Hoe lang houdt de oernuchtere Jans het uit in het groezelige Liège?

Verandering van spijs doet eten, luidt een algemeen gezegde. Geldt dat ook voor voetbaltrainer Ron Jans die ineens als technisch leider van Standard Liège werd gepresenteerd?

Ik schrijf met opzet 'Liège' omdat er heel, heel weinig Vlaams aan die ploeg is. Standard is de trots, bijna nog meer dan Anderlecht dat is, van de Waalse woongemeenschap bij onze zuiderburen.

Zeg Standard en je krijgt als eerste echo terug: omkoping. Een van de wildste zaken ooit van dit slag, vond in 1982 bij die ploeg plaats. Spelers van naam, buitenlanders, God en alleman zaten in de slag om een stevig extra centje bij te verdienen. Iedereen riep dat het schande was, maar in dat deel van België haalde men losjes de schouders op: ouffff.

Er was, in die dagen, één Nederlander die ontkende tot hij blauw zag en de woeste dans der schorsingen ontliep: Arie Haan, de Groninger. Hij speelde in de dagen dat er onderzocht en gestraft werd in de roemruchte Chinese competitie en zei van niets te weten en ontkwam aan alle ondervragingen en straffen, zeer tot ongenoegen van zijn voormalige ploeggenoten.

Anderen, zoals aanvoerder Eric Gerets, de beroemde coach Raymond Goethals, onze eigen Simon Tahamata en doelman Michel Preud'homme werden geschorst en met pek en veren ingesmeerd, maar vreemd genoeg verloren de betrokkenen weinig van hun statuur. Het ging hier immers om een niemendalletje. Men had de winstpremie van de wedstrijd tegen Waterschei slechts doorgegeven aan de spelers van die armzalige club. Toch niet erg. Standard werd toch kampioen.

Die losse manier van met vage waarden omgaan heeft volgens mij altijd rond die club gehangen. Het groezelige van de stad Luik en de omgeving kan je bijna terugvinden in de genen van deze club.

Er speelden altijd spelers uit verre spelonken van de voetbalwereld, opgeduikeld door mistige managers en getructe zakenlui. Nooit kon Standard overtuigen als een modern geleide, schone, schitterende club; het was net alsof een zekere vorm van grauwsluier die zo over deze streek hangt, ook deze 'Rouches' (de bijnaam) bedekt hield.

In 2006 werd een andere Nederlander voor de ploeg gezet: Jan Boskamp, maar diens verblijf in Luik duurde extreem kort. De ploeg won nauwelijks en men was niet gediend van de manier van trainen en de joviale, zeg maar platte manier van omgang van Boskamp met spelers, pers en publiek. Exit Boskamp.

Standard wil met de nuchtere Jans de weg inslaan naar internationaal succes. Jans moet de elf nationaliteiten die in de selectie huizen, aan het spelen krijgen en dat lijkt me, zo van afstand bezien, a hell of a job.

Kijk, Jans is van direct en duidelijk. Hij trainde Groningen en Heerenveen, was leraar Duits, heeft een open blik, houdt van Americana-muziek, heeft een aanstekelijke, open manier van praten met mensen en... juist, zo'n man zet je dus in een club waar werkelijk geen enkele speler (schat ik zo) ooit Americana heeft beluisterd, om maar een klein voorbeeld te noemen.

Jans heeft getekend en hij weet wat hij doet, neem ik maar aan. Standard is een geweldige uitdaging voor hem. Hij zal Frans moeten gaan spreken, of althans een mengeling van talen, en hij zal moeten gaan wennen aan ongeschreven wetten zoals die altijd rond Standard hebben gehangen. Neen, niet meteen corrupt of verboden, maar er is altijd iets speciaals geweest met deze club, vertellen mijn Vlaamse confraters.

Jans komt uit Groningen via Friesland naar Liège; dat is een grote stap, een sprong zelfs. Hoe lang kan Hollandse nuchterheid het in dat klimaat uithouden? Boeiend om te gaan volgen, dat zeker.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden