interview

Hoe vergaat het deze droomjagers, vijf jaar na hun eindexamen?

Rabab Kassi Beeld Koen Verheijden

De eindexamens beginnen vandaag. Rabab (21), Maudy (22) en Max (23) deden vijf jaar geleden examen. Ze spraken er toen over met de krant en vertellen hoe het sindsdien is gegaan. Alledrie jagen nu hun droom na.

Rabab Kassi (21)

Woonplaats: appartement in Utrecht
Diploma: Vmbo basisberoepsgerichte leerweg, richting horeca
Studie: Deed mbo-2 bij Vakschool Wageningen, nu mbo-3 bij roc Midden-Nederland, na de zomer mbo-4 bij roc Amsterdam
Bijbaan: Geen tijd voor, werkt voor haar opleiding fulltime bij een sterrenrestaurant.
Hobby's: uit eten gaan.
Over vijf jaar: 'Wil ik op reis zijn geweest en voldoende ervaring hebben opgedaan om mijn eigen zaak te kunnen opstarten.'

Het hele leven van Rabab Kassi staat in het teken van een allesoverheersende droom: meesterkok worden, een titel die alleen de crème de la crème van de chefs vanaf zijn achtentwintigste krijgt toebedeeld. Rabab verhuisde ervoor naar Utrecht, maakt werkdagen van soms zestien uur in de keuken van een sterrenrestaurant en probeert zich in haar schaarse vrije tijd in de kijker te spelen bij kookwedstrijden door het hele land. "Als je wil echt heel groot is, zorg je dat het linksom of rechtsom lukt", zegt Rabab, die in een Amsterdams eetcafé plakken tomaat en aubergine uit haar panini pulkt. Ze grijnst. "Ik ben een picky eater."

Het is een stoere missie voor iemand die vijf jaar geleden in haar uppie slaagde voor de basisberoepsgerichte leerweg van het vmbo, het laagste examenniveau in het voortgezet onderwijs. Rabab woonde destijds al een jaar niet meer bij haar ouders in het Gelderse Vuren; ze leerde met andere jongeren onder begeleiding zelfstandig te wonen in Nijmegen. "Ik ben goed in keuzes maken voor mezelf en was daardoor een lastige puber", zegt ze daar nu over. "Voor mijn ouders én ook voor mezelf."

Heel brutaal

Nu ze aan niemand meer verantwoording hoeft af te leggen - haar enige huisgenoten zijn twee katten - gaat keuzes maken haar beter af. De afweging is simpel: brengt het haar dichterbij de titel meesterkok? Na anderhalf jaar switchte ze van school en stuurde 'heel brutaal' een open sollicitatie naar een sterrenrestaurant in Loenen aan de Vecht. Tot haar eigen verrassing wist ze de chef te overtuigen van haar talent. "Holy shit, dacht ik, iedereen zei vroeger dat het niets met me ging worden, en nu ben ik aangenomen bij een sterrenzaak! Ik vond het wel echt stoer van mezelf dat dat was gelukt."

Na de vreugde begon het 'bikkelen'. "Ik ging letterlijk van het maken van een uitsmijter naar patisserie. Ineens moest ik een heel moeilijk recept van Gordon Ramsay perfect maken en vroeg de chef om ijspoeder van mierikswortel. Je moet ook stevig in je schoenen staan, want het is een harde wereld. Als mijn chef tegen me zegt dat ik een aanfluiting ben, voel ik me gekwetst. Maar het hoort erbij. Je moet in dit vak je trots opzij kunnen zetten."

Over vijf jaar hoopt ze genoeg ervaring te hebben opgedaan om haar eigen, op de Marokkaanse keuken geïnspireerde zaak te kunnen beginnen. "Hoe gaaf is het als je van je eigen keuken een restaurant maakt en zo een stuk van je cultuur mee kunt geven aan gasten? Je hoort in het nieuws zo vaak iets negatiefs over Marokkanen. Ik wil iets positiefs neerzetten."

Voor het zover is, leert ze na de zomer nog twee jaar verder in de befaamde 'Sterklas' in Amsterdam, bedoeld voor topkoks in de dop. Daarna wil ze op reis. "Eerst een rondreis door Marokko om alles te zien en proeven. Ik moet mijn gasten straks wel kunnen vertellen waar een gerecht vandaan komt. Ik zou ook wel naar New York willen - het beste restaurant van dit jaar zit daar - en in een keukentje in Japan sushirijst wassen. Ik vind het leuker om een paar 1000 euro te sparen voor een etentje en overnachting dan vakantie op Mallorca."

Lees hier het interview met Rabab uit 2012

(Tekst loopt door onder de afbeelding) 

Max van TielBeeld Koen Verheijden

Max van Tiel (23)

Woonplaats: Nijmegen, studentenstudio
Diploma: Vwo, cultuur en maatschappij
Studie: Bachelor rechten afgerond, doet nu master burgerlijk recht aan de Radboud Universiteit Nijmegen
Bijbaan: Juridisch medewerker op een advocatenkantoor in Utrecht
Hobby's: Gitaar en piano spelen, fitnessen en hardlopen
Over vijf jaar: 'Ik vermoed dat ik dan nog gewoon in Nijmegen woon en in Nijmegen of Utrecht werk, maar zover vooruitkijken heeft volgens mij geen zin.'

Max van Tiel speelt gitaar en piano, hij bokst, spint en loopt buiten hard, hij is net begonnen aan een cursus Italiaans en hoopt deze zomer af te studeren als meester in de rechten, het bordje naast zijn deurbel met M.R. van Tiel lijkt ervoor gemaakt. Het is een imposante lijst met hobby's en prestaties voor iemand die slechts vijf procent ziet; vooral schimmen, kleuren en vormen.

Na een allergische reactie op ibuprofen op zijn twaalfde verloor Max zijn zicht. Met hulp van zijn ouders, leraren en steeds betere technologische hulpmiddelen doorliep hij het vwo zonder vertraging. Een gesprek met een slechtziende rechter in Den Bosch overtuigde hem ervan rechten te gaan studeren in Nijmegen, een studie die hij vijf jaar later bijna heeft afgerond. "Vanaf het eerste moment voelde ik een klik met de studie. 'Dit is interessant', dacht ik, 'vertel me meer'."

De introductieweek voor nieuwe studenten vond Max spannend; hoe zouden anderen op zijn beperking reageren? "Onze mentorouders, drie oudere studenten, waren gelukkig heel relaxed en namen me op sleeptouw. Het feesten en zuipen om het zuipen was niet voor mij, maar ik ontdekte die week wel dat ik roeien heel leuk vind."

Na een jaar 'wennen' aan het studeren vanuit Elst, ging Max in Nijmegen op zichzelf wonen. Hij kreeg vanwege zijn handicap een eigen studiootje vlakbij de campus toegewezen; hij weet er de weg en zijn spullen moeiteloos te vinden. "Ik wilde geen last hebben van of belasting zijn voor anderen en had geen zin om in de keuken om de vaat van een ander heen te werken. Al weet ik inmiddels dat ik te pessimistich was over studentenhuizen."

Alle opties liggen na zijn afstuderen open: filosofie studeren, promoveren, verder met zijn bijbaan als juridisch ondersteuner bij een advocatenkantoor in Utrecht. "Ik leef bij de dag. Rechter worden lijkt me geweldig, maar ik sta er heel open in. Ik ben al blij hoe het nu gaat. Koffie drinken met vrienden, studeren. Ik hoef helemaal geen superrijke advocaat te worden."

Oogoperaties

Wat op de achtergrond sterk meespeelt, is dat er nog oogoperaties voor Max in het verschiet liggen. Hij hoopt op een ingreep die blijvend goed kan aflopen. Twee jaar geleden leek het even zo ver. "Na een hoornvliestransplantatie ging ik aan één oog van 2 naar 20 procent en kon ik de vogels zien vliegen." In korte tijd liep dat zicht echter weer terug.

"Kijk", zegt Max bij hem aan tafel, een lamp op het bezoek gericht om gebaren en gezichtsuitdrukkingen enigszins te kunnen herkennen. "Het is een keuze tussen leven en daarvoor uit mijn comfortzone komen of thuis in een hoekje zitten huilen. Dat ga ik liever nieuwe dingen proberen. Ik wil ook graag leren zingen en salsa dansen. Ik hoor iedereen uit mijn omgeving over reizen, maar rondtoeren in Vietnam trekt me totaal niet. Dat is geen angst, de motivatie is er gewoon niet. Ik voel me erg thuis in Nijmegen. Vermoedelijk woon ik hier over vijf jaar nog, maar dan misschien in het centrum."

Lees hier het interview met Max uit 2012

(Tekst loopt door onder de afbeelding)

Maudy VinkBeeld Koen Verheijden

Maudy Vink (22)

Woonplaats: Groesbeek, bij haar ouders en broertje
Diploma: Havo, cultuur en maatschappij
Studie: Eerst een jaar hbo communicatie in Nijmegen, nu hbo communicatie en multimedia design in Den Bosch
Bijbaan: Redacteur bij meidenwebsite Girlscene.nl
Hobby's: Dansen
Over vijf jaar:'Dan woon ik in Amsterdam of Nijmegen, maar ben ik niet getrouwd en heb ik geen huis met kinderen. Ik wil vooral niet de standaard. Dat vind ik saai.'

Haar grote mok thee is bij binnenkomst al leeg, op de witte rand staan twee rode lippenstiftafdrukken. Snel maakt Maudy Vink haar klusje af en klapt ze haar laptop dicht in de koffiezaak op het station van Nijmegen. Het is half tien, het gesprek kan beginnen. "Dit is voor mij uitslapen", zegt ze opgewekt. "Normaal ben al om kwart over zeven onderweg."

Die tijd heeft ze elke dag ook wel nodig, want haar agenda zit bomvol. Vijf jaar geleden slaagde ze na een herexamen voor de havo, nu werkt ze aan haar afstudeerproject bij de provincie Noord-Brabant. Met een studiegenote van de hbo-opleiding communicatie en multimedia design in Den Bosch helpt ze de provincie om jongeren bij de herbestemming van leegstaand industrieel erfgoed - 'superbooming bij jonge mensen' - te betrekken.

Naast die voltijdsklus op het provinciehuis heeft Maudy een tweedaagse baan bij Girlscene.nl, een website voor jonge meiden. "De artikelen en video's gaan van anti-katertips tot wat je moet weten over tampons." Ze hield de baan over aan haar stage bij de site; om de week reist ze ervoor naar de redactie in Amsterdam. Het meeste werk doet ze tussendoor of in de avonduren, thuis bij haar ouders en broertje in Groesbeek. Daar danst ze ook nog steeds vier keer per week: jazz, modern en hiphop.

Dat thuis wonen bevalt haar nog altijd prima. "We hebben het heel gezellig met elkaar. Ik heb wel overwogen om op kamers te gaan, maar Den Bosch is zó geen studentenstad en ik vond het zonde van het geld. Maar ik ben evenveel student geweest als de rest hoor. Als we nu uitgaan in Den Bosch, blijf ik slapen bij vrienden en ik heb tijdens mijn stage een halfjaar op mezelf gewoond in Amsterdam."

Fouten maken

Zorgen over de toekomst maakt Maudy zich 'niet echt'. "Ik kan op zoveel plekken terecht met mijn studie. Ik geloof dat alles altijd wel op z'n pootjes terecht komt. Fouten maken is niet erg. Ik heb herexamen moeten doen, maar net zoveel bereikt als anderen. En ik ben na een jaar met mijn studie communicatie in Nijmegen gestopt, maar daardoor wist ik juist beter wat ik wel en niet wilde."

Hoe ze denkt dat haar leven er over vijf jaar uitziet? "Dan woon ik in Amsterdam of Nijmegen. Nee, niet getrouwd, een huis en kinderen. Ik hoop dat ik dan mooie dingen op m'n cv heb staan, met leuke mensen werk en goed contact heb met vrienden en familie. En ik hoop dat ze langskomen, maar dat zal wel. Toen ik tijdens mijn stage in Amsterdam woonde, wilde mijn moeder het liefst elk weekend komen."

Haar grote droom heeft ze nog steeds: modejournalist worden. "Ik zou heel graag bij een tijdschrift als Glamour of Elle aan de slag gaan. Liefst in een hoge functie, zoals hoofdredacteur. Ik vind het contact met klanten leuk en houd ervan dingen te regelen, al weet ik ook hoe oppervlakkig en nep die modewereld kan zijn."

Ze staat op en knoopt haar lange zwarte jas dicht. Eerst weer naar Den Bosch.

Lees hier het interview met Maudy uit 2012

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden