Review

Hoe kinderen overleven in een nachtmerrie, het gebied waar de Koerden wonen.

Bahman Ghobadi richt zich in zijn films consequent op het leven rond zijn eigen geboortedorp in Iraans Koerdistan. Het ruige, bergachtige gebied waar Iran, Irak en Turkije elkaar kruisen en waar de Koerden wonen, vormde eerder het droomdecor van zijn filmhuishit 'Een Tijd Voor Dronken Paarden' (2000) en opvolger 'Liederen Uit Het Land Van Mijn Moeder' (2002).

In die films toonde Ghobadi al de improvisatietalenten van de nomadische Koerden om in dit levensgevaarlijke, met landmijnen bezaaide gebied te overleven. In zijn debuut 'Een Tijd Voor Dronken Paarden' deed hij dat met een vijftal verweesde broertjes en zusjes. In 'Turtles Can Fly' (2004) - in Rotterdam bekroond met de publieksprijs - is de kinderschare zeker keer zo groot. Hoeveel zijn het er die hier proberen te overleven, in die kruising tussen modderpoel en schroothoop? Vijftig? Honderd? Honderden?

Het is 2003, vlak voor de Amerikaanse aanval op Irak, en een stoet Iraakse kinderen is samengestroomd op een soort oorlogskerkhof. Onder leiding van het meest intelligente en energieke jongetje verdienen ze een paar centen met het verwijderen van landmijnen, door Amerikanen en Italianen ooit verkocht aan Saddam Hoessein. Het gebied ligt ermee bezaaid. Het jongetje dat in zijn eentje voor structuur en techniek (in de vorm van een schotelantenne) zorgt en al snel naar de bijnaam 'Satellite' luistert, vormt de spil van het verhaal. Een leider, maar dan van het verlichte soort. Een jongetje dat zich als een vader over kleuters en peuters ontfermt, en een groepje bejaarden op de koop toe neemt.

Als een kleine volwassene mag hij ook verliefd worden op het mooie maar suïcidale meisje dat een blind kind op haar rug draagt, de vrucht van een verkrachting. Ghobadi smeert hier het melodrama flink uit. Hij rijgt een ketting van kogels. Hij toont een kies met kerosine. Hij geeft het blinde kind een snotneus én een bloedneus, én een touw om de enkels, tegen het slaapwandelen. En om het nóg gruwelijker te maken, is er een lachend varkentje op zijn borst geborduurd. Als het al geen nachtmerrie was, zorgt Ghobadi wel dat het er een wordt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden