Hoeft onze Frank zich echt niets te verwijten?

Nee, Frank de Boer heeft zich niet kunnen losmaken van de dogma's waarin hij verstrikt was geraakt. Hij heeft er natuurlijk de tijd niet voor gekregen, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat in zijn 85 dagen bij Internazionale ook niets erop heeft gewezen dat hij er zijn best voor deed.

Bij zijn entree in Milaan schreef ik op deze plaats dat je er heel veel van kon zeggen, bovenal uiteraard dat het een moeilijke klus zou worden, maar dat je óók kon stellen dat hij zich nu zou kunnen losmaken van de dogma's waarin hij in Nederland verstrikt was geraakt - als overtuigd volgeling van de rechtlijnige en vaak onwrikbare Louis van Gaal.

Daarom had het me, los nog van de resultaten, al hevig verontrust dat De Boer maar steeds over zijn filosofie sprak. Hij was om zijn filosofie gehaald. De spelers begonnen zijn filosofie te begrijpen, zei hij ergens in september. Anderhalve week geleden nog zei hij ervan overtuigd te zijn dat zijn filosofie de juiste is.

Dat gezwollen Van Gaal-woord. Wat is de filosofie van Pep Guardiola? Mooi en aanvallend voetbal? Overal waar hij was, had hij de betere spelers. Dan kun je dat spelen, ja. Ronald Koeman zul je nooit over zijn filosofie horen, Phillip Cocu niet, de gelauwerde Carlo Ancelotti niet - die hoogdravendheid in een spel waarin je soms de betere bent en soms niet, en als je het niet bent, zie je maar dat je je hachje toch redt.

Ook over het ontslag van De Boer is alweer heel veel gezegd. David Endt, sinds jaar en dag de barokke vraagbaak inzake het Italiaanse voetbal, noemde Internazionale een 'veelkoppig monster', een verlokkelijke diva die hij zich in de ene krant liet ontpoppen als een bitch en in een andere als een valse teef - laat dat maar aan David over. Anderen hielden het banaler bij een slangenkuil, zo'n club van politiek gekonkel en onbeteugeld machismo - en natuurlijk was onze Frank daarin dan kansloos.

De wereld van Internazionale is er volgens Endt, in Het Parool, een 'waarin de waan van de verwachting en de obsessieve drang naar succes elke vorm van wijsheid en realisme vertroebelen'. Niet onwaar natuurlijk, maar in deze context ademt zoiets me net iets te veel uit dat Frank de Boer voor wijsheid en realisme staat - om maar niet te zeggen dat wíj ervoor staan.

Er lopen niet zomaar wat spelers bij Internazionale rond, laten we daar niet blind voor zijn. De vorige trainer werd er vierde mee in Italië. Het tekende De Boers fanatisme (en zijn hoffelijkheid als gast) dat hij onmiddellijk Italiaanse les nam, maar laten we ons ook voorstellen hoe het bij ervaren profs kan zijn overgekomen: een nieuwe trainer die meteen over zijn 'filosofia' begint. Of die, als hij nog zo slim is geweest dat woord in de kleedkamer te vermijden, ze dan toch heeft voorgehouden hoe anders het wel niet moest - en wie was hij dan?

Laten we beseffen dat de naam van Frank de Boer, met zijn bescheiden spelerscarrière over de grens, in het buitenland zo groot niet is. Natuurlijk, het is idioot om een trainer na drie maanden te ontslaan, maar laten we het er niet mee afdoen dat onze Frank zich weinig tot niets hoeft te verwijten en laat, voor zijn bestwil en dat van ons voetbal, hijzelf daarin niet gaan geloven.

Ik sprak in augustus de hoop uit dat De Boer ons weke voetbal ooit met Italiaanse ervaringen van dienst zou kunnen zijn, los dan van dogma's, de zijne en niet alleen die van hem. Zo ver komt het dus niet en zo ver zal het niet komen, als twee waanbeelden nu niet echt worden afgezworen: dat er in voetbal iets als een filosofie kan bestaan, en dat wij er zijn om die op te leggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden