Hoe de wolf het doet in Brussel

Ik schreef een e-mail naar Pia Bucella, directeur van directoraat B (natuur en biodiversiteit en landgebruik) van milieuzaken van de Europese Commissie.

Daar, in Brussel, organiseerden ze een workshop over EU-beleid en grote vleeseters. Ze bedoelden grote roofdieren. Beren, lynxen, wolven.

Daar komen er steeds meer van, want binnen de EU zijn deze dieren beschermd.

Ik vroeg of ik erbij mocht zijn. De workshop was bedoeld voor stakeholders- belanghebbenden. Jagers, boeren, landeigenaren, natuurbeschermers. Mevrouw Bucella antwoordde niet, maar namens haar reageerde Andras Demeter, PhD, advisor. Ik was welkom.

Ik wilde weleens zien hoe de wolf zich zou handhaven - in het Babylonische Brussel. Een dag later ontving ik een e-mail van Mariola Jarmolowicz. Ze stuurde een registratieformulier mee. En wees erop dat ik te laat was met mijn aanmelding om in aanmerking te komen voor een vergoeding van de onkosten.

Daarna volgde een mail met meeting documents - een verzameling rapporten en een lijst met deelnemers. Ik telde er ruim tachtig, uit alle delen van Europa: biologen, ecologen, geografen, projectmanagers, schapenhouders, voorzitters van jachtverenigingen en van boerenorganisaties, en enkele bestuursambtenaren van land- en bosbouwministeries. Vertegenwoordigers van de media zag ik niet. Ik was de enige.

De rapporten besloegen honderden pagina's met aanbevelingen, definities van groepen belanghebbenden, populatiebestanden van wolf, beer en lynx per land, problemen met wildmanagement en lokale conflicten.

Het duizelde me een beetje. Ik begon me te realiseren dat de publieke hunkering naar de terugkeer van de wolf in Nederland misschien meer haken en ogen had dan alleen het nostalgisch verlangen naar de sensatie van echte wildheid - een bos met een wolf is een spannender bos dan een bos zonder.

Niet overal in Europa werd de aanwezigheid van wolven toegejuicht. De wolf is soms een plaag voor veehouders en voor jagers, die hun eerder zo voorspelbare grote hoefdieren nu alle kanten op zien schieten.

De Europese Commissie sleepte Finland voor de rechter omdat er te veel wolven werden afgeschoten, tegen Zweden loopt een zaak, en waar de wolf in Polen wordt beschermd, wordt hij net over de grens in Slowakije weer geestdriftig gejaagd.

In een stuk in The Economist klaagt een voorzitter van een Franse jachtvereniging dat diegenen die de wolf terugverlangen bobo's zijn - bourgeois bohemiens - linkse stadslui die nooit een wolf van dichtbij hebben gezien, maar alleen maar 'het idee van de wolf' aanhangen.

Was ik zo'n bourgeois bohemien?

Nog meer mail uit Brussel: nog meer rapporten en ook een bezoekerspas om door de beveiliging te kunnen geraken. Zo ging ik op weg, niet met die ongelukkige Fyra, maar met dat rijdende boudoir dat Thalys heet, een stapel paperassen in de koffer en een vage notie van de discrepantie tussen het verlangen naar natuurlijke wildernis en de Europese behoefte aan regulering.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden