Hoeveel geluk hebben wij babyboomers niet gehad!

Lieve Tascha,

Gezellig dat we nog even samen hebben gegeten voordat mama en ik voor een paar weken naar Florida vertrekken. Ja, we zijn nu wel echte pensionado's aan het worden: vorig jaar een maand naar je oom in Australië, nu op bezoek bij mama's familie in de Sunshine State. Wie weet eindigen we zoals veel van onze leeftijdgenoten nog eens aan de Costa del Sol.

Maar ik wilde het in deze brief eigenlijk hebben over de leden van jouw generatie. Je vraag was hoe het komt dat jullie - de Millennials - in een voortdurende concurrentiestrijd met elkaar zijn verwikkeld, om baantjes, aandacht en roem. Het lijkt alsof je de ouders van die Generatie Y daarvan de schuld geeft: wij zouden jullie hebben bijgebracht dat je in het leven alles kunt bereiken wat je hart begeert. Maar toen brak de financiële crisis uit en lag die droom in duigen. Je mag tegenwoordig allang blij zijn met een onbetaalde stageplek of junkbaantje. Je kunt daar zelf over meepraten. Wat ik interessant vond aan je brief, is dat je zo goed laat zien wat het psychologische effect van die ratrace is. De arbeidsmarkt is gaan lijken op een aflevering van 'Idols', schrijf je. Eén kan maar winnen, de rest voelt zich een loser. Vooral de zin 'Ik wil niet excelleren, maar als ik niet de beste ben, wat ben ik dan wel?' vond ik aangrijpend.

Op zo'n moment dringt het pas goed tot me door hoeveel geluk wij babyboomers hebben gehad. Ik schreef al in Vrij Nederland toen ik nog niet eens was afgestudeerd. Mama kon kiezen tussen het redacteurschap van De Groene en een baan op de universiteit. We schreven kritische stukken over het kapitalisme maar leefden er royaal op los. Maar of we jullie generatie hebben voorgehouden dat je voortdurend een wedstrijd met anderen moet aangaan, betwijfel ik. Behalve op de wijze lessen van dr. Benjamin Spock ('uw kind beseft meer dan u denkt') was de pedagogische aanpak van mama en mij vooral gebaseerd op de liederen van Bertolt Brecht: 'Omdat de mens een mens is, vindt hij laarzen in 't gezicht niet fijn. Hij wil niet boven slaven staan, en ook de slaaf niet zijn.' We wilden juist geen concurrentiedrang en ongebreideld individualisme aanwakkeren. Het ging ons erom dat de leden van jullie generatie zouden opgroeien tot vrije individuen die zich ook over de ander ontfermden, vooral over de slachtoffers van oorlog en onderdrukking. 'Voorwaarts en niet vergeten de solidariteit,' zoals Brecht dichtte.

Misschien was het een hopeloos naïef ideaal. De wereld van nu is zo grimmig dat om de haverklap 'Peace, man!' roepen niet meer helpt. Maar ik geloof er nog steeds niets van dat je alleen maar succes in het leven kunt hebben door met de ellebogen te werken. Jij - met je radio- en tv-optredens én je inzet voor de underdog - levert het beste bewijs voor mijn stelling. Niet zo wanhopen dus, Natascha. Ik vind jou helemaal geen loser!

PS Je kunt ons altijd bellen in Florida. Of we skypen!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden