Hohei!

We krijgen drie procent loonsverhoging. Ik wist het niet, ik moest het goede nieuws horen van een leerling, omdat ik het grootste deel van Prinsjesdag had doorgebracht in het Muziektheater, bij 'Siegfried' van Richard Wagner. Siegfried is eigenlijk een op muziek gezette Prinsjesdag. Het bestaat uit een stuk of tien oeverloze troonredes van opperzeurpiet Wotan, veel heen en weer geloop van de titelheld - een domme jongen met ADHD die de hele tijd 'Hohei!' roept - en eindeloos chagrijn en gemopper van de oppositie bestaande uit kale dwergen. De inzet is macht en geld.

De voorstelling duurde ongeveer een werkdag. Zodoende moest ik de volgende dag door een leerling bijgepraat worden. "Zo meneer, drie procent salaris erbij hè? Ondanks de crisis. Nou, ik vind het wel terecht hoor!" Ik wilde eigenlijk 'Hohei' in zijn gezicht roepen, maar wist mijn verrassing te verbergen. Het is natuurlijk raar als je tegenover een leerling moet toegeven dat je niets weet van belangrijk nieuws dat jou aangaat. Dus zei ik trots: "Ik ook. Zeer terecht." Wat mij irriteerde was niet het superieure toontje van de jongen, maar het feit dat hij zo met mij sympathiseerde. Kennelijk vond hij dat het dag-in-dag-uit omgaan met types als hijzelf wel wat ruimer beloond mocht worden. Het beroep van leraar is voor zo'n jongen net zo aantrekkelijk als vuilnisman of rioolwerker. Daarom gunnen ze je het, die habbekrats extra. Doodeng, zulke ruimhartigheid. Na wat zoeken vond ik op de site van de Telegraaf een ander geluid. 'Loonsverhoging? Ze hebben het halve jaar vakantie!' meldde een reaguurder. 'En dat voor een paar werkstukjes nakijken en koffiedrinken!' Heerlijk. Het is zoeter jaloezie te oogsten dan deernis. In de pauze was de sfeer in de koffiekamer uitgelaten, high-fives en groepsknuffels alom, tot het moment dat een collega de boel bedierf door te melden dat van die drie procent er twee uit onze eigen pensioenen kwamen. En dat andere procentje bleek ook een sigaar uit eigen doos. Zo heb je drie procent, een bak koffie later heb je niks. Maar ik laat mij die drie procenten niet zomaar afnemen! Verbeten als de kale dwergen uit Siegfried eis ik mijn Rijngoud op. Dat wil zeggen, ik doe net alsof ik het bezit. Van die drie procent koop ik iedere maand een boek, dat ik wegens tijdgebrek (ik moet immers werkstukjes nakijken en veel koffiedrinken) pas zal kunnen lezen na mijn pensioen. Blijft er nog een half procentje over voor een feestelijk flesje wijn van de Aldi. Hohei!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden