pittoresk gedoe met Amsterdamse krakers, een tijdelijk verblijf op een tropisch eiland en, wie weet, ook nog een spannende speedbootachtervolging over de Amsterdamse grachten. De Deense Millennium-regisseur Daniel Alfredson kreeg in 2013 de regie van de nieuwe Amerikaanse film over de Heineken-ontvoering. Twee aanstormende jonge Britse acteurs kregen de rollen van Willem Holleeder en Cor van Hout, en de oude waardige Anthony Hopkins, een man die wel raad weet met benauwde blikken, werd Freddy Heineken.

Peter R. de Vries, schrijver van het boek waarop de film werd gebaseerd en kenner van de ontvoerders, verheugde zich. Hij zong vorig jaar bij RTL Late Night de lof van de professionele samenwerking met de filmmakers, en van de authentieke krakers die die dag te zien waren op de set in Amsterdam "alsof de Grote Keizer opnieuw werd ontruimd". Het was een genot voor de verslaggever, een detailfetisjist die niet naar misdaadseries als 'The Killing' en 'True Detective' kan kijken omdat hij zich ergert aan de ongeloofwaardige slordigheden. Rechercheurs die sigaretten uitdrukken op de plek van de misdaad bijvoorbeeld.

Alles leek te kloppen nu, maar toch ging het ergens mis. Eind vorige week ging in Amerika 'Kidnapping Mr. Heineken' in première en de Amerikaanse pers maakte er gehakt van. 'Niet iedere misdaad verdient een film', schreef The New York Times. 'Ongeveer net zo lekker als een glas oud bier met sigarettenpeuken erin', schreef filmblad Variety dat verder klaagde over een onsamenhangend script en acteurs die niet eens hun best deden om ook maar iets Nederlands uit te stralen. Hoe je dat doet weet ik ook niet, maar inderdaad, zelfs enige Nederlander Mark van Eeuwen ruziet in de beruchte loods waar Heineken en zijn chauffeur worden vastgehouden, in het Engels meer met een Brits dan met een Nederlands accent.

Slecht nieuws dus voor de misdaadverslaggever die een maand geleden de bui al zag hangen en in zes tweets zijn handen aftrok van de film. Eerder had De Vries de Nederlandse voorganger 'De Heineken Ontvoering' gehoond om zijn onzorgvuldigheid. Maar nu klopt er in de Amerikaanse film ook veel niet. Zo zijn de Heinekenflesjes groen zoals in Amerika, in plaats van bruin zoals hier, zijn de telefooncellen ook groen terwijl die in 1983 nog grijs waren, en verkopen ze in de krantenkiosk alleen De Telegraaf.

Van hoofdrolspeler Holleeder zelf, die bij uitkomst van de vorige Nederlandse film bizar genoeg veel gehoor vond voor zijn klacht over de sadistische portrettering in die film, is er nog geen reactie geweest. Hij maakte zich wel veel zorgen, getuige zijn veroordeling eergisteren door de rechtbank van Haarlem voor een tirade die hij in april 2013 op de drempel van huize De Vries hield, uit woede dat in de nieuwe film zijn echte naam zou worden gebruikt. Nu doet hij er het zwijgen toe.

De film verschijnt hier ook pas in juni. En het tij is sinds 2011 sowieso wat gekeerd voor Holleeder: geen duur betaalde column meer in Nieuwe Revu, geen welwillend interview meer bij 'College Tour'. En nu ook in de film dus geen angstwekkende sadist meer, maar een 'onnozele lamstraal' in een 'onsamenhangend verhaal' waar zelfs medeschepper De Vries zijn handen van aftrekt. Holleeder is nog geen Soprano.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden