Hockeykampioen dankzij een flink portie Brabantse gezelligheid

AMSTELVEEN - Geen Haagse kak of Amsterdamse plooirokken, maar Brabantse gezelligheid heeft dit jaar bij de hockeysters gezegevierd. Voor het eerst in de geschiedenis is Den Bosch kampioen van de Nederlandse kunstgrasvelden. Een onverwachte coup, want de Amsterdamsche Hockey & Bandy Club was tijdens de competitie nog ongenaakbaar. Maar net als vorig jaar struikelden de gespannen hoofdstedelingen in de finale van de play-offs.

Een blik op de tribunes van het Wagener Stadion zei zaterdagmiddag genoeg. Een hoempapa-orkest langs het hockeyveld? Jawel, tijden veranderen. Nieuwe kampioenen kennen hun eigen wetten. Een gruwel voor de gevestigde orde. “Het is daar zeker nog carnaval”, klonk het in Amstelveen laatdunkend. Zo uitbundig als de bezoekers hun ploeg aanmoedigden, zo stijf zaten de Amsterdammers erbij. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, leek het motto van de twaalfde man uit het westen. De Bosschenaren daarentegen, getooid met zwart-gele shawls, waren klaar voor een feestje.

Clubgevoel kent vele gezichten, de één wat inspirerender dan de ander. Met rechte schouders, de borst vooruit stapten de elf van Den Bosch het veld op. Net zo zelfverzekerd als hun supporters. “Kijk maar naar het publiek. Dít is Den Bosch. Iedereen is er voor mekaar, dat is altijd onze kracht geweest. Niet voor niets hebben onze mannen het ook al tot de finale geschopt. We voelden ons onoverwinnelijk”, glundert aanvoerster Mijntje Donners naderhand.

Op weg naar de top kende Den Bosch weinig tegenslagen. Acht jaar geleden promoveerde de club naar de hoofdklasse en sindsdien ging het ieder seizoen wat beter. De vrouwen kregen de tijd om te groeien, aldus Donners. “De vereniging neemt de tijd om te investeren in een team. Bovendien is er een goede jeugdopleiding en heeft de clubleiding geduld met talenten, die zijn nog niet klaar als ze zestien jaar zijn. Met Margje Teeuwen, Fleur Mackay, Dillianne van de Boogaard, Miek van Geenhuizen en Ester Verhoeven kregen we dit jaar net de versterking die we nodig hadden.”

Vertrouwen en rust in de tent bleken een gouden formule. Vorig jaar misten de zwart-gelen met hun vijfde plaats nog net de play-offs, maar dit seizoen kwalificeerden zij zich met gemak (tweede op de ranglijst) voor de finale-ronde. Vooral dankzij hun stugge verdediging onder aanvoering van de sublieme oud-oranje keepster Jacqueline Toxopeus. In de halve eindstrijd werd titelverdediger HGC redelijk eenvoudig opzij geschoven. En ook Amsterdam - zonder de geblesseerde spelverdeelster en spil van het elftal Carole Thate - was in de finale niet bij machte de zegereeks te stoppen. Den Bosch is al twintig wedstrijden op rij ongeslagen.

Natuurlijk begonnen de vrouwen van coach Siegfried Aikman eergisteren met een mentaal voordeel aan de wedstrijd. Het eerste duel van de best-of-three, zeven dagen daarvoor, hadden zij immers al met strafballen gewonnen. De druk lag dus bij de ander, altijd een prettige wetenschap. Hoewel de Amsterdammers dus moesten winnen, hielden zij gek genoeg consequent vier man achter. “Waarschijnlijk had ik toch met meer lef moeten coachen”, concludeerde Carina Benninga na het 1-0 verlies van haar 'meiden'. In de sudden death-verlenging scoorde Verhoeven na een één-tweetje met Donners.

Een harde conclusie van Benninga, typerend voor de temperamentvolle oud-international. Maar hoe terecht? Haar team versierde liefst tien corners, acht meer dan de tegenstander. Aan aanvallen dus geen gebrek; helaas werden ze allemaal verprutst. “We hadden een veldoverwicht, maar als je niet scoort houdt het op. Op de strafcorner hebben we ontzettend getraind, meer kan ik daar niet aan toevoegen.” Verslagenheid droop van haar gezicht.

Geen moment haalde Amsterdam in de play-offs het niveau van de reguliere competitie, toen stak de club met kop en schouders boven de rest uit. “De speelsters misten een stuk ervaring om met de druk van de play-offs om te gaan, maar allereerst ligt het aan de coach. Als ik de dames niet kan geven wat nodig is om kampioen te worden, moet ik stoppen. Ik zal dat aan de spelersgroep voorleggen.” Benninga is niet veel veranderd. Als hockeyster was de record-international al hard voor zichzelf en haar mede-speelsters. Meermaals schold zij collega's de huid vol. Die passie is er niet uitgesleten. Ook op de bank langs de kant loopt zij over van emotie. Om de haverklap veert een schreeuwende Benninga op.

De laatste titel van de Amsterdamse vereniging dateert alweer van 1991. Destijds was Benninga zelf nog speelster. Haar afscheid, zes jaar geleden, viel samen met het vertrek van steunpilaren Helen van der Ben en Ingrid Wolff en luidde een roerige periode in.

Veel lijkt er niet veranderd, sinds Benninga drie jaar geleden de leiding in handen kreeg. Elf nieuwe speelsters in twee jaar tijd - “wij hebben dus geen zekerheden waar we vanuit kunnen gaan” - en ook nu rommelde het in de hoofdstad. De positie van spits Pietie Coetzee zou binnen de spelersgroep ter discussie staan. De Zuid-Afrikaanse was maandenlang afwezig wegens verplichtingen met haar nationale elftal en werd niet door iedereen even zeer gemist.

Geruchten over de sluimerende onrust staken afgelopen week de kop op, tot ergernis van de ervaren Benninga die als geen ander weet hoe ondermijnend dat kan werken. Het Nederlandse vrouwenhockey staat bekend als een tak van sport waar de onderlinge verhoudingen minstens zo belangrijk zijn als de prestaties in het veld. Daarom hadden er de afgelopen dagen de nodige praatsessies op het programma gestaan. Maar van onenigheid was geen sprake, benadrukte Benninga. “De speelsters kunnen het waanzinnig goed met elkaar vinden.” Zaterdag wisselde Coetzee veelvuldig van plaats met rechtsbuiten Mieketine Wouters.

Het verbale puinruimen in Amsterdam stond in schril contrast met het juichende collectief van Den Bosch. “Een droom die uitkomt. Waarom nu? Het team is volwassen geworden. Iedereen werkt voor mekaar. Saamhorigheid voor alles”, aldus coach Aikman. Zijn aanvoerster Donners vult aan: “In de hockeywereld is sfeer belangrijk. Gezelligheid staat bij ons nummer één.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden