Hoe kan ik mij aanpassen aan een cultuur waar ik deel van ben?

Dat Geert Wilders minder Partij van de Arbeid wilde, nam niemand hem echt kwalijk. Maar met de belofte om minder Marokkanen te regelen, ging hij toch écht over de scheef.

Dat hij die uitspraak deed is eigenlijk niet zo gek. Hij maakte handig gebruik van het sentiment dat al langer in Nederland leeft, op een moment dat hem goed uitkwam.

Politiek bedrijven op basis van populisme, Wilders is niet de eerste en zeker ook niet de laatste politicus die mensen naar de onderbuik praat. Zoals historicus Zihni Özdil al fijntjes concludeerde: Wilders zaait geen haat, Wilders oogst alleen.

Ik weet uit ervaring dat de grond in Nederland daarvoor meer dan vruchtbaar is. Hoewel ik hier ben geboren, rekent het Centraal Bureau voor de Statistiek mij tot allochtoon. Daar begint het al mee.

Ik ben een geboren vreemdeling, niet omdat ik zelf uit het buitenland kom, maar omdat mijn ouders uit een ander land komen. Voor hen was het al vanaf het begin duidelijk dat zij ooit terug zouden gaan naar Marokko. Voor mij is dat niet zo vanzelfsprekend, ik woon immers al in mijn geboorteland.

Ik zie mijn toekomst hier, zij daar. Toch ben ik in theorie allochtoon, van elders afkomstig. Als kind van Marokkaanse ouders heb je zo per definitie een achterstand. En hoe werk je die weg? Door je te bewijzen. Dat is an sich al een gotspe.

De verwachtingen voor mij als hier geboren allochtoon zijn hooggespannen. Zo'n beetje iedere autochtoon denkt eisen te mogen stellen. Ik zou moeten integreren, en mij aanpassen aan de Nederlandse cultuur, normen en waarden. Voor de een betekent dat studeren en werken. Voor de ander moet ik daar mijn hoofddoek voor afdoen.

Dat brengt me in verwarring. Als ik hier ben geboren, maakt dat niet automatisch dat de Nederlandse cultuur ook mijn cultuur is? Hoe kan ik mij dan aanpassen aan een cultuur waar ik onderdeel van uitmaak?

Wilders kent vele voorgangers die, net zoals hij, proefden dat het wegzetten van Marokkanen in woorden een handige manier is om daadkracht te veinzen. Eerder gebruikte publicist Paul Scheffer woorden, en politici als Frits Bolkestein en Pim Fortuyn. Zelfs de Partij voor de Arbeid wilde de afgelopen jaren Marokkanen 'vernederen', dan wel een verbale of fysieke draai om de oren geven. Lijfstraffen als oplossing aandragen is inderdaad een stuk makkelijker dan daadkracht tonen in, ik noem maar wat, het vergrijzingvraagstuk.

De insinuatie dat er een tegenstelling bestaat, slechte Marokkanen versus goede autochtonen, is lekker overzichtelijk. De ander wijzen op zijn tekortkomingen is veel makkelijker dan zelf reflecteren. Dat geldt ook andersom, vanuit het perspectief van de Nederlandse Marokkaan. De autochtoon zien als iemand die je per definitie niet wil hebben en je tegenwerkt, werkt belemmerend. Ik koos er nooit voor dat mijn ouders naar Nederland gingen. Toch woon ik hier wel. Ik heb hier gestudeerd en werk hier. Ik blijf ook. Ik ben Nederlander, maar ook Marokkaan. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Het wordt tijd dat men dat accepteert.

Lamyae Aharouay (23) studeerde communicatiemanagement en werkt als journalist. Ze vervangt deze week Elma Drayer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden