HET WK VOLGENS HH

Hoe zouden wij Nederlanders Ziyech als een verrader kunnen zien?

Hakim Ziyech Beeld AFP

Over Marokko heb ik nog niet willen schrijven. Er waren er al genoeg die het deden. Over aandacht hadden de Marokkanen niets te klagen. 

Reportages te over waarin afgelopen vrijdag met ze naar de eerste wedstrijd werd gekeken, en dat zal morgen niet veel anders zijn, als ze aan de rand van de afgrond al tegen Portugal spelen.

Journalistiek logisch. Maar bij een land als Marokko, met zijn achtergronden, de keuzes die spelers hebben kunnen maken, is gewichtigheid dichtbij, gedragenheid, geforceerd engagement.

De Volkskrant heeft iemand op het Marokkaanse team gezet, Hassan Bahara. Hij schreef vóór het WK een verhaal dat een groot probleem suggereerde. Marokkaans-Nederlandse voetballers zitten klem tussen twee culturen, was de gezwollen eerste zin van het intro. Aan beide kanten wordt getwijfeld aan hun loyaliteit, de tweede.

Loyaliteit

Het stuk verbaasde me steeds meer. In het verleden kregen de spelers van buiten Marokko vaak de schuld, als het niet goed was gegaan, maar dat is niet meer zo, begreep ik. Er wordt in Marokko niet getwijfeld aan de loyaliteit van de 'allochtone' Marokkanen, van Ziyech, El Ahmadi en de hunnen. Die spelers hebben met hun hart gekozen, van wrok tegen Nederland lijkt geen sprake, las ik ook.

In het verhaal, dat zo al niet waarmaakt wat het suggereert, werd geschreven dat Johan Derksen het een vorm van verraad vond dat spelers voor Marokko kozen. Dat staat er, zeker in zo'n context, dan gauw als de 'Nederlandse' gedachte. Kwalijk polariserend, als je het mij vraagt.

Hoe zouden wij Ziyech als een verrader kunnen zien? Als hij voelt dat Marokko zijn land is, denk ik dat te begrijpen - en ik denk echt vele landgenoten met mij.

Dezelfde meetlat

Voetbal (of sport) en engagement, het vliegt gauw uit de bocht. Daarom ben ik er erg voor om op een voetbaltoernooi louter het voetbal te beoordelen. Iedereen langs dezelfde meetlat: is het goed, is het slecht, en waarom?

'Gemankeerd circusvoetbal', noteerde ik tijdens de eerste wedstrijd van Marokko, tegen Iran, in mijn notitieblok. Wat we van Ziyech al kenden, altijd maar dé pass willen geven, graag zo'n mooie door de lucht, of het spel en de vaart erin er nu mee gediend zijn of niet, dat willen er in de Marokkaanse ploeg nog drie, vier. Ze voelen zichzelf allemaal spelmaker. In die vorm bestaat de spelmaker in het tegenwoordige bewegingsvoetbal allang niet meer, en dan heeft Marokko er een páár van.

Dribbelen

Ouderwets voetbal in het kwadraat, zo bezien. In zijn Trouw-column had Abdelkader Benali zich op de wedstrijd en het WK verheugd. Ze willen dribbelen, de Marokkanen, en dribbelen staat voor bevrijding, schreef hij. Ze zetten zichzelf vast, zou ik eerder zeggen, met trappen voor de bühne.

Ook Stevo Akkerman schreef vorige week in zijn column op pagina 2 over Marokko, en de aandacht ervoor. Hij zou misschien naar de wedstrijd tegen Iran gaan kijken. 'Ik zeg: let op het middenveld', schreef hij. 'Of anders de flanken. Maar vergeet de verdediging niet!'

Een ludiek bedoelde uitsmijter van een niet-sportkenner. Het waren, pijnlijk genoeg voor Marokko, heel wijze woorden.

Lees ook: 

Nieuwe wegen vinden, dat is het interessante van dit WK

Wat moest dat worden, zo'n toernooi weer zonder Oranje, met dan ook nog die onvermijdelijke brij van wedstrijden in de eerste ronde? Nou, we zijn vier dagen onderweg en we kunnen ons prima vermaken, toch?

Het Belgisch nationaal elftal heeft te weinig persoonlijkheid voor zijn ambities

Kevin De Bruyne wordt de dirigent genoemd, de orkestleider. Maar een dirigent kan niet zonder persoonlijkheid, overwicht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden