Coronacrisis

Hoe overleeft een alleenwoner zonder af en toe een knuffel?

Twee buurvrouwen maken, op veilige afstand van elkaar, elke dag even een wandelingetje. Hier lopen ze over de Vechtdijk bij Zwolle. Beeld Herman Engbers

Drie miljoen Nederlanders wonen alleen. Het gebrek aan fysiek contact begint velen op te breken. 

Thuiswerken met lange nagels, in een kloffie, terwijl je haar een eigen richting inslaat. Niemand ziet het, lekker makkelijk. Elke dag alleen koken. Saai. Vriendinnen die niet meer langskomen, je latvriendje die zijn verjaardag toch niet viert. En een ernstig gebrek aan gelukshormoon oxytocine. 

Drie miljoen Nederlanders wonen alleen. Als student of na een scheiding, vaak uit vrije keus. De coronacrisis treft hen sociaal en soms financieel harder dan gezinnen en samenwoners die thuis wel aan hun trekken komen. Het is bekend dat een gebrek aan sociale en fysieke contacten de gezondheid aantast. Hoe gaan alleenwoners om met het gemis aan contact en knuffels?

Marij Koster

Dubbeldikke knuffel

Marij Koster (36) uit Haarlem mist heel erg dat ze ’s avonds, wanneer ze normaliter drie à vier keer per week bootcampt, niet meer onder de mensen is. Alleenwoners zien hun netwerk afbrokkelen, omdat de meeste mensen voorzichtiger worden. “Mijn beste vriendin is zwanger en mijdt elk contact”, zegt Koster. “Wij knuffelden veel en zaten altijd uren aan de koffie. Dat is een groot gemis.”

Gelukkig durft haar zusje nog wel te komen. “Dan geven we een dubbeldikke knuffel. Heel fijn dat er iemand dichtbij is. Ik ben een warm persoon. Helemaal fysiek alleen zijn, dat kan ik niet.” In het weekend hangen veel alleenwoners doorgaans in kroegen, restaurants en bioscopen. Het weekend vindt Koster daarom het moeilijkst: “Ik heb maar een legpuzzel uit een oud kerstpakket gemaakt”.

Ze houdt vast aan haar routines. “Elke ochtend krul ik mijn haar, gebruik make-up en doe een leuke outfit aan. Dan voel ik me prettig. Drie keer per dag wandel ik nu, met muziek op.” Ook op straat is het fysieke vermijden dominant. Dat iedereen elkaar met een boog omzeilt, ervaart Koster als onbeleefd en onprettig. 

Jurriaan van Reep

Coronagelovigen

In België is een discussie gaande of een alleenwoner haar/zijn partner verderop wel mag bezoeken. Strenge coronagelovigen menen van niet. Wat logisch is voor samenwoners, is een nieuw gespreksthema geworden voor stellen die apart wonen. Sommige latters hebben hun bezoekjes gestaakt. Jurriaan van de Reep (28) uit Utrecht heeft een relatie met zijn vriendin in Amsterdam, waar hij voor de crisis meestal woonde.

“De ochtend dat mijn bedrijf ging thuiswerken, kwam ik bij haar vandaan. Dat is drie weken geleden en sindsdien heb ik haar niet meer gezien. Wij zijn afhankelijk van het openbaar vervoer. En eerst was ik verkouden, toen was iemand in haar studentenhuis ziek.” Elke keer was de vraag: hoe noodzakelijk is het om elkaar te zien? Want je moet de trein in. Van de Reep mist het knuffelen wel. “We bellen veel meer dan normaal.” Thuis zitten en werken, alleen in een studio, noemt hij in één woord: saai. “Je praat telefonisch alleen over het werk.” Een spontaan gesprek is er zo voor de alleenwoner niet bij. “Allemaal heel zakelijk.”

Van de Reep zat al snel in zijn joggingbroek voor de computer. “Mijn haar doe ik niet meer voor de spiegel, de pommade laat ik achterwege.” Een hand erdoor na  douchen en klaar. Het goede nieuws: volgende week krijgen de twee de sleutels van hun nieuwe woning in Utrecht. “Als we niet gingen samenwonen, zou je op een gegeven moment toch de trein nemen om naar elkaar toe te gaan.”

Geesje VerhoevenBeeld rv

Fysiek gemis

In Leeuwarden lijdt Geesje Verhoeve (59) ook aan ernstig oxytocinegebrek door het acuut stoppen van alle fysieke contact. “Er komt hier helemaal niemand meer, terwijl we normaal veel bij elkaar op bezoek gaan. Ik mis mijn zoon en mijn vriendinnen. En de nieuwkomers op school, waar ik onderwijsassistent ben. Ik mis de kinderen handen geven, ze aankijken, ze soms knuffelen.” 

Normaal mist zij geen partner, maar nu denkt ze soms dat het toch gezellig zou zijn samen op de bank te zitten en uit te wisselen wat er in je omgaat in deze nieuwe, angstige situatie. Verhoeve compenseert het fysieke gemis met haar huisdieren, een Roemeense asielhond en twee poezen. “Die knuffel ik extra. Fijn dat zij er altijd zijn, maar het zijn natuurlijk geen mensen.” Zij wandelt meer en tuiniert vaker. “Mijn haar is te lang, ik draag het in een staartje. Aan knippen heb ik me nog niet gewaagd.”

Lees ook:

Waarom zou trouwe liefde het einddoel moeten zijn?

Single zijn is een fase, trouwe liefde is het grote einddoel. Waarom eigenlijk? Filosoof Simone van Saarloos onderzoekt ‘het monogame drama’ en concludeert dat wij onszelf hopeloos tekortdoen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden