Hoe vier SP-fractieleden in Kampen in het geheim werkten aan een nieuwe lokale partij

24 februari 2018. SP’er Lenie van Asselt trekt voor het eerst een campagne-jasje van een ándere partij aan. Beeld Koen Verheijden

Terwijl de bordjes met ‘Socialistische Partij’ nog bij hun raadszetels staan, werkten de SP-fractieleden in Kampen uit onvrede met de landelijke koers in het geheim aan een nieuwe lokale partij. Trouw volgde vier maanden lang de creatie van ‘Kampen Sociaal’. Dat gaat het allemaal anders doen.

Zo tegen het vriespunt is ze op haar best. Dik ingepakt, met daaroverheen nog een wit jackie van de nieuwe partij Kampen Sociaal, spreekt Lenie van Asselt in dialect de mensen met boodschappentassen aan. Ze reikt eerst een ansichtkaart aan met het rivieraanzicht van de Hanzestad, en als ze eenmaal beet heeft, begint het gesprek over de gemeenteraadsverkiezingen.

Van Asselt is niet de enige. De centrale ader door de binnenstad lijkt vandaag wel op een politieke wasstraat waardoor het publiek zich een weg moet banen naar de parkeerplaats. Op de Oudestraat staan eerste de oranje jasjes van de SGP, dan de lichtblauwe van de ChristenUnie, de rode van de PvdA, de groene van het CDA en uiteindelijk lopen ze ter hoogte van de DA-drogist tegen het wit van Kampen Sociaal aan.

Tekst gaat verder onder de afbeelding. 

Lammert Bastiaan. Beeld Koen Verheijden

Met Lenie van Asselt (66) erbij krijgen de frisse ontmoetingen op straat iets warms en huiskamerachtigs. Veel Kampenaren kennen haar en vertellen direct over een zieke echtgenoot die amper recht heeft op voorzieningen, een zoon die binnen de gemeentegrens niet aan woonruimte kan komen, een werkloze vrouw die geen zicht heeft op werk. Van Asselt luistert voor een straatcontact opvallend lang. Daarna pas komt ze met mogelijke oplossingen, die allemaal in het verkiezingsprogramma staan. “Maar u kunt me ook altijd bellen. Dan ga ik er persoonlijk naar kijken!” Zo is Van Asselt ook wel weer.

Precies vier jaar geleden stond Van Asselt hier ook, met min of meer dezelfde idealen, maar namens een andere politieke partij. Toen voerde ze campagne voor de Socialistische Partij, samen met Richard Boddeus en Lammert Bastiaan, die ze ‘haar jongens’ noemt. Ze gingen van één naar vier zetels, waarmee ze plots de grootste partij op links werden.

De enorme groei van toen willen ze met z’n drieën voortzetten, maar niet langer onder het juk van een hoofdbestuur in Amersfoort. De brief die Van Asselt afgelopen november namens de fractie aan de leden stuurde, leent zich eigenlijk voor het mooie woord defenestratie, dat verwijst naar een gebeurtenis in de Praagse burcht in 1618. Uit politieke onvrede werden daar toen de bestuurders ‘uit het raam gegooid’. In Kampen gebeurde precies hetzelfde, toen Van Asselt wat uitdagend op SP-briefpapier liet weten ‘dat door de druk vanuit de landelijke partij zij zich niet meer thuis voelen bij de SP’. Uit het raam ermee. Stem in het vervolg Kampen Sociaal.

Ze hebben natuurlijk allemaal hun eigen verhaal, maar de onvrede in Kampen kán voor een groot deel worden verklaard met een verwijzing naar het boek dat Sharon Gesthuizen in september vorig jaar publiceerde. In ‘Schoonheid, macht, liefde’ beschrijft het voormalig Tweede Kamerlid niet alleen haar verloren strijd om het voorzitterschap van de partij (die werd gewonnen door Ron Meyer), maar ze vertolkt ook de gevoelens van veel leden over het ‘sektarische gedoe’ van het bestuur én de koers van de partij. Die kan wat Gesthuizen betreft breder zijn, met thema’s als vluchtelingen en integratie, het klimaat, cultuur, terwijl er vanuit deze traditionele arbeiderspartij ook aandacht moet zijn voor ondernemers in het midden- en kleinbedrijf.

Gesthuizen verloor weliswaar, maar wel met de aantekening dat maar liefst 41 procent van de leden vóór Gesthuizen was. Die gematigden roeren zich nu in Kampen, en eerder overigens ook in Deventer waar de SP-fractie als ‘Deventer Sociaal’ de verkiezingen ingaat. ‘Onvrede’ is een verkeerde beschrijving voor het gevoel bij de achterblijvers van Gesthuizen, ‘teleurstelling’ ook. Ze voelden zich eerder ‘bekneld’ tussen bestuur en programma, en vieren nu de oprichting van hun eigen lokale partij als ‘bevrijding’. Er kan zoveel méér.

14 december 2017. Fractievoorzitter Richard Boddeus gaat in de raad nog één keer tegen christelijk-rechts in.

Kampen is een gemeente waar de maandelijkse gemeenteraadsvergadering nog met een ‘ambtsgebed’ wordt geopend. Burgemeester Bort Koelewijn leest onder een enorme metalen serpentine van licht, eerst de stichtelijke strofes voor, pas daarna wordt de agenda bepaald. Sinds de samenvoeging met het zeer christelijke IJsselmuiden aan de overkant van de rivier, in 2001, wordt het college in Kampen gedomineerd door ChristenUnie en SGP. Die zorgen met coalitiepartners CDA en VVD voor een christelijk rechts beleid. De PvdA is in Kampen weggezakt, Groenlinks en D66 blijven hier met een of twee zetels klein. De Socialistische Partij was vier jaar lang het belangrijkste geluid tégen.

Tekst gaat verder onder de afbeelding. 

Beeld Koen Verheijden

Hoewel in hun hoofd de schakelaar al op ‘Kampen Sociaal’ staat, zitten Lenie van Asselt, Richard Boddeus en Lammert Bastiaan in de hoefvormige raad nog achter de bordjes Socialistische Partij. Fractievoorzitter Boddeus bestookt het college met vragen over het armoedebeleid, dat hier verhullend ‘meedoenbeleid’ wordt genoemd. Het ‘recht hebben op’ is in een beleidsnotitie vertaald in ‘nodig hebben’, wat toch echt iets anders is, zonder enige juridische basis.

“Kampen lijkt iets aan de armoede te willen doen door het niet meer zo te noemen”, merkt Boddeus in zijn spreektijd op. Typisch een oneliner van de SP. Of kritiseert hij het college al namens Kampen Sociaal? “Ik heb er helemaal geen moeite mee om tot de verkiezingen in de raad de Socialistische Partij te vertegenwoordigen”, zegt hij later in zijn woning aan de Burgwal, nog net binnen het oude centrum. “Ik heb me al die jaren goed in ons SP-partijprogramma kunnen vinden, het is alleen niet genoeg meer.”

Dat Boddeus (44) kunstverzamelaar is, hoeft hij niet te vertellen als hij plaatsneemt tussen de werken van jonge kunstenaars als Gijs van Lith en Rachid Ben Ali (de vriend van de overleden Kampenaar en acteur Henk van Ulsen). Hij werkt in het Isala Ziekenhuis in Zwolle op de acute opnameafdeling, die patiënten van de Eerste Hulp opvangt. “Gebroken heupen, afgezaagde vingers, het hele pakket.”

Boddeus is weliswaar vanuit de zorg uiteindelijk bij de Socialistische Partij terecht gekomen, maar was eerder politiek actief en groeide op binnen de GPV-zuil, die later zou opgaan in de ChristenUnie. Zijn vader was topbestuurder van die partij, die las het Nederlands Dagblad en de jonge Boddeus zelf kreeg nog les van Arie Slob: de huidige minister van onderwijs.

Op zijn achttiende folderde hij nog voor Remmelt de Boer, Eerste Kamerlid voor de CU en wethouder van Kampen. Maar eenmaal als student verpleegkunde op kamers in Amsterdam, veranderde hij van politieke kleur. Boddeus werkte in 2000 in de Amstelhof, het verpleeghuis aan de rivier waarin nu museum De Hermitage is gevestigd, toen een leidinggevende vroeg of hij de dag daarop wilde meedoen aan een lawaaiactie bij de Stopera, tégen de bezuinigingen in de zorg. “We zijn met een stel collega’s richting stadhuis getrokken, wat rijdende bedden erbij, en via zo’n toeter werd een petitie voorgelezen. SP-Kamerlid Agnes Kant was ook aanwezig, maar ik moet bekennen: die naam zei me helemaal niks.” Twee jaar later zou hij op haar stemmen.

Tekst gaat verder onder de afbeelding. 

Beeld Koen Verheijden

In 2002 trad het kabinet Balkenende aan waarin CDA en VVD samen met de LPF van wijlen Pim Fortuyn probeerde een alternatief te vormen voor acht jaar Paars. Boddeus: “Dat viel binnen een jaar. Ik dacht: nu is het klaar. Ik word lid van de SP.”

Jan Marijnissen had in die tijd volgens hem telkens een zinvol betoog, zijn analyses klopten, en bij de Provinciale Statenverkiezingen in 2003 ‘liep’ Boddeus zijn eerste folders. Net als hij in zijn jeugd voor de GPV en CU had gedaan.

Ja, en toen ging hij zich als SP’er in de jaren daarna met de woningbouw in het dorp Reeve bezighouden, dat binnen de gemeentegrens van Kampen voor uitbreiding moest zorgen. Volgens Boddeus werd daardoor het landschap onnodig aangetast en lag het financiële risico te zeer op de schouders van de gemeente Kampen. En wie werd de lijsttrekker van de SP bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2010? De ene zetel ging naar Boddeus. “Ik dacht altijd dat ik de politiek zou ingaan voor de zorg, maar ik werd gekozen op de ruimtelijke ordening.”

Hij was in die tijd zo’n raadslid dat vooral buiten het gemeentehuis actief is. Typisch SP, maar óók: typisch Boddeus. “Je lult natuurlijk maar wat in die raad, maar het échte werk doe je daarbuiten. Ik ga altijd op mensen af, vraag wat ze denken. Als ik hoor van een probleem, stap ik even af en bel ik aan. Heb ik altijd gedaan en dat doe ik nog steeds. Ik ben een Kampenaar en de lijnen zijn hier kort. En schijnbaar heb ik het in die raadsperiode aardig gedaan.”

Want bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2014 ging de SP in het christelijk-rechtse Kampen van 1 naar maar liefst 4 zetels. Boddeus werd zelfs uitgenodigd bij de onderhandelingen voor een nieuw college.

21 november 2017. Lammert Bastiaan verklaart aan de oever van de IJssel de breuk met de moederpartij.

Je zult maar op een woonboot op een van de zijtakken van de IJssel mogen wonen. Lammert Bastiaan (60) streek een half jaar geleden op dit mooie plekje in het buitengebied neer, maar met de aantekening dat hij Kampen nóóit zal verlaten. De welzijnswerker vertelt dat de toetreding tot het college in 2014 een van de oorzaken is voor de huidige breuk met de SP. Hijzelf kwam met vierhonderd voorkeurstemmen in de raad. “Niet gek voor Kamper begrippen.” Zijn fractie was in die tijd erg verrast door het succes. Ze hadden op een verdubbeling naar twee zetels gehoopt, maar dat werden er dus vier.

“Het college vroeg ons een wethouder te leveren. Een SP’er mocht aanschuiven bij CU, VVD en CDA. Moet je nagaan, zegt Bastiaan. Hoewel er in die dagen sprake was van enige euforie, bleek dat voor de prille fractie achteraf vragen om moeilijkheden. De kersverse SP-wethouder Sybren Gerlofsma zou binnen het jaar instemmen met het wegbezuinigen van de ‘huishoudelijke hulp’-voorziening, maar kreeg daarvoor geen steun van zijn eigen SP-fractie. Daarop trad de wethouder terug en was het gebeurd met de SP in het Kamper college.

“Hoewel uit een uitspraak van de rechter in een later stadium bleek dat de opstelling van de SP-fractie de enige juiste was”, zegt Bastiaan, “is onze fractieleider Richard Boddeus persoonlijk aangesproken door Jan Marijnissen, destijds nog de voorzitter van de SP. Boddeus had het volgens Marijnissen laten gebeuren dat de wethouder viel. Dat heeft Richard enorm gekrenkt. Het was namelijk net andersom. De fractie volgde de partijlijn én de wet, de wethouder niet.” Waarop de SP-fractie van Boddeus weer in de oppositie kwam.

Dat gedoe rond die wethouder was één ding, zegt Bastiaan. Maar het stond voor meer. “We kunnen met recht zeggen dat we als SP-fractie in Kampen zeer actief zijn geweest, en nog zijn. Maar van het hoofdbureau krijg je nóóit te horen: lekker bezig, jongens! Nee, ik moet op straat lopen, folders uitdelen en mijn geloof verkondigen, dat gaat er bij mij niet in.”

Naast de miskenning is er bij Bastiaan woede over de afdracht van de vergoeding voor raadsleden aan de centrale partijkas. “Ze weten in Den Haag alleen wie ik ben, omdat ik maandelijks 900 euro aan de partij overmaak. Ik lees in het jaarverslag dat er inmiddels twaalf miljoen euro op de centrale rekening staat. Dat steekt. Dat is óók Kampens geld. Waarom wordt dat niet besteed aan onze voedselbank?”

Tekst gaat verder onder de afbeelding. 

Beeld Koen Verheijden

Daar komen wat Bastiaan betreft de verschillen in vergoedingen nog eens bij. “De huidige voorzitter Ron Meyer heeft bepaald dat er vijf gradaties in beloningen zijn. Ik begrijp dat een Kamerlid meer verdient dan een raadslid, maar waarom het bestuur weer een éxtra gratificatie daar bovenop moet krijgen? Dat is bij mij echt in het verkeerde keelgat geschoten.”

14 december 2017. Richard Boddeus roemt de gematigde Sharon Gesthuizen en hekelt de fanatieke Ron Meyer.

Die geldkwestie was voor Richard Boddeus uiteindelijk ook de bekende druppel die de emmer deed overlopen. “Toen ik vorig jaar hoorde dat de drie uur durende SP-manifestatie op het Malieveld over het Zorgfonds in totaal 250.000 euro had gekost, ging bij mij het licht uit. Dat was voor mij het moment waarop ik besloot dat ik niet verder wilde.” Vanwege dat geld, maar vooral vanwege dat Zorgfonds, die koers, zegt hij. Hij had het al tijdens de campagne bij de Kamerverkiezingen. “Wat moet de SP met een Zorgfonds? Als ik bij iemand aanbel met de vraag wat hij of zij de komende vier jaar wenst, is er werkelijk níemand die zegt: doe mij maar een stelselwijziging. Afschaffen van de eigen bijdrage en betere zorg kunnen binnen het systeem geregeld worden.” Boddeus wil aansluiten bij de burgers, bij de Kampenaren, zegt hij, en hij kan helemaal niets met de SP-pamfletten waarin om actie wordt gevraagd tegen kolencentrales en het handelsverdrag TTIP.

En dan de stijl van Ron Meyer. “Die wil dat we de straat opgaan. Hallo zeg, ik zit hier wel in Kampen. De mensen zitten er echt niet op te wachten dat we drie keer per jaar met vlaggen door de straten lopen.”

Boddeus heeft twee jaar geleden Sharon Gesthuizen naar Kampen gehaald voor een actie tegen de uitzetting van de jonge Margarita Alexandrova, die zeven jaar eerder met haar moeder van Oezbekistan naar Nederland was gevlucht. Hijzelf, maar ook Bastiaan en Van Asselt, zijn daarna Gesthuizianen geworden, fans van een ondernemende vrouw die volgens hen redelijk is, breed en cultureel geïnteresseerd, en de partij een ruimere koers had kunnen laten varen. Na haar vertrek was er volgens Boddeus sprake van bijltjesdag. “Ron Meyer heeft zijn inner circle naar voren geschoven. Het voelt gewoon niet goed meer.” Landelijk fractieleider Lilian Marijnissen, de dochter van, maakt het er volgens Boddeus niet beter op.

6 december 2017. In de stal met zoogkoeien vertelt Lenie van Asselt hoe de zoektocht naar een andere partij hen toch weer bij de vertrouwde fractieleider bracht.

De dikke billen in de stal van Lenie van Asselt zijn van Blondes d’Aquitaines die haar man en zij als zoogkoeien houden. In buurtschap Oosterhold, inmiddels een buitenwijk van IJsselmuiden, hebben ze nog de enige boerderij. Ze is zelf gepensioneerd ambtenaar, maar kan het zorgen niet laten. Ze heeft ook nog twee bouviers, Midas en Iwan, die zijn nagelaten door een inmiddels overleden alleenstaande man. En dan is er nog een gehandicapt schaap dat in de hoek van de stal op een kussen ligt.

Van Asselt is altijd een vreemde eend in de bijt geweest bij de SP, want een boerenachtergrond en ziel voor het ondernemerschap, daar zijn ze bij die partij niet echt van. Maar ze is nu eenmaal gek op haar ‘jongens’ Boddeus en Bastiaan, en als ze het echt niet met het fractiestandpunt eens was, bracht ze gewoon een individuele stem uit. “Ik zag de burgemeester wel eens gefronst kijken, maar daar trok ik me niks van aan.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding. 

Richard Boddeus, fractievoorzitter. Beeld Koen Verheijden

In september vorig jaar deelde Boddeus aan het einde van een vergadering mee dat hij na de verkiezingen de politiek zou verlaten. “Ik was geschokt”, zegt Van Asselt. “Maar ik begreep het wel. Ik voelde zelf precies hetzelfde.” Boddeus stuurde een persbericht uit, en zijn vertrek werd breed opgepakt in de media.

Omdat Van Asselt en Bastiaan óók klaar waren met de SP, maar graag verder wilden als raadslid, zochten ze aansluiting bij andere fracties. “Maar die wilden dat we al vóór de verkiezingen overstapten, zodat ze hun fractie konden vergroten. Dat was voor hen een absolute voorwaarde en voor ons onbespreekbaar.”

Langzaam maar zeker ontstond bij Van Asselt en Bastiaan het idee om dan maar met een eigen partij de verkiezingen in te gaan, maar wie zou lijsttrekker moeten worden? Zijzelf in ieder geval niet. “Het mooie was dat Boddeus na de aankondiging van zijn vertrek in de media en op straat ontzettend veel positieve reacties heeft gekregen. Hij is toch een bekende Kampenaar en iedereen vond het jammer dat ie uit de politiek vertrok. Dat dééd wat met hem, dat zag je.” Waarop Van Asselt en Bastiaan aan Boddeus vroegen of het goed was dat ze op 29 september bij hem thuis een goed glas wijn kwamen drinken. En daar kwam de vraag: Richard: wij willen een nieuwe lokale partij gaan vormen. Wil jij onze lijsttrekker zijn?

13 december 2017. Bij het afscheid van Emiel Roemer gaat in Kampen een streep door het woord ‘links’.

Op de dag van het afscheid van Emile Roemer als SP-fractievoorzitter in de Tweede Kamer, stelt 141 kilometer verder Lenie van Asselt voor het woord ‘links’ te schrappen uit het conceptverkiezingsprogramma van het nieuwe Kampen Sociaal. “Het doet me te veel aan Ron Meyer denken”, zegt ze op een van de eerste vergaderingen van de nieuwe partij in jongerencentrum ’t Ukien. Later zal ze zeggen: “Het was of er hiermee een navelstreng werd doorgesneden”. Links wordt vervangen door ‘betrokken’.

Tekst gaat verder onder de afbeelding. 

Lenie van Asselt met man. Beeld Koen Verheijden

Terwijl op televisie wordt teruggeblikt op de carrière van ‘de aardigste fractieleider’, kijken de mensen achter Kampen Sociaal tijdens hun vergadering vooral vóóruit. Ze zijn ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, er is een bankrekening geopend en Van Asselt wuift met de eerste blauwe envelop van de Belastingdienst. “We bestáán mensen!” Bastiaan heeft ook niet stilgezeten, en toont de eerst versie van een site, met een heus logo. De eerste ‘o’ van ‘sociaal’ wordt gevormd door een gouden wiel uit de iconische hefbrug die de twee delen van Kampen verbindt. Het oude rood van de SP is daarmee vervangen door het nieuwe goud van een lokale partij.

Boddeus geeft als partijleider een voorschot op de uitgangspunten van de partij en het verkiezingsprogramma. Daar staan natuurlijk termen in als ‘welzijn en zorg’, ‘werk en inkomen’, ‘armoedebestrijding’, maar plotseling ook ‘cultuur’ en ‘natuur’. “Ik heb voor de helft het oude SP-programma in stand gelaten, maar heb een antwoord moeten formuleren op nieuwe vraagstukken.” We hebben een sociaal programma, gaat hij verder, dus zonder het woord links. “Maar ik wilde ook wat ondernemerachtigs doen. We hebben mogelijkheden om de historische binnenstad te vermarkten. Dat klinkt misschien enorm rechts en ik pleit ook niet voor bierfietsen in het centrum”, benadrukt hij. Maar Boddeus denkt wel dat met een juist kunst- en cultuuraanbod in een prachtig geconserveerd centrum, in combinatie met de ligging in een groene omgeving, veel meer toeristen naar de stad gelokt kunnen worden. “En die zorgen voor inkomsten voor ónze burgers.”

22 februari 2018. De Kamper raad krijgt als afscheid een spandoek cadeau.

Wat is er treffender dan als SP-fractie afscheid te nemen met een spandoek? In de laatste vergadering met de ‘oude raad’ biedt fractievoorzitter en kunstliefhebber Boddeus de gemeente daarom een werk aan van de Kamper kunstenaar Kim van Norren. Zij gebruikt teksten uit popsongs of van politici als basis voor haar doeken en won hiermee in 2010 de Koninklijke Prijs Vrije Schilderkunst. Haar werk met spreuken van Obama leverde haar zelfs een brief van de Amerikaanse president op. En nu is er dus een doek van háár collectie voor de gemeente Kampen. Lokale kunst om trots op te zijn, is de boodschap. Nieuw elan, betaald uit de eigen fractiekas. Titel: Ray of Light. Waar dat op slaat, houdt Boddeus in het midden. Dag SP Kampen.

29 januari 2018. Het verkiezingsprogramma wordt wel héél concreet als daaruit een heus museum ontstaat.

Er is in de benauwde ruimte van het gemeentehuis van Kampen een fractievergadering van een SP die eigenlijk wordt gewijd aan de verkiezingscampagne van Kampen Sociaal. Nog anderhalve maand een schizofreen politiek leven. “Mensen”, zegt Boddeus, “Ik heb een plan dat ik even in een paar minuten moet kunnen uitleggen, maar dat al onze intenties op papier in de praktijk tot uitvoer kan brengen.”

De oude en inmiddels nieuw geworven leden gaan er even voor zitten. We weten, gaat Boddeus verder, dat twee jaar geleden op de bodem van de rivier een goed bewaarde IJssel-kogge is gelicht uit de vijftiende eeuw. Dat schip van twintig meter wordt nu in opdracht van Rijkswaterstaat heel geleidelijk, over een periode van vijf jaar, gedroogd en behandeld met een soort kunsthars. Daarna moet het mogelijk zijn om het ten toon te stellen.

En dan nu het plan: “Zou het niet mooi zijn om dat schip tegen die tijd in Kampen welkom te heten in ‘Het Huis van de Kogge’, een nationaal Hanzestedenmuseum, met internationale allure? Zo’n museum is er nog niet in Nederland, wel in Duitsland en Scandinavië, terwijl onze depots vol staan met stukken waarop we trots mogen zijn. Waar Kámpen trots op mag zijn.”

Zo’n museum trekt volgens hem toeristen die misschien in het historische centrum blijven hangen en vervolgens de regio verkennen. Dat museum kan een economische motor zijn, zeker als dit fungeert als een etalage voor streekgebonden producten. En met toegenomen welvaart verbetert ook de sociale situatie in Kampen. En waar komt dit museum? “Op de plek van de oude melkfabriek pal aan de IJssel. zo wordt ook het stadsgezicht aantrekkelijk.”

Jaja, zegt Lenie van Asselt, ik hoor de vragen al: en wie gaat dit betalen? Boddeus: “Ik schat dat dit Kampen 10 miljoen euro kost, als de provincie er tenminste 10 miljoen bijlegt en het Rijk de andere 20 miljoen ophoest.”

Hier ligt een verkiezingsprogramma van Kampen Sociaal, concreet vertaald naar één museum. Economie, sociaal, cultuur, erfgoed; het zit er allemaal in. En niet te vergeten: identiteit. De Kampenaar snakt naar iets waar hij trots op kan zijn, denkt Boddeus. Zijn aanpak is helemaal anders dan de SP vanuit Den Haag had geëist. Het is wachten op de uitslag, woensdag 21 maart.

Hoe kwam dit artikel tot stand?

Redacteur Hans Marijnissen (geen familie) volgde de fractie van Kampen Sociaal gedurende vier maanden, bezocht de fractie- en raadsvergaderingen en ging mee op campagne. Ook kon hij alle interne stukken inzien.

Van de 152 lokale afdelingen van de Socialistische Partij doen er 111 mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Twaalf afdelingen móchten van het partijbestuur niet meedoen omdat zij als ‘te zwak’ werden gezien. De afdeling in Kampen is de enige die zelf koos de partij te verlaten om ‘Kampen Sociaal’ op dit richten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden