Hoe is dat, wonen in een zeecontainer?

Beeld Maarten Hartman

Ze lijken de panacee voor het huisvesten van vluchtelingen: zeecontainers. Amsterdam zet die al jaren in voor bijvoorbeeld studenten. Zijn zij een beetje tevreden over hun woningen?

Vrachtwagens rijden af en aan in de Amsterdamse Houthaven. Ze verwijderen een wit containerdorp waar meer dan zevenhonderd studenten wonen. Het heeft er tien jaar gestaan. De op elkaar gestapelde zeecontainers zijn omhuld met wit kunststof en van binnen met goedkope materialen bewoonbaar gemaakt. Gipsplaten tegen het staal, keukenblokjes en douchecabines erin, laminaat op de vloer. Buiten, op de gevels, geven stukjes plexiglas van geel, rood of oranje de 'huizen' wat kleur.

Het einde nadert. Aan het eind van de maand moet het terrein weer leeg zijn. De containers verhuizen naar elders in de stad. De meeste - vijfhonderd stuks - gaan naar Nieuw-West, waar 250 studenten een 'community' moeten gaan vormen met 250 vluchtelingen. Die verruilen dan daadwerkelijk het asielzoekerscentrum voor een containerwoning, iets wat het kabinet in de nabije toekomst nog veel vaker hoopt te zien gebeuren.

Wat staat de vluchtelingen te wachten? Kun je in zo'n zeecontainer een beetje comfortabel wonen?

Feit is dat duizenden studenten het al jaren doen. Op het Zeeburgereiland, bijvoorbeeld, in het oosten van Amsterdam. Ook daar wonen 335 studenten in met prefabelementen aan elkaar geknutselde containers, al sinds 2010. Zwart zijn de gevels hier, met grote oranje huisnummers.

Woningcorporatie De Key heeft al die containers onder haar hoede. Zoals de corporatie in de buurt van Amstel Business Park ook een nog veel groter semipermanent complex runt - het grootste van de stad. In 'Wenckehof' staan duizend zeecontainers die in China tot woonruimte werden omgetoverd en toen naar Amsterdam zijn verscheept. Ze staan er ook al tien jaar. En blijven er nog wel even.

Zeeburgereiland Beeld Maarten Hartman

'Snikheet in de zomer'

Mouringh van der Veen (23), Zeeburgereiland

"Sober? Mijn container heeft zelfs vloerverwarming. Hier, als ik aan deze knop draai, is het binnen twee minuten warm. Nee, warmte, dat is het probleem niet. Eerder andersom: zomers is het hierbinnen snikheet, misschien omdat de gevel die ze over het staal van de containers hebben getrokken zwart is.

Een erg gezellige kleur vind ik dat trouwens ook niet. Van buiten ziet het er hier nogal grauw uit, ook al door het grijze hekwerk tussen en rondom al die zwarte woningen. En dan iedereen verplicht precies dezelfde vieswitte gordijnen. Ik vraag me af of vluchtelingen al die typisch Nederlandse regeltjes zullen begrijpen.

Nog even over die hitte: het vervelende is dat je nergens een raampje kunt opendoen. Er zit niks anders op dan je voor- of achterdeur te openen als je wat koelte wilt. En dat doet iedereen dus ook in de zomer. Het gevolg is dat er heel veel inbraken zijn, vooral op de begane grond.

Ik hoorde laatst van een meisje dat een iPhone naast haar op bed had liggen. Die was de volgende ochtend gestolen. Ook ik woon op de begane grond, maar er is gelukkig nog niets gejat. Kijk, zie je dat? Dat is mijn achtertuin. Nou ja, 'tuin'. Hij is twee bij een. Maar toch. Ik kan het aanbevelen, een container, ik vind het hier fijn. Ik hoor mijn buren nooit, bekeken voel ik me ook nooit. Als je huis is platgebombardeerd in Syrië, ben je hier wel blij mee, denk ik."

Nanja in haar container in Houthaven. Beeld Maarten Hartman

'Geen gebrek aan privacy'

Nanja van Rijsse (19), Houthaven

"Ik woon hier nu een maand en ik moet zeggen, het bevalt me prima. Met 18 vierkante meter is het redelijk ruim. Ik heb een kast tussen mijn bed en het keukenblokje gezet om een afgezonderd zithoekje te hebben - het bed is dan mijn bank. Boven het aanrecht heb ik een plank getimmerd voor kookspulletjes. Voor wat sfeer heb ik nepplantjes en kaarsjes neergezet. En ik wilde juist mijn fotoreproducties van Ikea aan de wand hangen toen ik werd gebeld: over een paar weken moet ik er al weer uit. Omdat er vluchtelingen in komen.

Ik vind dat raar. Goed dat Nederland vluchtelingen opvangt, maar waarom worden wij er uitgegooid? Voor studenten is het al moeilijk zat om iets betaalbaars te vinden. Dat laat onverlet dat een container me wel geschikt lijkt voor een vluchteling. Je kunt er zo jaren in wonen. De container heeft twee ramen, waarvan eentje ook open kan. Licht zat dus. Gebrek aan privacy is er niet: je hebt een eigen keukentje en badkamer. Je kiest zelf wanneer je contact met anderen wilt, dan loop je gewoon de gang op. Jammer is wel dat je iedereen op de gang kunt horen: de deuren houden het geluid niet tegen. Ik neem aan dat ze hier geen gezinnen in willen stoppen, want daar is het echt te klein voor.

Voor een stel gaat het misschien nog net - een tweepersoonsbed past er wel in - maar het lijkt me een hele opgave. Ruimte om je even af te zonderen is er niet."

Wenckehof Beeld Maarten Hartman

'Prettig wonen, zonder geklaag'

Hylco van Engelen (23), Wenckehof

"Grappig dat sommige mensen zich opwinden over het idee om vluchtelingen in een container te laten wonen. Tien jaar geleden, toen ze dat met studenten begonnen te doen, was er dezelfde discussie: kun je dat wel maken? Inmiddels wonen hier duizend mensen. Zonder geklaag.

Zelf vind ik mijn container ook wel prettig. Het is heel fijn dat je je eigen keuken en badkamer hebt - je hebt echt een zelfstandige woning. Met bijna 30 vierkante meter is het ook behoorlijk ruim. Nauw is het wel: de breedte is 2,3 meter. Dat beperkt je nogal qua inrichting. De tafel kun op geen andere plek kwijt dan in de keuken. Dan heb je de badkamer, daarachter komen dan als vanzelfsprekend bed en bureau.

In alle containers ziet de indeling er exact hetzelfde uit, dat is wel eentonig. Qua gehorigheid heb ik geen klachten. De bas dreunt wel redelijk door en je bovenburen hoor je zeker lopen, maar ik stoor me er niet aan. En als je gewoon je gordijnen dichtdoet, kan niemand naar binnenkijken.

Het is ook fijn dat de badkamer in het midden is, daar heb je de minste inkijk. Natuurlijk, het zijn geen huizen waarvan je zegt: ik nodig twintig man uit om samen voetbal te kijken. Een nadeel is ook dat ze nogal donker zijn. Aan beide kanten zijn ramen, maar het licht valt niet tot in het midden van de ruimte. Ik heb overal lampen opgehangen."

Langer dan een week

Bouwers van tijdelijke woningen en containerhuizen lieten de afgelopen weken in tal van media van zich horen. Ze ruiken kansen en beloven in no-time honderden woningen op te kunnen leveren. De ervaringen van De Key temperen de verwachtingen enigszins: een containerdorp kregen zij tot nu toe nooit in één of twee weken van de grond. Het kostte een jaar om Wenckehof op te bouwen en dat geldt ook voor het complex aan de Houthaven. Op Zeeburgereiland ging het aanmerkelijk sneller: vier maanden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden