Opinie

Hoe de meest weerbarstige pubers ontdooien

Bij 'Trip into Darkness' van het jeugddanstheatergezelschap AYA staan de sensaties van de theaterbeleving centraal. Artistiek leidster en choreografe Wies Bloemen heeft een volwassen dansfestivalhit, de 'privé-dansvoorstelling', op succesvolle wijze voor jongeren vertaald in een danstrip waarin alle zintuiglijke sluizen worden opengegooid.

In een een-op-eentje met een danser worstelen jongeren zich langs een sumoworstelaar, worden ze geblinddoekt door alle krochten van het theater geleid en kunnen ze genieten van een privé-dans.

Wies Bloemen heeft hiervoor de hulp ingeroepen van studenten Jazz- en Musicaldans van de Amsterdamse Theaterschool. Zij begeleiden de jongeren tijdens de trip en dansen voor 'hun' toegewezen jongere een door henzelf gechoreografeerde solo. Het is ontroerend te zien hoe zelfs de meest weerbarstige puber ontdooit en er door de individuele aanpak echt iets van een band ontstaat tussen de dansers en hun 'protégés'.

'Trip into Darkness' ontstijgt daarmee het niveau van een dansant aangeklede rondleiding. Het is een drempelverlagende ontmoeting tussen de wereld van het theater en die van school en huiswerk. ,,Succes met je scheikunde'', zegt een danser na afloop tegen 'zijn' jongere. ,,Ik zie je vast wel eens in het theater terug!'', antwoordt deze.

'Gewoon' op de speelvloer van het theater presenteert choreografe Sanne van der Put 'Buurmans Gras', haar eerste familiedansvoorstelling voor iedereen vanaf zeven jaar. Uitkijkend over de zee liggen heel wat verlangens achter de einder verscholen, maar als je eenmaal daarachter bent, hunker je weer terug. Vier dansers bewegen in die onbestemde discrepantie van fantasie en verlangen, met de zee als inspiratiebron.

In een scène dobberen de dansers in het ruime sop, zonder enig land in zicht. Als de lamlendigheid het hoogst is en de drenkelingen hevig terugverlangen naar rotklusjes als oma's auto wassen, komt uit een koffer een reddende grasmat rollen; een krachtig poëtisch beeld dat het thema van de voorstelling in één klap vangt.

Jammer dat Van der Put deze poëtische lijn niet steviger doorzet. Andere scènes zijn losse associaties op het thema die bij elkaar opgeteld nogal mager 'oogsten'. Een kek matrozendansje, duetten die ontstaan na het vinden van geheimzinnige flessenpost, merkwaardige wezens die hun opwachting maken: het is bont en gevarieerd -aandachtig knipperen zelfs de zaallichten af en toe lustig mee. Maar een duidelijkere lijn zou de spanningsboog strakker houden.

Enkele scènes worden zonder wezenlijke aanleiding 'opgeleukt' door dansers die goed kunnen dansen maar die niet voor komedie zijn opgeleid. Het zijn dramaturgische minpuntjes die goed worden gemaakt door de invulling van de choreografie: door te spelen met ritmewisselingen (van slowmotion tot ultra-energiek) is 'Buurmans Gras' als toegankelijke moderne dansvoorstelling geslaagd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden