Hoe voelt het als je eigen dochter zich kapotmaakt?

Lieve papa,

Ongeveer één keer per jaar laait de discussie weer op: leiden graatmagere modellen op de catwalk en in magazines tot anorexia nervosa? Meestal is de aanleiding het bericht dat veel mannequins op de Fashionweeks van Milaan, New York en Parijs met ondergewicht kampen. Dit keer was de katalysator Het Grote Modenummer van het Volkskrant Magazine.

In de bekende zaterdagbijlage stonden vorige week beelden van modellen met knokige knieën, de heupbotten goed zichtbaar. 'Ik weet dat de modemensen dat niet willen veranderen, maar als kwaliteitskrant zou je niet aan deze praktijken mogen meewerken', schreef een lezer als reactie. Deze hartekreet werd opgepikt door ombudsvrouw Annieke Kranenberg, die op haar beurt weer fel pleitte tegen griezelig dunne modellen. Columniste Elma Drayer vond dat belachelijk omdat anorexia volgens haar een heftige ziekte is die niets met modebeelden te maken heeft.

Toen ik op mijn twaalfde op dieet ging, hoopte ik aanvankelijk dat ik niet langer voor 'vetzak' uitgemaakt zou worden door mijn klasgenootjes. Het begon vrij onschuldig: ik wilde geen taart en snoep meer. Ik was daadwerkelijk wat mollig en nadat ik een paar kilo kwijt was, werd ik overladen met complimentjes. Ik had het daarbij kunnen laten, maar de cijfers die op de weegschaal naar beneden raceten, voelden veel te lekker. Ik was bang voor het leven en had eindelijk het idee dat ik niet waardeloos was, dat ik iets écht goed kon. Daarom stopte ik ook met het eten van boter, kaas en brood. Uiteindelijk at ik niet meer dan een appel per dag.

Op dat moment was ik niet bezig met te dunne modellen, daar had ik namelijk geen energie voor. Mijn lichaam was aan het overleven. Ik werd niet langer ongesteld en op mijn armen groeiden gekke haartjes die mijn huid probeerden te beschermen tegen de kou. Drayer heeft gelijk dat de ziekte anorexia niet rechtstreeks voortkomt uit kijken naar modeblaadjes. Het gaat om de behoefte aan controle. Toch denk ik dat het heersende schoonheidsideaal me geen goed heeft gedaan. Voordat ik verslaafd raakte aan afvallen las ik wél die tijdschriften waarbij ik elke keer weer werd geconfronteerd met foto's van lachende, uitgemergelde meisjes. Ik wilde perfect zijn en dacht dat dit de ultieme vorm van perfectie was.

Nadat ik een half jaar in een kliniek zat (waar de dagen uit therapie, eten, therapie en nog meer eten bestonden) heb ik het er nooit meer echt met jou en mama over gehad. Je weet dat ik pas hulp ben gaan zoeken toen jij huilend schreeuwde dat je je dochter niet dood liet gaan. Ik woog toen 32 kilo. Ik geloof dat ik er nu, tien jaar later, pas aan toe ben om te horen wat deze periode voor jullie heeft betekend. Ik kan de tijd niet terugdraaien en ik wil mijn excuses niet aanbieden voor een ziekte, maar ik vraag me wel af wanneer je doorhad dat het foute boel was. Hoe voelt het als je dochter zich eigenhandig kapotmaakt? En wat gaat er tegenwoordig door je heen als je het woord anorexia hoort?

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden