Hoe biologisch zijn die mosselen eigenlijk?

Jeroen Thijssen is culinair journalist en schrijver. mail@jeroenthijssen.nl

Zo af en toe wil ik weten hoe het zit met de regels. Terwijl ik weet dat ik dat niet moet willen weten. Deze keer begint het met het persbericht van supermarktketen Plus die Ierse, biologische mosselen in het schap legt. Mosselen, zijn die niet biologisch van zichzelf?

Twee tot drie jaar liggen de schelpdiertjes naar water te happen op de zeebodem, de zon schijnt op hun lijfjes. Dan komt de visserman, die legt de schelpjes een week in de Oosterschelde en verkoopt ze daarna. Geen insecticide en geen krachtvoer; elk mosseltje heeft weidegang. Dat is toch hartstikke verantwoord? Waarom heeft Plus dan de officieel gecertificeerde?

De voorlichtster van Plus mailt dat hun mosselen zijn geoogst met 'respect voor de natuur en biodiversiteit', waarbij 'verantwoorde winning van het mosselzaad' vooropstaat, en 'passend afvalbeheer'. Dat staat ook in het persbericht. Maar wat betekent het?

Eens bellen met SKAL, de instantie die in Nederland toezicht houdt op de biologische branche. Maar daar weten ze het ook niet precies.

In onze zeeën liggen de mosselbedden vlak naast elkaar. Zijn mosselen van het ene perceel dan biologisch, en van het buurperceel niet, vraag ik de SKAL-woordvoerster.

"Veel Nederlandse mosselvissers werken volgens het MSC-keurmerk. Dat lijkt hier erg op", zegt ze.

Eens horen wat MSC te vertellen heeft, de Marine Stewardship Council die het blauwe visje-keurmerk uitgeeft. Hier moet een duidelijk antwoord te vinden zijn op de vraag: is er verschil tussen 'Bio' voor schelpdieren en 'MSC' voor schelpdieren?

De woordvoerster weet het niet precies. Ze zet de vraag uit bij haar collega's.

Het antwoord komt snel. En het antwoord is teleurstellend. Ook de deskundigen van MSC weten het namelijk niet. Er zijn ongetwijfeld 'raakvlakken' tussen de procedures, maar welke? Daarvoor weten ze te weinig van het biokeurmerk, bij MSC. Als ik haren had trok ik ze nu uit mijn hoofd.

Dan maar eens de Ierse Plus-mosselen proeven, want het draait uiteindelijk om de smaak. De vestiging een dorp verderop heeft een stapel pakken liggen, van een kilo voor zes euro. De mosselen van de marktvisman zijn een euro goedkoper, een kilo voor vijf euro. Het zijn hangmosselen van Neeltje Jans. Erg goede mosselen, waarover ik afgelopen herfst nog schreef, en echt Hollands. Pardon, Zeeuws. En Wads.

Op de aanrecht valt meteen een verschil op: de Ieren zijn joekels, gemiddeld vijf centimeter lang, de Zeeuwse van Jans doen maximaal vier centimeter. In twee identieke pannetjes gaan ze op het vuur, in vijf identieke minuten zijn ze allebei gaar.

Eerst gaat de Zeeuwse naar binnen. Ach ja, dit is een oude vriend: zacht, romig, bijna vloeibaar onder het kauwen. Hij wekt het verlangen naar vakantie, naar zwemmen in zee en bier en mosselen op de Boulevard.

Dan mag het Keltische neefje. Dit is een oud familielid: zacht, romig, stevig tussen de kiezen. De smaken verschillen bijna niet, het zit 'm in de stevigheid. En de grootte. En de prijs. En hoe zit het nu met dat biologische?

Op het einde van de dag komt er een mailtje van Plus. Het milieuvriendelijke van hun mosselen, zegt het mailtje, gaat echt verder dan dat van MSC. De Plusboten varen op biologisch afbreekbare brandstof en zijn in natuurlijke kleuren geschilderd. Ze varen nooit harder dan nodig is, en de schippers reinigen hun schepen met biologisch afbreekbare schoonmaakmiddelen.

Kijk, dat is een duidelijk onderscheid. Hadden ze dat niet meteen kunnen vertellen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden