Hoe wordt een meisje in de voorstad een vrouw? 'UN DEUX TROIS SOLEIL

Amsterdam-Cinecenter, Nijmegen-Cinemariënburg en Rotterdam-Venster.

Kwajongens verwisselen de letters op de gebouwen en gaan er zelfs met de voordeur vandoor. Vader schuift aan tafel bij een vreemde familie en herkent thuis zijn eigen kinderen niet. Zijn verwarring loopt als een rode draad door 'Un deux trois soleil'. Eigenlijk gaat het om Victorine, dochter van de dronkelap en tegenspeelster van de voorstad. Hoe wordt een meisje aan de rand van Marseille een vrouw? Met veel hindernissen: afwezige vader, geschifte moeder, talloze broertjes en zusjes en immer omringd door grijpgrage jongens. In het dorre niemandsland tussen de flatgebouwen dreigt altijd verkrachting. Haar prins (“Samen gaan we al die rotstatistieken ongelijk geven”) wordt bij een inbraak doodgeschoten. Dus trouwt ze met een engerd uit de metro en woont ze met haar twee kinderen in de flat tegenover haar moeder. Uitgeblust op haar 25ste.

Dat is iets wat van regisseur Bertrand Blier niet bepaald gezegd kan worden. Deze vijftiger gaat al vanaf 'Les Valseuses' (1973) tegen de stroom in, maar plaatst zich met zijn laatste films zelfs buiten de stroom. Hechtte Blier altijd al weinig waarde aan inhoudelijke logica in zijn zwarte komedies, nu gooit hij ook wat vorm betreft de remmen los. Het lijkt een soort compensatie: naarmate de inhoud belangrijker wordt, wordt de vorm speelser. Het absurde uit zich nu vooral in de vertelstructuur, in plaats van in hetgeen wordt verteld.

Anouk Grinberg speelt Victorine als schoolmeisje, puber en moeder. De verschillende fases lopen dwars door elkaar heen, alsof tijd er helemaal niet toe doet. Grinbergs werkelijke leeftijd laat zich moeilijk raden. Het leven van Victorine is door Blier versnipperd over schijnbaar willekeurig geplaatste scènes, momenten die voor haar van belang zijn. De film is een collage, elke nieuwe scène is een verrassing. Alles kan: moeder zit vooraan in het klaslokaal, doden komen tot leven, als je hard genoeg aan ze denkt.

Het unieke van Blier is dat hij zijn vrolijke overdrijving altijd voorziet van een pijnlijke, dreigende ondertoon. Ook in deze film is die combinatie aanwezig. Hoewel de vormgrappen af en toe wat vermoeiend en geforceerd zijn, ontstaat geleidelijk aan wel degelijk een serieus portret van een vrouwenleven in de voorstad. Zonder enige sociologische zwaarmoedigheid of moralisme laat Blier zien hoe zo'n leven er uit kan zien. Makkelijk is het niet in de voorstad, maar dankzij het absurdisme van Blier en het elan van Grinberg is het er goed toeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden