Hoezo oud?

Tijdens het complexe integratieproces dat ik de laatste dertig jaar heb moeten doorlopen, zijn bepaalde kroonjuwelen van de Nederlandse identiteit in hun doosje gebleven. Soms door onverschilligheid, maar vaker bewust, uit principiële overweging. Een groene haring rauw door mijn keel laten glijden, laat ik over aan onderontwikkelde Batavieren. Op die vreselijke, smakeloze en doorgebakken oliebollen zul je me niet zien knabbelen. En alleen met het mes op de keel en gedwongen een bomgordel om zal ik misschien 'Sinterklaas kapoentje' of 'Hup hup holladijee' meezingen.

Op echte houten klompen (maat 48) heb ik het maar één dag in de tuin volgehouden. En terwijl ik 's avonds mijn blaren kermend verzorgde, knetterde het lompe schoeisel vrolijk door het haardvuur. Maar boven alles zult u bij de Ephi's geen verjaardagskalender op het toilet aantreffen. Dat je vrienden en kennissen als sardientjes op goedkoop recycling- papier propt, is nog tot daar aan toe. Maar dat je voor je dierbaren het meest onwelriekende hoekje in het huis vrijhoudt, is pas respectloos. Mijn weerzin tegen die kalenders moet zo groot zijn dat ik van die ontelbare verzoeken geen één heb gehonoreerd om op Facebook mijn naam aan andermans verjaardagskalender toe te voegen. Ook virtueel, mij niet gezien. Toch regenden afgelopen zaterdag via Facebook de felicitaties binnen. Een honderdtal zelfs. Dank daarvoor. Bij enkele van die gelukwensen kon je weer wat van de Nederlandse eigenheid opsnuiven. Ik bedoel de oer-Hollandse en onbeschaamde directheid waarmee de boerse polderman je benadert.

Zo schreef iemand '56 jaar... best wel oud'. Niet dat ik hierdoor van slag raakte. Maar ondanks de dynamiek van mijn eeuwige leeftijd (16) schuurde er wel wat door mijn ziel. En in mijn hoofd zeurde de gedachte dat ik over veertien jaar de zeventig dreig te passeren. Wie weet, was ik dan toch wel in een winterdepressie gekelderd zonder de plotselinge aanblik van de Londense O2 Arena op tv. Daar op het podium stond een zestal Peter Pans, gemiddelde leeftijd 68, zwetend te kronkelen. Een bundel rimpels en uitgedroogde karkassen die zoveel groene Wendy's als ze willen op hun spookschip kunnen laten overnachten.

Voor het bejaarde feest van de Rolling Stones hadden 20.000 toeschouwers binnen 7 minuten alle beschikbare stoelen gekocht. Ik keek naar Mick Jagger (69) met zijn te klein en vooral bespottelijk hoedje en besefte dat we bezig zijn grenzen te verleggen. De eeuwige jeugd lonkt en over enkele jaren begin je pas op je pensioenleeftijd van 73 te puberen. Bob Dylan (71) heeft dit jaar met 'Tempest' één van de beste albums uit zijn carrière gemaakt. Regisseur Paul Verhoeven (74) komt ongetwijfeld binnenkort met een nieuwe kaskraker. Maar het is Leonard Cohen (78) die iedereen verslaat. Ik beschouw zijn laatste cd 'Old Ideas' als zijn beste ooit (show me the place where the suffering began!) en zijn Europa Tournee is dit jaar door recensenten de hemel in geprezen. Hoe zo oud? Voor ons, middelbaren, ligt een frisse toekomst voor het grijpen. Nu is het wachten nog op Wim de Bie (73) en Kees van Kooten (71) voor een nieuwe reeks 'Keek op de week'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden