Hoe Brussel opkomt voor de uitstervende kabeljauw

Bemoeit Brussel zich met te veel zaken? Voor duurzaamheid is Europa hard nodig.

Miriam van Gool

Heeft u wel eens een vissersboot gezien die naar de bank gaat, ladingen bankbiljetten van de spaarrekening ophaalt om ze vervolgens vol passie en overtuiging in de diepzee te storten?

Nou, ik wel. Zijn het niet de Spaanse dan zijn het wel de Poolse vissers die zich van vangstbeperkingen niets aantrekken en doorgaan met het leegvissen van de zee. Ik probeer altijd constructief te blijven in mijn kritiek, maar jongens, wat kan ik me boos maken om zoveel domme kortzichtigheid.

Landen aangesloten bij de Europese Unie hebben afgesproken om maximaal een bepaalde hoeveelheid van vissoorten zoals de kabeljauw te vangen, de zogenaamde visquota. Daar zijn erg goede redenen voor, wetenschappelijk maar vooral ook economisch goed doorgerekend. De logica is ongelooflijk simpel: op = op en weg = weg.

Zie het voorbeeld van Canada: daar hebben grote schepen (inclusief Europese vloten) lekker veel kabeljauw gevangen, elk jaar meer. Tot er mensen bezorgd begonnen te raken en – te laat, te zwakke – quota instelden. Het mocht niet baten, de vis is inmiddels ’economisch uitgestorven’. Dan zwemmen er (nog) wel enkele exemplaren rond, maar er valt geen industrie meer op te bouwen. Kosten van het verlies van die industrie (inclusief inkomensondersteuning en opleiding): circa 2 miljard dollar.

Dus nee, het zijn geen geitewollensokkenverhalen als hoog opgeleide lobbyisten van groene organisaties pleiten voor strenge visquota. Het is economisch buitengewoon verstandig om de vangst van kabeljauw nu te matigen, zodat de soort de kans krijgt zich te herstellen. De nu gestelde beperkingen zijn eigenlijk al te zwak, zeker als je kijkt naar die overduidelijke les zoals te zien in Canada.

En wat doen de Poolse vissers? Die halen gewoon twee keer zoveel op als volgens de gestelde quota mag. Er varen nu nog steeds Poolse vissers uit om de schaarse kabeljauw weg te vangen, ondanks waarschuwingen uit Brussel dat als ze zo doorgaan ze in 2008 helemaal niet meer uit mogen varen. Arme vissers? Zij kunnen toch ook nadenken over hun toekomst, een, twee, drie of zelfs vijf jaar van nu? Zij kunnen toch ook uitrekenen wat dit voor catastrofale gevolgen voor juist hun industrie heeft als ze nu doorgaan met hun koppige kapitaalvernietiging?

Gelukkig lijkt de Europese Commissie haar taak nu serieus te nemen: ze bereidt een unieke rechtszaak voor tegen de vispraktijken in Polen. Dat is bovenop een al lopende rechtszaak over gebrekkige controle in dat land. We kunnen discussiëren over de Grondwet of over het verdrag, maar als het gaat om de hoognodige aandacht voor duurzaamheid in wet- en regelgeving heeft Brussel dus wel degelijk nut!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden