Recensie

Hiphop geeft de tweede dag van Lowlands de nodige pit

Feestend publiek op Lowlands 2017 Beeld ANP

Onderdeel van het inmiddels traditioneel gemopper op Lowlands vooraf: het ontbreken van écht knallende headliners dit jaar. De critici hadden een punt: nota bene op deze jubileumeditie prijkten Elbow en Editors bovenaan het affiche. 

Het zijn bands die een beetje muziekliefhebber al tig heeft gezien op de Nederlandse podia, bands die weinig spanning of verwachtingen meer oproepen.

Desondanks leverden ze allebei puur vakwerk, gisteravond, aan het eind van de tweede dag van Lowlands. Vooral Elbow imponeerde, dankzij frontman Guy Garvey die net zoveel stage presence in z’n linkerpink heeft als het doodsaaie Alt J bijelkaar, even daarvoor in de Alpha.

Elbow dus. Muziek over de kleine schoonheden des levens, zoals de glimlach van een kind, de zon die elke dag weer opgaat, en, in het geval van Garvey, een goed glas wijn. Het mooie, met strijkers aangezette pathos wordt nergens te veel. Leuk, hoe hij telkens running gag over dat elk nummer over liefde gaat (‘lof’, op z’n Manchesters), laat terugkomen. Mooi, hoe de band uit die stad, zonder er al te veel woorden aan vuil te maken, het oudje ‘Station Approach’ opneemt in de setlist sinds de aanslag in Manchester. Spannend? Nee, maar Elbow levert wel prettige loutering af.

Galmende gitaarlijnen

En dan blijkt Editors opeens een vurig, en verrassend toetje van de dag. Het kwam zeker niet door die verrassende hoosbui dat de Alpha tot ver achterin volkomen uitpuilde voor de rockers uit Birmingham. Tot ver buiten de tent gaan de handen omhoog voor de postpunkklassiekers, die door Tom Smith vol vuur (en met vlammenwerpers) worden gebracht. De band is in topvorm, dat is duidelijk. Smith gaat helemaal op in zijn bariton, die hij met gemak over het veld declameert. Dat hun laatste album ‘In Dream’ al een tijdje uit is en dat de band al een poos ermee langs de festivals tourt, vangen ze op door voor de fans wat nieuw materiaal in de set te parkeren, wat het optreden maar weinig afremt.

Maar Editors is toch een band die we nu toch wel een beetje gezien hebben. London Grammar niet: die band moest hun afgelopen twee geplande Lowlands-optredens afzeggen wegens stemproblemen van zangeres Hannah Reid. Die heeft een nogal bijzondere stem, waarvoor het de moeite waard was om al die jaren te wachten. Te wachten, op het moment dat ze voor ‘Rooting for You’ er een krukje bij pakte – “omdat dit staand zingen nogal lastig is”. Verbluffend was wat ze daarna liet horen, het a capella begin, dat bereik van die stem, van broeierig laag naar breekbaar torenhoog, waarmee de sirene haar toehoorders naar veiliger wateren loods. Prachtige troostmuziek, met galmende gitaarlijnen als dwarrelende ganzenveren eronder.

Rap met peper

Maar voor de echt gepeperde optredens moest je gisteren bij de rappers op het programma zijn. Bij de dreigende Vince Staples, van wie tegen een oranje scherm en fel tegenlicht alleen een silhouet zichtbaar is, die geweldig strak zijn raps op loeiharde bassen de stampvolle India-tent in slingert. Staples week met dit enigmatische optreden af van het hiphop-stramien, waar grimekoning Skepta zich wel aan hield, middenin een knotsgekke Bravo. DJ Maximum die de beats zwengelt, de rapper zelf die met dat heerlijke Londense accent van hem de massa bedwingt en de tent tot ver daarbuiten stuk laat gaan.

Ronnie Flex overtuigde ook, op een zeker voor hem enorm vroeg tijdstip, aan het begin van de dag in de volle Bravo. De rapper daagt zichzelf dit jaar uit door met een liveband op tournee te gaan, en is daar het afgelopen jaar duidelijk heel bedreven in geworden. Een swingend ‘Zusje’, zijn megahit ‘Drank & Drugs’ op Caribische klanken, en natuurlijk ‘Energie’. Plots blijkt ook hoeveel hits de onweerstaanbare Flex in razend tempo achter zijn naam heeft gekregen.

Zelf-felicitatie

Lowlands wil vooral vooruitkijken, festivalbaas Eric van Eerdenburg ‘heeft niet zo veel met jubilea’. Vandaar dat er gewoon wordt gedaan alsof het een Lowlands zoals alle andere is. Afgezien dan van één programma-onderdeel, de door Dolf Janssen gepresenteerde liedjesrevu in de Alpha, gistermiddag. Want in al die jaren heeft Lowlands zijn eigen folklore gekregen, zijn eigen festivalhits. En hoe mooi was het om De Jeugd van Tegenwoordig gistermiddag hun ‘Watkeburt’ te zien doen, met op de schermen de beelden van hun concert uit 2005? Moss-zanger Marien Dorleijn, die een prima ‘Creep’ van Radiohead aflevert, Jan Akkerman die Kytemans’ ‘Sorry’ speelt. Het was een feest van herkenning voor de doorgewinterde Lowlands-ganger. En een beetje zelf-felicitatie mocht best, op zo’n geslaagde festivaldag als gisteren.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden