Hockeysters naar finale

De verrassende wederopstanding die de hockeyvrouwen gisteren in de finale van de Champions Trophy bracht, heeft tot verbazing en jubels geleid. Na een desastreus toernooibegin bleef het team van Tom van 't Hek woensdag en gisteren Australië (2-1) en Duitsland (2-0) de baas.

En dus maakte de bondscoach gisteren een montere indruk. Het doel is bereikt, zijn ingreep in het team heeft gewerkt en de zorgen zijn voorbij. Achteraf is hij zelfs wel blij dat het aan het begin van de week zo tegenzat. De nederlaag tegen Argentinië, afgelopen maandag, kwam bij nader inzien wel uit. Nee, Van 't Hek verwacht niet dat een crisis zoals die er is geweest, zal terugkeren.

Alles goed en wel, maar het is natuurlijk wel het gelijk van de vismarkt, dat Van 't Hek etaleert. De winnaar heeft altijd gelijk. Een finaleplaats laat zich uitbetalen in lof en ontzag. De revenuen van deze eer gedogen geen kritiek. En dus ziet het leven er weer zonnig uit.

Maar wie het resultaat nuchter beoordeelt, constateert dat er wel wat af te dingen valt op de manier waarop de finale is bereikt. De wedstrijd tegen Australië werd tegen de verhouding in gewonnen. Doelvrouw Sinnighe en haar beschermengel sleepten Oranje door de 35 minuten van de tweede helft. Nederland begon daaraan met een 2-0 voorsprong, maar werd volkomen weggespeeld. De niet optimale motivatie van de zich voor Sydney verstoppende Australiërs voorkwamen een vroegtijdige uitschakeling.

Een dag later trof het team van Van 't Hek Duitsland, dat zich al voor de finale geplaatst had. Kennelijk om iedere criticaster voor te zijn oreerde de teambaas: ,,De Duitsers speelden voluit; ze hebben niks weggegeven.'' Dubieuze woorden. Als de Duitsers inderdaad voluit speelden, doet dat het ergste vrezen voor het vrouwenhockey. De slaapverwekkende vertoning was namelijk van erbarmelijk niveau, hoe fraai de Nederlandse treffers ook waren. Maar de ereronde, die de Nederlandse vrouwen tien minuten na afloop langs de zwaaiende familie liepen, was pijnlijk overdone.

Niettemin, de finale is gehaald. Zaterdag treedt Nederland weer tegen Duitsland aan. Dan kan bewezen worden dat Van 't Hek inderdaad de man is die met zijn toverstafje zijn zwalkend en onzeker team, waarin persoonlijkheden node gemist worden, tot wereldklasse metamorfoseerde.

Het pleit voor hem dat hij de crisis openlijk analyseerde: ,,Wat is gebeurd, is over ons gekomen. Er is metaalmoeheid opgetreden in onze groep van 25 mensen. Ik had dat aan zien komen en in de technische staf hadden we al op een oplossing geanticipeerd.''

Na het echec tegen Argentinië ontnam Van 't Hek (,,na een goed gesprek'') Carole Thate de aanvoerdersband en bracht hij een aantal wijzigingen in het team aan. Ook volgden er enkele indringende gesprekken. ,,De vanzelfsprekendheid in de ploeg is verdwenen'', sprak hij. ,,Iedereen weet nu dat niemands positie vaststaat.''

,,Ik wil een gouden medaille en geen zilveren met een gouden randje'', zo omschrijft hij zijn pretenties. De uitkomst van die wens hangt af van de ware sterkte van beide teams. Verstoppertje is er dan niet meer bij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden